Pregnant and Jailed: Revenge on my Quadruplet’s Father

“เครื่องดื่มใหม่ของทางร้านค่ะ…” พริตตี้สาวสวยในชุดเดรสสั้นรัดรูปเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่มชั้นเลิศ เธอจงใจโน้มตัวลงจนเห็นหน้าอกอวบอิ่ม แสร้งทำเป็นวางแก้วช้าๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือเรียวสวยไปสัมผัสที่ต้นขาแกร่งของผู้ชายที่เธอหมายปองอย่างมีหยั่งเชิง

“คุณฟีนิกซ์สนใจให้ ‘หนู’ ช่วยชิมก่อนไหมคะ?”

ฟีนิกซ์ ไม่แม้แต่จะปรายตามองขาสวยๆ นั่นด้วยซ้ำ แววตาของเขาดูแคลนและรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะเป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำที่มีสัญชาตญาณดิบเต็มเปี่ยม แต่เขากลับมองว่าผู้หญิงและการยั่วยวนพวกนี้เป็นเรื่อง ‘ไร้สาระ’ เสียเวลาทำมาหากิน

“ออกไป...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ แต่เย็นเฉียบจนอุณหภูมิรอบข้างดูเหมือนจะลดฮวบ

“คะ...คุณฟีนิกซ์ หนูแค่...”

“ฉันบอกให้ออกไป!”

ครั้งนี้เขาตวาดเสียงเรียบแต่ทรงพลังจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ลูกน้องที่ยืนคุมอยู่รอบนอกรีบปรี่เข้ามาหิ้วปีกเธอออกไปจากโซนวีไอพีทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้านายสั่งซ้ำ

ฟีนิกซ์ นั่งอยู่ตรงกลางในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักนั้นนิ่งสนิทและเย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบจ้องมองแก้วบรั่นดีในมือโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ขนาบข้างด้วย ไลเอิน มาเฟียหนุ่มเจ้าสำราญ และ ดราก้อน มาเฟียดุดัน ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ด้วยท่าทางที่คุกคามจนไม่มีใครกล้าสบตา

“โถ่... ไอ้นกเพลิง ใจคอจะเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกไปถึงไหนวะ สวยระดับพรีเมียมขนาดนั้นมึงยังไล่เหมือนหมูเหมือนหมา” ไลเอินหัวเราะร่าพลางพิงหลังกับโซฟา

“นั่นดิ นานๆ ทีจะมาผ่อนคลาย มึงก็ทำซะบรรยากาศเสียหมด” ดราก้อนเสริมพร้อมยิ้มมุมปาก

ฟีนิกซ์ยกบรั่นดีขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะปรายตาคมกริบมองเพื่อนทั้งสองแล้วสวนกลับด้วยเสียงนิ่งๆ

“ทำไม... หรือพวกมึงชอบเรื่องไร้สาระแบบนั้น? เท่าที่กูจำได้ พวกมึงก็เขี่ยผู้หญิงทิ้งเป็นว่าเล่นเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

"หึๆๆ / ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะของไลเอินและดราก้อนประสานกันลั่นโซนวีไอพี เมื่อโดนเพื่อนรักย้อนเข้าให้แบบเต็มเปา

ฟีนิกซ์ไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้น เขาขยับข้อมือขึ้นเพื่อก้มดูนาฬิกาเรือนหรู สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเวลาที่ผ่านไปสมควรแก่เหตุ

"คืนนี้กูอยู่ได้ไม่นานนะ... เดี๋ยวอีกพักกูคงต้องกลับก่อน" ฟีนิกซ์เอ่ยเสียงเรียบพลางวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะกระจก

ไลเอินที่กำลังรินเหล้าถึงกับชะงักขวดในมือ ส่วนดราก้อนก็เลิกคิ้วมองอย่างจับผิด

"เฮ้ย ทำไมรีบกลับวะ? " ดราก้อนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"นั่นดิ..." ไลเอินขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาล้อเลียนพุ่งตรงไปที่เพื่อนหน้านิ่งทันที "อย่าบอกนะว่าที่รีบกลับเนี่ย เพราะแอบซุกผู้หญิงไว้ที่ห้อง? กลัวสาวเจ้าตื่นมาไม่เจอแล้วจะงอนหรือไงวะไอ้เสือซุ่ม"

ฟีนิกซ์ปรายตามองเพื่อนที่กำลังมโนไปไกลด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

"เพ้อเจ้อ... พรุ่งนี้เช้ากูมีไปมอบทุนการศึกษาให้เด็กแต่เช้า”

