My Heartless Husband's Regret: No Longer His Obedient Wife

Sa ika-25 na linggo ng kanyang pagbubuntis, natuklasan ni Emerald Buenavista ang katotohanan. Ang katotohanang niloko siya ng kanyang asawa sa isang pagbisita sa ospital.

Ang matangkad at guwapong lalaki na nakasuot ng itim na amerikana ay mahigpit na humahawak sa isang malambot at maselang batang babae. Nakasuot ang babae ng puting amerikana na gawa sa balahibo ng fox. Namumula ang mga pisngi nito, at ang maliit na mukha ay nakabalot sa malambot na scarf na gawa sa wool scarf. Kasing-delicate ng isang manika ang mukha nito, na tila likha ng mga kamay ng sining.

Mahigpit na hinawakan ni Emerald ang report ng prenatal check-up sa kanyang kamay hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri. Humahampas sa kanyang pisngi ang malamig na hangin, ngunit mas matindi pa kaysa rito ang kirot sa kanyang puso.

Samantala, nakita naman siya ni Sebastian Montemayor mula sa malayo.

Walang bakas ng emosyon sa mukha ng lalaki, walang kahit kaunting tanda ng hiya sa kanyang panloloko. Personal niyang binuksan ang pinto ng kotse para sa babae, na may banayad at maingat na kilos. Ang matatag, malamig, at makapangyarihang lalaki na palaging nakatayo sa itaas ng iba ay tila may ganitong malambot na panig.

Napansin naman ng babae si Emerald. Huminto ito, unang tinitingnan si Emerald nang may pagkalito, pagkatapos ay lumingon kay Sebastian at nagtanong.

“Bakit tinitingnan ka ng tita nang ganyan, Sebastian? Kilala mo ba siya?”

Tila bigla namang humampas ang malamig na hangin. Hindi niya alam kung ano ang sinabi ng babae kay Sebastian. Ngunit malinaw sa hugis ng mga labi ng babae na tinawag siya nitong tita.

'Tita?'

Sigurado si Emerald na siya ang tinutukoy.

Ngumiti siya, ngunit mapait ang ngiti na 'yon. Twenty-four pa lamang siya, ngunit ang natural niyang katawan, ordinaryong itsura, at ang namamagang mukha sa huling yugto ng pagbubuntis ay tila nakabalot sa itim na down jacket at may itim na knitted na sumbrero ay nagpapakita ng hitsura ng isang babae sa kanilang edad na thirty o fourty. Paano siya ma-i-kukumpara sa babaeng iyon?

Tinulungan naman ni Sebastian ang babae na pumasok sa kotse, habang nakatayo lang si Emerald, tahimik na pinapanood ang pag-alis ng kotse.

Nagpakasal sila ni Sebastian dahil sa bata. Ang sapilitang kasal na iyon ay higit pa sa isang mantsa sa buhay ng isang taong gaya ni Sebastian, isang lalaking tila pinapaboran ng langit. Ang bata sa kanyang sinapupunan ay ginamit lamang na kasangkapan upang pilitin siya.

Kinamumuhian siya ng lalaki, ngunit lihim siyang nagmahal sa kanya ng walong taon.

Alam ni Emerald na hindi siya karapat-dapat sa kanya. Ang tanging magagawa niya ay mag-aral nang mabuti, pagbutihin ang kanyang sarili, at sundan ang mga yapak ng lalaki. Sa wakas, natupad ang kanyang hangarin.

Naging assistant siya ni Sebastian at tuluyang nakalapit sa kanya. Ngunit winasak ng gabing iyon hindi lang ang kanyang pagmamalaki. Walang awa nitong pinunit ang lahat ng dangal at karangalan na mayroon siya sa harap ng lalaki.

Hindi niya malilimutan ang pagkasuklam sa mga mata ni Sebastian, tila parang nakita nito ang marumi at nakakasuklam na bahagi ng kanyang sarili. Kaya tanging isang magandang babae lang tulad ng dalagang iyon ang karapat-dapat sa kanya.

