Masuk“Sabihin mo pa sa amin ang detalye tungkol sa babaeng iyon—anong klaseng tao siya, gaano siya katangkad, at ilang taon na siya,” mariin kong tanong.Umiling si Aurora. “Sinabi ko na sa inyo, napakaingat niya tuwing nagkikita kami. Hindi ko nakita ang mukha niya o narinig ang tunay niyang boses, kaya hindi ko alam ang edad niya, pero halos kasingtaas mo siya.”“Sino ang nagpalit kina Raul at Denver?”“Wala akong alam tungkol doon. Napasama lang ako sa kanila kalaunan. Sa tingin mo ba sasabihin nila sa akin ang ganoong kasentro na sikreto?”“Ilang tao ang nasa organisasyong iyon? Paano kayo nagkakontakan at saan kayo nagkikita?”“Palaging ang babaeng iyon ang kumokontak sa akin. At pangunahing responsibilidad ko lang ang mga bagay tungkol sa pamilya Victorillo. Hindi nila ako pinapahawak sa ibang bagay. Pero alam kong napakalaki ng organisasyon nila, marami silang tauhan, at marami silang maruruming gawain. Iba-iba ang tagpuan sa bawat pagkikita. Kinokontak niya lang ako kapag magkikita
“Papa, matagal na kitang pinagsilbihan, hindi mo puwedeng tratuhin ako nang ganito!”“Pinagsilbihan mo ako? Sa tingin mo ba mahalaga iyon? Ilang pera na ba ang nagastos ng anak ko sa’yo nitong mga taon? Kahit kumuha pa ako ng isang libong katulong, hindi iyon magiging problema. Bukod pa roon, lahat ng ginawa mo ay para lang sa marriage certificate na iyon,” malamig na sabi ni Lolo Arnulfo habang nakasandal sa kanyang tungkod. “Isang sakim na babaeng tulad mo—hinding-hindi kita bibigyan ng pagkakataong mahawakan ang kayamanan ng pamilya Victorillo.”Hindi ko maiwasang hangaan ang pagiging mapagmatyag ni Lolo Arnulfo. Noon pa man ay alam na niyang hindi simpleng babae si Aurora, kaya sa loob ng maraming taon ay pinigilan niya ang kasal nila.Ngayon, malinaw na tama ang kanyang hinala. Kung hindi dahil sa kanya, baka ang pamilya Victorillo na ang sumunod sa sinapit ng pamilya De Leon.“Matagal ka nang nasa pamilyang ito. Dahil sa tagal ng ating pagkakakilala, bibigyan kita ng huling pagk
Hindi na ako nagtaka sa sinabi ni Tito Danilo. Kahit noong kaluluwa pa lang ako, narinig ko na siyang tinuturuan si Denver kung paano protektahan ang negosyo ng pamilya Victorillo.Pero kalaunan, si Denver mismo ang tuluyang nagpawala ng tiwala ng matanda sa kanya, kaya ipinasa nito ang kapangyarihan kay Vicento.Kapag may problema ang pamilya Victorillo, pamilya sila sa harap ng lahat, pero kapag nakasara na ang mga pinto, nagiging kalaban si Vicento.Ang tanging kahinaan ni Vicento ay ang pagiging anak sa labas. Kung ikukumpara kay Tito Danilo, masyado itong ordinaryo. Kung hindi lang siya naging baldado noon, baka noon pa man ay ipinasa na ng matanda ang negosyo ng pamilya kay Vicento.Ito ang sama ng loob na matagal na niyang kinikimkim.Hindi siya tanga. Alam naman ng lahat na bumalik kay Susan ang sarili niyang pakana, pero gusto pa rin niyang gamitin ang insidente para gumawa ng gulo.Tinuturing niya kaming mga kaaway, nang hindi niya alam na ang totoong kaaway ay nasa tabi niy
Maliit lang ang single bed sa ospital, at sa masikip na espasyong iyon, nakakulong ako sa ilalim ni Vicento.Dahil sobrang intense ng lahat, gusto ko nang kagatin ang kumot para hindi ako mapalakas ng boses. Napansin ni Vicento ang iniisip ko kaya agad niya akong hinalikan sa labi.“Baby, huwag mong kagatin ang kumot, marumi iyan.”“Vicento...” mahigpit akong kumapit sa matibay niyang likod.“Kagatin mo na lang ako.”May boses ng nurse mula sa labas ng pinto. Inakala ni Jason na may hindi pa kami tapos na ritwal kaya natural na hindi niya pinapasok ang kahit sino para istorbohin kami.Paano kung may makakita sa amin ngayon? Bukas nasa front page na kami!Hindi nila alam na si Vicento at ako ay simpleng “physical training” lang ang ginagawa.Noong kaluluwa pa ako, nakita ko sina Denver at Nica sa mga hindi angkop na sitwasyon at labis akong nandiri noon. Pero ngayon, napagtanto kong mabilis pala akong mapapahiya sa sarili kong sinabi."Vicento..." bulong ko sa tenga niya."Shh... let's