"เด็กขนาดไหนวะ?" ไลเอินเลิกคิ้วถามพลางกลั้วหัวเราะในคอ

"มหาลัยฯ" ฟีนิกซ์ตอบสั้นๆ ขณะลุกขึ้นยืนจัดสูทให้เข้าที่

"หืมม... มหาลัยฯ เหรอวะ กำลังน่ากินเลยนะมึง" ดราก้อนสำลักขำ แววตาเจ้าเล่ห์พุ่งเป้าไปที่เพื่อนรักทันที

"มึงก็ไปกินสิ" ฟีนิกซ์ปรายตาคมกริบมองด้วยความเย็นชา "พรุ่งนี้กูจะรีบมอบรีบกลับ สถานที่แบบนั้นกูไม่อยากอยู่นาน มนุษย์เยอะ... น่ารำคาญ"

"ไม่แน่นะมึง...มึงอาจเจอผู้หญิงที่ได้สัมผัส 'แท่งทองคำ' ของมึงก็ได้นะ ใครจะไปรู้" ไลเอินพูดทิ้งท้ายพลางยักคิ้วให้ดราก้อน

"มึงมันไร้สาระฉิบ!" ฟีนิกซ์สบถทิ้งท้ายก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไปจากโซนวีไอพีทันที ทิ้งให้เพื่อนมาเฟียทั้งสองหัวเราะร่าลับหลัง

เช้าวันใหม่ ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

บรรยากาศในหอประชุมใหญ่คึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มารอรับทุนการศึกษาประจำปี กุ้งแก้วสาวน้อยวัยสิบเก้าปี ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ที่มาพร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักสดใสฉายแววมีความสุขอย่างปิดไม่มิด

"ดีใจด้วยนะ กุ้งแก้ว!" พะแพงเพื่อนสนิทเอ่ยขึ้นพร้อมกอดคอเธอแน่น

"ขอบคุณนะ ตอนแรกกุ้งแก้วก็กลัวจะไม่ได้เหมือนกัน" เธอตอบพลางยิ้มจนตาหยี

"ไม่ได้สิแปลก กุ้งแก้วเก่งขนาดนี้ เกรดเฉลี่ยก็พุ่งกระฉูด"

"งื้ออ... ไม่ขนาดนั้นหรอก แต่กุ้งแก้วดีใจที่สุดเลย อย่างน้อยก็ประหยัดเงินค่าเทอมไปเยอะเลย จะได้เอาเงินส่วนนี้ไปช่วยแม่ด้วย"

ในขณะที่กุ้งแก้วกำลังปราบปลื้มยิ้มอย่างมีความสุขให้กับความสำเร็จของตัวเอง เสียง "เหอะ!" ที่เต็มไปด้วยความหมั่นไส้ก็ดังขึ้นใกล้ๆ มิกกี้ นักศึกษาสาวสายแฟชั่นจ๋า เดินเบะปากเข้ามาหาด้วยสายตาเหยียดหยาม

"แหม... ซึ้งซะเหลือเกิน ปลื้มปริ่มจังเลยเน๊าะกับเงินทุนไม่กี่บาท" มิกกี้ปรายตามองกุ้งแก้วตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นี่...ใครจะไปเหมือนเธอล่ะมิกกี้" พะแพงรีบสวนกลับทันควัน "ที่เธอได้ทุนน่ะ ได้เพราะอะไรเหรอ? ได้เพราะความสามารถ... หรือเพราะพ่อเป็นหนึ่งในผู้บริหารมหาวิทยาลัยกันแน่!"

"นี่แก!" มิกกี้หน้าสั่นด้วยความโกรธ

แต่ทว่าในจังหวะที่สงครามฝีปากกำลังจะปะทุ เสียงฮือฮาจากหน้าหอประชุมก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของขบวนรถยุโรปสีดำสนิทหลายคันที่แล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิท บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบและดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันที

ฟีนิกซ์ ก้าวลงจากรถในชุดสูทสีเทาเข้มมาดเนี๊ยบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยและดวงตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดสีดำ ทำให้สาวๆ ทั้งมหาลัยถึงกับลืมหายใจ

“ว๊ายย... คุณฟีนิกซ์มาแล้ว! ฉันไม่อยู่พูดกับพวกเธอให้เสียเวลาหรอกนะ” มิกกี้รีบสะบัดหน้าแล้วจ้ำอ้าวตรงไปยังกลุ่มผู้บริหารที่ยืนเรียงแถวต้อนรับฟีนิกซ์อย่างประจบสอพลอ

