Chapter 6: Pagkadismaya

"Mabuti naman at alam mo." Mataray na ani Danica.

Lalong napangiti si Amelia dahil hindi naintindihan ni Danica ang ibang pakahulugan sa kaniyang sinabi. Pag tingin niya kay Danica ay malapit nang mapigtal ang pisi ng kabaitan nito kuno.

"Aalis na kami. Kapag may kailangan ka ay tumawag ka lang." Paalam ni Liam saka hinalikan sa noo ang asawa.

Hindi na siya sumagot kay Liam at nahiga patalikod sa mga ito. Ayaw niyang makita ang pag buhat nito kay Leslie upang ibaba sa hagdan na para bang paralisado na. Nang marinig ang pag sara nang p***o ay saka lang siya tumihaya ng higa.

"Tatawagan pero hindi sasagutin agad or magagalit dahil naisturbo!" bulong ni Amelia na para bang kausap ang asawa.

Napabuntong hininga si Amelia bago nagpasyang bumangon upang magpahid ng cream sa kaniyang braso at pisngi. Ngayon niya ramdam ang sakit niyon at nawala na ang pamamanhid niyon na siya rin ang may gawa. Kailangan niyang saktan ang sarili kanina para hindi ma frame up ng dalawa at magalit na naman sa kaniya si Liam. After mag lagay ng cream ay natulog na siya upang maipahinga ang isipan. Ayaw niyang isipin kung nasaan at ano na ang ginawa ng asawa kasama ang kaibigan nito.

Hindi niya alam kung ilang oras siyang nakatulog at nagising lang dahil sa ingay mula sa labas ng silid. Mukhang dumating na ang asawa at si Leslie. Bumamgon siya upang tingnan ang mga ito. Naabutan pa niya ang likod ng asawa at buhat si Leslie papasok sa silid nito na katabi lang din ng silid nila.

"Liam, maraming salamat at nag enjoy ako sa pinanood natin sa senihan. Na miss ko ang mga araw natin noon at gusto kong baliktan at gawin ang lahat ng alaala natin."

Hinintay niya kung ano ang isagot ni Liam sa babae.

"Whatever you want."

Humulma ang mapait na ngiti sa labi ni Amelia nang marinig ang sagot ng asawa. Hindi man lang ba nito naisip na hindi maganda tingnan na gawin iyon dahil may asawa na? At mahamig din sa tinig ng asawa na mukhang excited o natuwa ito dahil naalala pa ni Leslie ang mga nakaraan ng mga ito. Ang ibig bang sabihin ay may special itong pag tingin kay Leslie at gustong sariwain sa isipan ang nakaraan.

"Really? Thank you so much!" Masayang ani Leslie.

Sumilip si Amelia sa nakaawang p***o upang makita ang ginagawa ng dalawa. Tama nga siya ng hula, magkayakap ang dalawa na para bang sariling mundo ang ginagalawan ngayon. Masokista na rin yata siya at kahit nasasaktan ay hindi pa rin siya umalis sa kinatayuan.

"Pero baka malaman ni Amelia at magalit?" Parang nababagalang ani Leslie.

"Wala tayong ginagawang mali kaya walang dapat ipag alala." Pormal na sagot ni Liam sa dalaga.

Umalis na si Amelia sa kinatayuan at nag pasyang bumaba. Parang ramdam ng anak niya kung ano ang nararamdaman niya dahil naglikot iyon sa loob ng tiyan niya. Ramdam din niya ang gutom at pag tingjn ng oras sa phone ay nince na ng gabi. Ang akala niya ay bawal magpagabi ang maarting babae na iyon. Mukhang umuwi na si Danica kaya walang sumalubong sa kaniya na kontrabida. Sa isiping may inuwing pagkain ang asawa ay nabawasan ang sama ng loob niya.

"Where is it?" tanong niya habang naka tingin sa lamesa ngunit malinis iyon. Tiningnan niya sa sala at baka doon iniwan ng asawa ang pagkain pero wala rin.

Parang biglang nahilo si Amelia nang masigurong nakalimutan ng asawa ang pagkain niya. Naitanong niya sa sarili kung wala na ba talaga siyang halaga sa asawa? Hindi na ba siya nito mahal at nakakalimutan kapag si Leslie ang kasama? Gustom na talaga siya at walang oras nang mag luto kaya naghanap siya ng madaling lutuin. Mabuti na lang at may isang cup noodles na naligaw sa stock na groceries nila. Mabilis siyang nagpa init ng tubig at habang hinihintay iyong kumulo ay kumain siya ng biscuit.

"Bakit gising ka pa?" Mukhang nagulat na tanong ni Liam nang mapasukan ang asawa sa kusina.

Naudlot ang pag subo ni Amelia ng kinakain at nilingon si Liam. Naglalakad na ito palapit sa refrigerator at kumuha ng malamig na tubig. Biglang pumait ang panlasa niya at parang kinakantyawan na naman siya ng isang bahagi ng isipan niya.