Marahan niyang tinapik ang likod ko, parang batang inaalo.“Ayos lang, huwag ka nang umiyak, nakabalik ka na.”Inilayo ko nang bahagya ang mukha ko habang pinupunasan niya ang mga luha sa gilid ng mga mata ko.“Siya nga pala…”Bigla kong naalala ang isang bagay. May kapalit ba talagang ibinigay siya kay Master Wu? Hindi mawala sa isip ko iyon, at gusto kong malaman kung may masakit ba sa kanya.“Ano’ng problema?”Tumalon ako mula sa kandungan niya at agad sinimulang hubarin ang damit niya. Baka may sugat siyang itinago na hindi ko nakita.Hinawakan niya ang kamay ko habang may helpless na ngiti sa labi niya.“Baby, ospital ito, hindi convenient para diyan sa gusto mong mangyari. Baka may nurse na pumasok mamaya para tingnan ka.”Wala akong pakialam kung ano man ang isipin niya. Walang mas mahalaga sa akin kaysa sa kalagayan niya. Mabilis kong hinubad ang coat niya, pagkatapos ang sweater niya.“Ria, huwag dito…” mabilis na namula ang tenga ni Vicento.Gwapo na siya noon pa man, pero l
Tinakpan ni Mama ang kanyang mukha habang patuloy na tumutulo ang luha sa kanyang baba. Paos ang boses niyang nagsalita. “Matagal na siyang umalis sa mundong ito.”Parang nawalan ng buhay ang mukha ni Edmund. Malakas niyang sinampal ang sarili niyang mukha. “Hindi siya ang dapat mamatay… ako iyon. Ako ang nagkulang sa inyong mag-ina.”Mukhang nag-aalala si Vicento. “Mama, naiintindihan ko ang sitwasyon ng anak ninyo, pero huli na ang lahat ngayon. Ang tanging magagawa natin ay mapanatili ang katawan niya. Hindi maaaring masyadong matagal na mahiwalay si Ria sa katawang ito, kung hindi ay may masamang mangyayari.”Dahil sa paalala niya, mabilis na pinunasan ni mama ang kanyang mga luha. “Ano ang kailangan kong gawin? Bakit ba umalis si Ria sa katawan?”“Sa madaling salita, pag-aari ni Miss Canlas ang katawang ito. Hindi pa lubusang nagsasanib ang kaluluwa ni Ria dito. Kapag nakaranas siya ng matinding pangyayari, madaling makakawala ang kanyang kaluluwa sa katawan. Kaya kailangan natin
Sinuri ni Edmund ang sahig na basang-basa ng dugo, sobrang dilim ng kanyang mukha. Bagama’t hindi rin niya gusto ang pamilya Vargaz, matapos ang lahat, matagal na rin silang nasa ilalim ng kanyang pangangalaga—pero tinrato nila ito na parang walang silbing bagay.Kahit may pagkamuhi, pamilya pa rin
Magulo nang kaunti ang kuwelyo ng kanyang damit dahil sa kakulitan ko, at bahagyang nakalantad ang kanyang collarbone.Lalo na nang tumayo siya nang mataas at elegante sa harap ko, doon ko nakita kung gaano kahaba ang mga binti niya—wala naman pala talagang diperensiya ang mga ito.Bagama’t alam k
Nakaupo pa rin ako sa kandungan ni Vicento, nakayakap sa leeg niya. Ang shawl ko, na kalahati nang nahulog, ay nasa paanan na namin. Sa ganito kalapit na distansya, dama ko ang pagbabago sa katawan niya, at lalo akong kinabahan.Naalala ko pa ang nangyari noong gabing iyon— hawak pa lang niya, halo
Nabasa ni Edmund ang iniisip niya. Ayaw niyang mapahiya ang anak, kaya tinapunan niya ng tingin si Sofia. “Ano na namang kaguluhan ’yan? Umuwi ka na.”Naramdaman ni Sofia ang inis. Dati kasi, ako ang sinasabihan ni Edmund nang gano’n, hindi siya.Mas lalo siyang nainis. “Ibig bang sabihin, hindi ma







