Ang pagiging binu-bully niya

Mary

Natatakot ako sa paaralan, natatakot ako sa Beverly Dale High. Napatakip ako sa bibig ko habang naglalakad ako papunta sa locker ko. Naririnig ko ang mga bulong-bulungan, parang nasanay na ang mga tenga ko sa mga ito. Nakasuot ako ng palazzo pants at off-shoulder red top na bumagay sa itim na pantalon. Bago iyon. Hindi naman talaga bago, dahil binili namin ito sa isang thrift store. Iginiit ni Mama na isuot ko ito ngayon.

Nakatayo si Taylor sa harap ng locker ko.

"Magandang umaga," bulong niya pagkakita niya sa akin.

"Hoy, Taylor," mahina kong bulong, habang niyayakap siya.

"Hinihintay kita para sabay tayong magklase," bulong niya ulit.

Gusto ko siyang tanungin kung bakit siya bumubulong, pero pinili kong huwag na lang.

Sa totoo lang, takot na takot ako, takot talaga. Hindi pinapadali ng mga pang-iinsulto na ibinabato sa amin.

"Nandito pa rin ba siya?" sabi ng isang tao, halatang nakaturo sa akin.

"Hindi ba niya namamalayan na naghuhukay na lang siya ng sarili niyang libingan? Ayaw siya ng Reyna at Hari rito, at nagpupumilit pa rin siya."

"Ano ang inaasahan mo sa isang talunan?"

"Malamang ay mahilig siya sa mga libreng bagay. Tingnan mo ang gusto niyang libreng edukasyon."

"Siguro ay nasisiyahan din siya sa mga libreng titi."

"Naaawa ako sa kanya. Kilala nating lahat si Hawk. Magiging impyerno ang buhay niya."

Naiinis ako sa mga boses na iyon. Parang gusto kong sumigaw. Gusto ko sanang pigilan ito, pero hindi ko magawa.

"Pakiusap, pigilan mo ito," angil ko.

"Pakiusap... Pakiusap..."

"Naku po," bulong ni Taylor. Dali-dali niya akong hinila palayo.

"Pasensya na po.

Sinabi ko na sa iyo na mangyayari ito kung kakausapin mo ako. Kasalanan ko ang lahat ng ito," mahina niyang bulong.

"Isa akong scholarship student," bulong ko pabalik, sinusubukang pagaanin ang loob niya.

Tinitigan niya ako, dilat na dilat ang mga mata.

"Hindi ka tatagal dito, Mary. Lagi na lang ganito ang nangyayari. Hindi lahat ng scholarship student ay nagtatagal ng isang buwan dito.

Pinagpapahirapan sila, pinapahirapan at lalala pa ang pambu-bully. Hindi ka kailanman matatanggap.

Hindi ka hahayaang huminga ng Reyna ng mga Bubuyog. At si Hawk..." mahina niyang sabi, nakakuyom ang mukha,

"Ayaw mong makipag-agawan kay Hawk. Masama siya. Isa siyang halimaw sa seksing katawan," mabilis niyang sabi palabas.

"Mabubuhay ako. Susubukan kong mabuhay dito. Hindi ko lang kayang umalis, Taylor," sagot ko.

"Sana kaya ko, pero hindi ko kaya," dagdag ko.

"Mas malala pa si Hawk kaysa kay Jeremy. Madilim ang isip niya. Hindi ko alam kung paano ko ito ipapaliwanag, pero magulo ang isip ni Hawk sa maraming paraan, Mary.

Sisirain ka niya," bulong niya sa huling bahagi.

Ang tunog ng bell para sa unang period ang pumutol sa aming diskusyon.

"Kailangan na nating pumunta sa klase," bulong niya.

Tumango ako, sinundan siya.

Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi niya. “Sisirain ka niya.”

Sumama kami sa mga taong gumagalaw, nakikihalubilo sa kanila.

"Ano ang nasa iskedyul mo para sa unang klase?" tanong ni Taylor, habang nilalaro ang mga daliri niya.

"Panitikan," bulong ko pabalik.

"Ah, akin ang History. Pero ipapakita kita sa klase mo. Sundan mo ako."

Tahimik ko siyang sinundan. Natatakot pa rin ako. Parang may halimaw na biglang tatalon mula sa kung saan at kakainin ang utak ko o kung ano pa man.