Isang mainit na luha ang dumulas sa sulok ng mata ni Emerald. Biglang sumakit ang kanyang tiyan. Hinawakan niya ito, sumandal sa kalapit na haliging bato.

Napansin siya ng isang nagdaraan na nurse at agad siyang tinulungan papasok sa clinic. Isa lamang itong maliit na bagay sa fetus dahil sa emotional stress.

Pagkatapos makabawi, umalis si Emerald sa ospital at nagmaneho pabalik sa Montemayor's residence, ang villa ni Sebastian, hatak ang pagod na katawan at espiritu.

Samantala, inaayos naman ni Mrs. Montemayor ang mga bihasang katulong mula sa lumang tirahan ng pamilya Montemayor para alagaan siya. Ngunit sa sandaling iyon, nakaupo lamang ang dalawang katulong sa malamig na sala, nag-eenjoy sa pagkain at nag-uusap na parang sila ang may-ari ng bahay.

Nang marinig ang galaw, lumingon ang isa sa kanila sa pinto. Nang makita si Emerald, tumayo ito at lumapit.

“Kumusta ang resulta ng prenatal check-up?” tanong niya, may mayabang at pabaya na tono.

Dapat sana ay tagapag-alaga sila, ngunit para bang nagbabantay sila sa kanya bilang tunay na may-ari ng bahay.

Tumingin lang si Emerald sa kanila nang malamig at hindi pinansin, diretso siyang umakyat sa hagdan.

At dahil diyan, biglang nainis ang katulong sa hindi kasiyahan.

“Kinakausap kita!”

Pero hindi pa rin siya pinansin ni Emerald.

Suminga ang katulong at bulong,

“Ang taba-taba, parang baboy. Akala niya talaga ay siya ang prinsesa ng pamilya Montemayor. Sino sa tingin niya ang niloloko niya?”

Bumalik naman si Emerald sa kwarto at umupo sa kama, tila pakiramdam niya ay wala siya sa sarili. Hindi siya tinanggap ni Sebastian o ng pamilya Montemayor bilang kanilang manugang.

Si Mrs. Montemayor ang nagpilit sa kanya at kay Sebastian na magpakasal dahil lamang sa matindi ang karamdaman ng matandang Montemayor ng pamilya. Dumating si Emerald habang buntis, at upang dalhin ang swerte sa matanda, inayos ang kasal. Iyon at isang dobleng pagpapala.

Kung ito man ay pagkakataon o tunay na swerte, unti-unting gumaling ang kondisyon ng matanda. Doon lamang lumambot ang pakikitungo ni Mrs. Montemayor sa kanya. Ngunit ang natitirang pamilya Montemayor ay nanatiling mababa ang tingin sa kanya.

Ngayong araw, pumunta siya sa ospital upang malaman ang kasarian ng sanggol at iyon ay babae. Marahil ay natanggap na ni Mrs. Montemayor ang abiso.

Biglang nanlaki ang mata ni Emerald nang tumunog ang kanyang telepono. Nawala siya sa iniisip, kinuha ang telepono sa bag, at nagulat nang makita ang caller ID. Ang kanyang mentor.

“Professor Alvarado,” sagot niya.

“May bakante para sa doctoral study sa Harvard University. Gusto mo bang subukan?”

Nabigla si Emerald sa kanyang narinig. Nang hindi siya sumagot, nagpatuloy si Jared.

“Kung hindi mo kailangan—”

“Pupunta ako.”

Agad naman na nakabalik sa sarili si Emerald at matatag na sumagot.

Tumahimik si Jared.

Walang nakakaalam bukod kay Jared kung gaano naghirap ang babae para lang maging karapat-dapat kay Sebastian. Ngayon, may asawa at buntis na, bakit niya iiwan nang ganoon kadali?

