Reincarnation of a Soldier to a Mafia Daughter

KABANATA 1: Ang Huling Misyun at ang Unang Yapak

​Pumailanglang ang amoy ng nasusunog na chasis at metal sa hangin. Sa paligid ni Heneral Bleaen Esquira, ang langit ay pinaliligiran ng kulay-abo na usok mula sa mga bumagsak na hypersonic missile.

​“Heneral! Bumagsak na ang linya ng Defense Unit 4! Hindi na kayang pigilan ng ating mga A.I. mecha ang kasunod na bulto ng mga kalaban!” ang rinig niyang sigaw sa kaniyang earpiece sa gitna ng ugong ng mga jet engine.

​Malamig ang mga mata ni Bleaen habang nakatayo sa tuktok ng nawasak na command tower. Ang kaniyang tactical visor ay patuloy na nagpapakita ng milyun milyong pulang tuldok, mga robot ng kalaban na mabilis na lumalapit.

​"I-activate ang Project Zero," pinal at walang kaba niyang utos. "Ilikas ang lahat ng natitirang sibilyan. Ako na ang bahala rito."

​Sa mundo ng high-technology kung saan ang digmaan ay pinatatakbo ng pormula ng artificial intelligence at mga bakal na sundalo, si Bleaen ang pinakabatang heneral na nakagawa ng pinakamaraming taktikal na tagumpay. Ngunit sa likod ng kaniyang bakal na disiplina, may isang lihim na libangan ang heneral ang hindi niya sinasabi kahit kanino ang pagbabasa ng mga lumang nobela gamit ang kaniyang e-reader sa pambihirang oras ng pahinga.

​At sa lahat ng nabasa niya, walang makatatalo sa paborito niyang kuwento ang "The Mafia Queen Who Wins Them All".

​Habang inihahanda niya ang self-destruct mechanism ng kaniyang sariling armor para pigilan ang hukbo ng kalaban, napangiti nang bahagya si Bleaen. Naalala niya ang bida ng nobela si Earn Vallery Montesserri. Ang napakalakas, matuwid, at kaakit-akit na babae na nagpataob sa tatlong pinakamalaking sindikato sa mundo habang pinangangalagaan ang kaniyang pamilya.

​‘Kung mamamatay man ako rito... sana sa kabilang buhay, maging kasing-tapang at kasing swerte ako ni Earn,’ iyon ang huling isip ni Bleaen bago nilamon ng liwanag at pagsabog ang kaniyang paningin.

​Silaw ang unang tumambad kay Bleaen ng magkaron ng malay. Bango ng rosas at mamahaling pabango. At ang malamig na hipo ng sutlang kumot.

​Dahan-dahang iminulat ni Bleaen ang kaniyang mga mata.

​‘Buhay pa ako? Nasaan ang medical bay ng Citadel?’

​Nagmadali siyang bumangon, at agad na gumana ang kaniyang reflex bilang isang heneral. Ngunit nang tingnan niya ang kaniyang mga kamay, natigilan siya.

​Wala ang mga sugat at gasgas ng pakikipagdigma. Wala rin ang kaniyang tactical uniform. Sa halip, ang mga kamay na nakalapag sa kumot ay malambot, maputla, at parang hindi pa nakahawak ng kahit anong sandata sa buong buhay nito.

​Mabilis siyang tumayo at patakbong lumapit sa malaking salamin sa gilid ng silid.

​Isang batang babae na may mahabang kulay-pilak na buhok at malalaking matang kulay-ube ang nakatitig sa kaniya. Ang mukha nito ay maganda ngunit halatang walang sigla, tila palaging balisa at walang kumpiyansa sa sarili.

Sa eksaktong sandaling iyon, bumukas ang p***o ng kwarto.

​Pumasok ang isang kasambahay na may dalang tray ng pagkain. Nang makitang nakatayo si Bleaen, bahagyang yumuko ang kasambahay ngunit hindi upang magpakita ng paggalang, kundi upang itago ang bahagyang pag-irap nito.

​"Binibining Aine, narito na ang inyong almusal. Ipinapaalala lamang ng Punong Asembleya na huwag kayong lalabas ng inyong silid ngayong araw. May mahalagang bisita ang inyong nakatatandang kapatid na si Lady Earn, at ayaw ng Pamilyang Montesserri na makagawa kayo ng anumang kahiya-hiyang bagay."

​Natigilan si Bleaen sa narinig.

​Aine?

Lady Earn?

Pamilyang Montesserri?!

​Bahagyang sumakit ang ulo ni Bleaen habang dumaan sa kaniyang isip ang lahat ng detalye ng nobelang kabisadong-kabisado niya.

​Si Earn Vallery Montesserri ang dakilang bida.

Ang pamilyang Montesserri ang pinakamakapangyarihang angkan sa buong kontinente ng Citadel.

​At si Aine Xavireae Montesserri?

​Si Aine ang pinakabatang anak ng pamilya. Isang karakter na halos hindi binigyang-pansin sa higit isang libong kabanata ng nobela! Ang tanging pagkakakilala sa kaniya ng mga mambabasa ay ang pagiging "black sheep" mahina, walang talento sa kahit anong bagay, tahimik, at hindi kailanman napansin ng pamilya hanggang sa maglaho na lamang sa background ng kuwento.

​Tinitigan ni Bleaen ang kasambahay na kasalukuyang nakatayo nang may pahiwatig ng kawalan ng galang sa kaniyang harapan.

​Sa kaniyang nakaraang buhay, bilang heneral ng milyun milyong sundalo at mga makabagong makinarya, walang sinuman ang naglakas-loob na tumingin sa kaniya nang ganoon.

​Dahan-dahang humakbang si Bleaen pabalik sa harapan ng salamin. Hinawakan niya ang kaniyang sariling mukha at dahan-dahang gumuhit ang isang malamig at matalim na ngiti sa kaniyang mga labi.

​"Aine Xavireae Montesserri..." bulong niya sa kaniyang sarili.

​Alam niya kung paano dapat tumakbo ang kuwentong ito. Alam niya ang bawat aksyon ni Earn, ang bawat balakid ng mga kalaban, at ang bawat sikretong nakatago sa mundong ito.

​Ngunit ngayon, siya na ang humahawak sa katawang ito. Ang karakter na itinuring na walang silbi at hindi kailanman nakatadhanang maging bahagi ng pangunahing entablado.

​Lumingon si Bleaen sa kasambahay. Ang malamig, nakakapanindik balahibong aura ng isang beteranong heneral na nakasaksi ng libo-libong digmaan ay biglang bumalot sa buong silid.

​Napahakbang paatras ang kasambahay, namutla, at halos maitapon ang tray sa biglaang takot na hindi niya maipaliwanag.

​"Sabihin mo sa kanila," malamig na wika ni Bleaen sa boses na puno ng awtoridad, "na bababa ako para kumain sa pangunahing hapag ngayong araw."

​Mula sa araw na ito, ang kuwentong itinadhana ng nobela ay hindi na muling tatakbo ayon sa nakasulat.