"Iyon na nga," sabi niya, sabay turo sa isang klase na may bukas na pinto.

"Mag-ingat ka," bulong niya, habang nagmamadaling umalis.

Huminga ako nang malalim habang naglalakad papunta sa klase. Ang malamig na hangin mula sa air unit ay humaplos sa aking mga pisngi.

Nanginig ang mga kamay ko habang lahat ng mata ay nakatuon sa akin nang pumasok ako.

"Ano iyon?" Narinig kong tanong ng isang boses ng lalaki.

"Basura," sagot ng isa pa.

Ibinaon ko ang aking mga labi sa aking mga labi, sinusubukang balewalain ang mga matang nagliliyab sa aking katawan.

"Scholarship student!" tawag ng isang tao sa likuran ko. "May upuan dito."

"Salamat," bulong ko.

Tatalikod na sana ako nang bumagsak ako nang nakadapa. Sumabog ang malakas na tawanan. Napuno ng kanilang mga pangungutya at pangungutya ang hangin.

Agad akong tumayo, paika-ika. Parang nahirapan ako sa tuhod. Parang gusto kong umiyak. Napahiya ako.

Tumingin ako sa ibaba para hanapin ang sanhi ng aking pagkahulog. Hindi ako sigurado kung dahil ba ito sa aking nakalas na sintas ng sapatos o sa mahahabang binti ng isang batang lalaki na nakangiti sa akin nang kakaiba.

"Napakatalo," malakas na sabi ng isa.

"Alam ko, 'di ba," sagot ng isa pa.

Yumuko ako, nilalaro ang aking mga daliri habang naglalakad patungo sa dalawang bakanteng upuan na itinuro sa akin.

Ito lang ang mga bakanteng upuan sa silid-aralan.

Hindi ko nagustuhan na nasa likuran sila. Hindi ko rin nagustuhan na ito ay isang magkadikit na upuan na para sa dalawa, katulad ng ibang upuan.

Isang bagay ang napansin ko: lahat ay tumahimik habang nakaupo ako.

Nakahinga ako nang maluwag na ginawa nila. Sandali akong nagpahinga sa pag-iisa.

Inihiga ko ang aking ulo sa mesa, ipinikit ang aking mga mata, isinara ang lahat, hanggang sa maramdaman kong nag-iisa ako.

Nakahinga ako nang maluwag.

Isang tapik sa aking balikat ang nagpaangat sa akin ng aking ulo. Dahan-dahan ko itong itinaas.

Hindi ko mahanap kung sino ang tumapik sa akin, ngunit ang nakita ko ay nagpakurap sa akin ng dalawang beses.

Paulit-ulit akong kumurap, sinusubukang siguraduhing hindi ako nakakakita ng mga bagay.

"Anong ginagawa mo sa upuan ko?" ungol niya.

Hindi ko mahanap ang tamang mga salita na sasabihin. Ang pagtitig sa kanyang maitim na mga mata ay nagpatindig sa aking batok.

Mas malapit na siya ngayon. Hindi ko maiwasang mapansin ang kanyang mapula at mabilog na mga labi. Ang kanyang bibig ay nakakunot sa isang singhal.

Galit siya, halos maisip ko ang usok na lumalabas sa ulo niya.

"Pasensya na," bulong ko, habang naghahanap ng tulong.

Pero nagkunwari ang lahat na hindi sila nanonood, kahit alam nilang mangyayari ito.

Planado ito.

Alam nilang lahat na magugulo ako. Kaya nga nila ako gusto umupo sa upuang ito.

Bigla niya akong hinawakan sa kwelyo, hinila palabas ng upuan niya.

Humigpit ang hawak niya sa leeg ko. Mahigpit niya itong hinawakan.

"Ano ang sinabi ko sa iyo?" tanong niya, habang nakatitig sa akin.

May mainit na luhang tumulo sa pisngi ko papunta sa kamay niya.

"Pasensya na," pagmamakaawa ko.

"Nilinaw ko na sa iyo, pero mukhang hindi mo sinusunod ang mga utos. Kailangan ko talagang baguhin 'yan tungkol sa'yo," ungol niya.

"Anong nangyayari rito?" isang malalim na boses ng lalaki ang umalingawngaw sa klase.

Lumawag ang pagkakahawak niya sa akin, at umatras siya.