กุ้งแก้วได้แต่ลอบมองตามแผ่นหลังของมิกกี้ไป สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูโดดเด่นออกมาจากฝูงชน

“คุณฟีนิกซ์... หล่อจริงๆ ด้วย”

“หล่อสุดๆ ไปเลยล่ะ ถึงว่ายัยมิกกี้ถึงวิ่งเร็วขนาดนั้น สงสัยกลัวไม่ได้อ่อย” พะแพงกระซิบตอบอย่างหมั่นไส้

“คิก... คิก...ดูพูดเข้าสิ”

“กุ้งแก้ว! มาช่วยครูหน่อยลูก หนูช่วยเอาพานเข็มกลัดอันนี้ไปให้ ผอ. ตรงโน้นที ครูปวดท้องจนทนไม่ไหวแล้ว จะรีบไปห้องน้ำ!” คุณครูท่านหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา

“ได้ค่ะคุณครู” กุ้งแก้วรับพานสีทองอร่ามที่มีเข็มกลัดเกียรติยศวางอยู่มาถือไว้อย่างระมัดระวัง เธอค่อยๆ เดินตรงไปยังกลุ่มวีไอพีที่กำลังยืนสนทนากันอยู่

“ยินดีต้อนรับคุณฟีนิกซ์นะครับ ผมชูเทพ เป็น ผอ. คนใหม่ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ” ผอ. ชูเทพยิ้มกว้างพลางค้อมศีรษะให้มาเฟียหนุ่มอย่างนอบน้อม

“อืม” ฟีนิกซ์ตอบเพียงสั้นๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง สายตาคมกริบมองดูรอบๆ อย่างไร้อารมณ์ จนกระทั่ง ผอ. ชูเทพหันไปเห็นกุ้งแก้วที่เดินเข้ามาพอดี

“อ้อ... นี่ครับเข็มกลัดที่ระลึกของทางมหาวิทยาลัยเรา”

ฟีนิกซ์ สบเข้ากับดวงตากลมโตคู่นั้น เสียงอื้ออึงรอบข้างดูเหมือนจะดับวูบลงในโสตประสาทของเขาในทันที...

กุ้งแก้ว ย่อตัวลงอย่างอ่อนช้อย พานในมือถูกประคองอย่างตั้งใจ แต่ดูเหมือนคนตัวโตที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจะไม่ได้สนใจเข็มกลัดราคาแพงบนพานนั่นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับตรึงอยู่ที่ใบหน้าสวยหวาน แก้มเนียนใสที่ซับสีระเรื่อ และริมฝีปากอิ่มสีชมพูที่กำลังคลี่ยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างเป็นมิตร

"เชิญ... เชิญติดเข็มกลัดเกียรติยศได้เลยค่ะคุณฟีนิกซ์"

เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับระฆังแก้ว เรียกสติที่หลุดลอยของมาเฟียหนุ่มให้กลับคืนมาเพียงเสี้ยววินาที เขาขยับกายเข้าไปใกล้แต่แทนที่จะหยิบเข็มกลัดเพียงอย่างเดียว มือหนากลับจงใจสัมผัสเข้ากับมือนุ่ม พร้อมกับลูบไล้ผิวเนียนของหญิงสาวที่ประคองพานอยู่เบื้องล่าง

กุ้งแก้วสะดุ้งน้อยๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ผิวเนื้อที่สัมผัสกันเพียงนิดกลับส่งกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง

ฟีนิกซ์จ้องมองใบหน้าสวยหวานราวกับต้องมนต์สะกด เพียงแค่สัมผัสสัญชาตญาณความเป็นชายในกายพลุ่งพล่านและตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง จนมาเฟียหนุ่มผู้มาดนิ่งถึงกับพลั้งปากเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างลืมตัว

"ชื่ออะไร..."

“คะ? หนู... หนูเหรอคะ?” กุ้งแก้วตาโตด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคนระดับเขาจะสนใจถามชื่อคนอย่างเธอ

“อืม...” ฟีนิกซ์ขยับตัวก้มลงเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นกายสาวจางๆ จากตัวเธอ และมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกไปจากผู้หญิงที่เขาเคยเจอมาตลอด

“กุ้งแก้วค่ะ... หนูชื่อกุ้งแก้ว”

“กุ้งแก้วงั้นเหรอ” คำตอบนั้นทำให้มุมปากของฟีนิกซ์กระตุกยิ้มเพียงบางเบาที่คนอื่นแทบมองไม่เห็น

"อ้าส์...ชื่อน่ากิน...เหมือนเจ้าของเลย..."