Chapter 7-Their memories

"Mukhang nauhaw ang mahal niya kaya kumuha ng tubig."

Naipilig ni Amelia ang ulo upang iwaksi ang laman ng isipan. Bubuka na sana ang bibig niya upang sagutin ang asawa pero naudlot nang mag salita ito.

"Itimpla mo na rin ng gatas si Leslie at ihatid ko lang itong tubig sa kaniya.

Parang nalaglag ang panga ni Amelia at napasunod na lang ang tingin sa tumalikod ng asawa. Ang akala pala nito ay iinum siya ng gatas kaya nag iinit ng tubig. Parang gusto niyang maiyak dahil sa sama ng loob. Hindi man lang siya kinamusta ng asawa kung ano na ang pakiramdam niya, lalo na kung kumain na ba siya. Nagawa pa siyang utusan para sa kaibigan nito na para bang karulong siya sa bahay. Ano ba ang tingin sa kaniya ni Liam? Bato na walang pakiramdam? Natigil lang siya sa pagmamaktol sa sarili nang marinig ang tunog ng heater hudyat na kumulo na ang tubig.

Matapos lagyan ng mainit na tubig ang cup noodles ay naipahid ni Amelia ang likod ng palad sa mga mata. Lumuluha na pala siya kaya parang nanlabo ang tingin niya. Naiiayak siya at naawa sa sarili. Nang sumipa ang anak na nasa loob ng tiyan ay napabuntong hininga siya. Hindi siya dapat umiiyak at kumain na dahil gutom na rin ang anak niya.

Natigil si Liam sa paghakabang papasok ng kusina nang makitang kumakain ang asawa. Nang makita kung ano ang kinakain nito ay saka lang niya naalala na wala siyang nabiling pagkain para rito.

Nag angat ng tingin si Leslie nang maramdamang may nagmamasid sa kaniya. Parang dinadaya siya ng sariling paningin at nabanaag niya sa mga mata ng asawa ang guilt pero dagli lamang iyon.

"Bakit iyan ang kinakain mo gayong maraming karne na puwedeng iluto? Alam mong hindi healthy sa anak natin ang ganiyang pagkain." Sita ni Liam sa asawa nang mahamig ang sarili.

Hindi na dapat siya magulat at malungkot sa narinig mula kay Liam pero nasasaktan pa rin siya. "Kagigising ko lang at ang akala ko ay e take out mo na lang ako ng pagkain kaya hindi ako nag luto."

Natigilan si Liam at napahiya sa sarili. Tumikhim siya bago nag salita. "Alam mong walang kasiguradohan kung anong oras ang uwi namin kaya sana ay naniguro ka na para sa sarili mo."

Parang may pumiga na naman sa puso ni Amelia at nasasaktan sa sinabi ng asawa. Sa halip na mag sorry ito ay siya pa ang pinalalabas na irresponsible and unreasonable.

"Ako na ang mag titimpla ng gatas ni Leslie." Pagka sabi niyon ay kumuha na ng baso si Liam.

Nag yuko ng ulo si Amelia upang hindi makita ng asawa ang mukhang naiiyak niyang mga mata. Pilit niyang pinipigilan ang pag tulo ng mga luha. Parang may bumabara din sa lalumunan niya at halos hindi malunok ang noodles kahit malambot iyon. Hindi manlang siya inalo ng asawa upang hindi na sumama ang loob. Sa halip na pagaanin ang loob niya ay dinagdagan pa iyon. Si Leslie pa rin ang iniisip nito at hindi manlang siya idinamay na timplahan ng gatas.

"Huwag mo na akong hintayin sa pag tulog dahil gusto pa ni Leslie na mag movie marathon sa silid niya."

Nanatili siyang naka yuko at nagsubo ng noodles kahit hirap na lunukin iyon. Kung ganoon ay madalas na nagmo movie marathon ang dalawa noon at binabalikan na ngayon. Ramdam niyang tumingin sa kaniya ang asawa dahil walang reaction na nakuha mula sa kaniya. "Ok." Maiksi niyang sagot at hindi nag abalang mag angat ng tingin.

Napabuntong hininga si Liam at mukhang nairita sa ugaling ipinapakita ng asawa. "Amelia, huwag mo akong pakitaan ng ganiyang ugali mo. Bisita natin si Leslie at obligasyon ko siya."

Napilitang nag angat ng tingin si Amelia at malamig ang mga titig na ipinukol sa asawa.

Natigilan si Liam nang masalubong ang tingin ng asawa. Parang may biglang may bumagabag sa puso niya nang hindi mabanaag sa mga mata ng asawa ang nakasanayang makita mula rito.