LOGIN"Come on, puntahan mo na siya at gisingin. Don't let them laugh at the situation, Celeste," Hyacinth insisted at hinawakan na ang kamay ko.Ilang beses pa akong nag-isip. Ilang beses ko pang kinalma ang puso ko bago ako tuluyang magpatianod kay Hyacinth papasok. Si Celestine ay naiwan sa bahay kasama si Rusty at Emerald maging ang mga private militar na naroon.Nang makarating kami sa loob ay nagsimula na naman akong kabahan habang binabagtas ang hallway patungo sa ICU kung nasaan si Sebastian. Nauuna nang kaunti sa akin si Hyacinth kaya nagmadali akong maglakad upang maabutan lamang siya. Pakiramdam ko kasi ay hindi ko kayang maglakad mag-isa.Naabutan namin doon si Anthony na agad na niyakap ako kaya lalong naghina ang mga tuhod ko. Ang unang lumabas sa bibig ko ay ang mga salitang anong nangyari bago tuluyang kumawala ang mga luha mula sa mga mata ko. Na kahit alam ko na ang nangyari ay tila hindi pa rin iyon mag sink in sa utak ko dahil sa sobrang biglaan."Kaaalis lang ng doctor,
Natatakot ako sa maaaring mangyari at sa kaligtasan ni Celestine ngunit mas natatakot ako sa mga maaaring gawin pa ni Sebastian sa kaniyang ama. I understand his pain. I understand his rage. He got rageful. He got bitter because of what his father did to him and to his mother, but I don't think killing everyone including him will help to ease his agony. Lalong lalo na sa parte ko.I want to bring justice for both of my parents, of course. Gusto kong mabigyan sila ng hustisya ngunit hindi sa paraang ganito. Hindi kinakaya ng konsensya ko sa tuwing iisipin ko na papatay ako ng tao para lang makamit ang hustisyang nais ko. At alam kong hindi rin ito ang paraang gusto ni uncle. Hindi ako sigurado sa kung ano ang gusto ng tunay kong ina ngunit alam kong hindi rin siya masamang tao.Killing people in order to bring justice for those people who were unjustly killed by them won't help. And I'm scared to know that Sebastian might think it that way. Na sa sobrang galit niya ay siya pa ang masak
Lahat ng ari-arian at property ng mga Razon ay naglaho na parang bula at nawasak. The whole world was shocked and couldn't believe what happened, kasama na ako roon. Ni hindi ko alam ang mararamdaman at magiging reaksyon ko habang nakatingin ako kay Sebastian na prenteng nakaupo lamang sa sofa habang kalong ang kaniyang anak na si Celestine na natutulog. Tila wala lang sa kaniya ang balitang iyon gayung isa siyang Razon.Ilang minuto pa akong nakatitig sa kaniya bago niya tinagilid ang kaniyang ulo upang tingnan ako."What's wrong? Kanina mo pa ako tinititigan," aniya at nangunot ang noo.I cleared my throat and sighed. "Do you have anything to do with this?" Diretsang tanong ko sa kaniya.Ngumisi siya ngunit hindi niya ako sinagot. Sa halip ay tinawag niya si Emerald at inutos na dalhin na sa kaniyang kuwarto si Celestine. Matapos iyon ay bigla niya akong hinila palabas at diretsong tumungo sa leader ng security na nagbabantay sa buong bahay namin."Call the second unit at palibutan
Nang makarating kami sa bahay ay agad ding umalis si Rafael dahil pupuntahan daw niya si Jade. Dinig ko agad ang hagikhik ni Celestine mula sa labas kaya nagtaka ako. Sino ang kalaro niya? Si Emerald lang naman ang kasama nito ngunit hindi ito humahagikhik nang ganito sa kaniya dahil hanggang ngayon ay naiilang pa rin siya sa babae.Lakad-takbo akong pumasok. Dumiretso kaagad ako sa sala at tumambad sa akin ang anak kong nasa sofa, kalong-kalong ng kaniyang ama habang kinikiliti siya nito. Nangunot ang noo ko. Umuwi na siya?"Mommy!" Hiyaw ni Celestine nang makita niya ako. Bumaba ito mula sa daddy niya at mabilis na tumakbo patungo sa akin. Nagkatinginan lang kami saglit ni Sebastian bago ako umiwas ng tingin sa kaniya."Celestine..." I greeted her at mahigpit na niyakap siya."Grandma is here, nasa kitchen po," bulong niya sa akin kaya agad na natigilan ako."Did you tell her to come over?" Tanong ni Sebastian at mabilis na hinalikan ako kaya hindi na ako nakatanggi pa."Who?""Your
He slowly walked towards me at agad na hinalikan ako sa tuktok ng ulo ko."What's wrong? Why are you crying?"Napanganga ako nang marinig ko iyon. Kinapa ko ang mga mata ko at doon ko nga nalaman na umiiyak na pala ako habang nakatitig sa kaniya."I'm fine. Wala ito.""Why are you crying, Celeste?" Mariin at may pagbabanta niyang tanong sa akin muli.Kinagat ko ang ibabang labi ko. Marahas akong bumuntong hininga at kumapit sa braso niya."Fine. Let's go face your father. Let's go face the war of your heart. Stop hiding your sorrow from me, please... I'm sorry..."I wonder what Sebastian was thinking every night. I wonder how he'd think about his real mother at kung saan itinago ang bangkay nito ni Pantaleon. I wonder what would be his reaction once he saw her remains. Nais kong malaman lahat-lahat dahil matagal na panahon na niyang itinatago sa akin ang totoo niyang nararamdaman. Na kung hindi pa sinabi sa akin ni Hyacinth ang lahat, hindi ko pa malalaman ang totoo niyang rason kung
My heart sank. My mouth fell open but no words came out of it. Tila tinakasan ako ng mga tamang salita sa isip ko. Tila bigla akong hindi nakapag-isip nang maayos dahil sa nalaman ko.Buong akala ko ay gano'n ang totoong sitwasyon ng pamilya nila—Sebastian's mother is Carmella at hindi nito totoong ama si Pantaleon. Marahil ay iyon din ang pinakamalaking dahilan ni Jaxon kaya malaki ang galit niya kay Sebastian. Marahil ay iyon din ang pinakamalaking dahilan kung bakit mas lumaki ang lamat ng pagiging magkapatid nila."And you know what's the worst thing that happened the day Tita Carmella died? Until now, they haven't found her body. Matapos siyang dalhin sa morgue ay bigla na lang naglaho ang katawan niya. Ang hinala naming lahat ay tinago siya ni Uncle Pantaleon dahil ayaw nitong malaman ng lahat ang lalabas na dahilan ng pagkamatay nito. It's been 15 years since she died..."Iyon na ang huling sinabi sa akin ni Hyacinth bago dumating ang doctor at dinala na ako sa operating room.