“Professor Alvarado,” malumanay niyang tawag sa lalaki.

“Pumunta ka sa opisina ko bukas ng alas-diyes ng umaga,” sagot ni Jared.

“Sige,” sagot ni Emerald, at isinara ang tawag.

Ibinaba niya ang telepono at huminga nang malalim, pakiramdam niya ay parang lumabas ang buwan mula sa madilim na ulap. Panahon na para magising.

Ang isang lalaking hindi nagmamahal sa isang tao ay hindi karapat-dapat sa anak na isisilang. Hindi ka man lang nito titingnan pabalik.

Hindi nagtagal, nakatanggap siya ng isa pang tawag mula kay Mrs. Montemayor, hinihiling siyang bumalik sa lumang tirahan ng pamilya Montemayor. Pumayag siya. Marahil ay tungkol ito sa batang kanyang dinadala.

Mas masigla na siya ngayon. Pumunta siya sa banyo para maligo nang maayos. Pagkatapos, habang nakaupo sa harap ng dressing table, tiningnan ni Emerald ang kanyang repleksyon sa salamin.

Mayroon siyang namamagang bilog na mukha, itim na bilog sa ilalim ng mata. May mga eye bags sa mata. Mahinang mga mata. At mga pekas sa pisngi.

Kahit sino ay mararamdaman ang pagkasuklam sa ganitong itsura. Paano siya makakatayo sa tabi ng isang lalaking gaya ni Sebastian, ang paboritong pinagpala ng langit?

Naglagay siya ng make-up, nagbihis ng pink na dress, at nagsuot ng puting round hat. Agad siyang nagmukhang mas maayos. Plano niyang siya mismo ang magmaneho pabalik sa lumang tirahan.

Ngunit bago siya nakalabas, tumawag si Sebastian. Dumating ang malamig niyang boses sa telepono.

“Lumabas ka.”

Nagulat si Emerald. Sa isip niya, marahil ay pinapunta rin siya ng matanda.

“Sige,” sagot niya.

Sa labas ng villa, nakaparada ang Rolls-Royce sa pasukan. Dalawang oras na ang nakalipas, dinala ng parehong kotse ang ibang babae. Huminga siya nang malalim, naglakad papunta, binuksan ang pinto ng kotse, at pumasok.

Pagpasok niya, naamoy niya ang banayad na pabango. Ang matamis na halimuyak ng isang batang babae. May pink na teddy bear, malinaw na bagay na gusto ng isang bata.

Tumingin siya pataas, napansin ang elastic hair tie sa pulso ng lalaki. Para itong marka ng kagustuhan. Tiyak na gusto ni Sebastian ang batang iyon.

Pinigilan ni Emerald ang pait sa kanyang puso, isinabit ang seatbelt, at tahimik na umupo. Sinimulan ng driver patakbuhin ang kotse at dahan-dahang umalis.

Tahimik siyang nakatingin sa labas ng bintana. Noon, palaging pinahahalagahan niya ang bawat oras kasama si Sebastian, sinusubukang lumapit. Kahit ayaw nito, paulit-ulit pa rin siyang nakikipag-usap nang matiisin, umaasang darating ang araw na titingin ang lalaki pabalik.

Ngunit sa huli, niloloko lamang niya ang sarili. Hindi pinansin ng lalaki ang damdamin niya, malamig gaya ng dati.

“What's the gender of the child?” tanong bigla ng lalaki.

“Babae,” tipid na sagot ni Emerald.

Walang pagbabago sa mukha ni Sebastian. Kalmado lamang itong nagsalita.

“Pagkatapos mong manganak, maghihiwalay na tayo.”

Napakuyom ang mga daliri ni Emerald. Pakiramdam ng puso niya ay parang pinipisil nang mahigpit, na siyang nagpapahirap sa kanya na huminga. Hindi nakalaan ang kasalang ito para magtagal. Bagaman inaasahan niya na ito, ngunit masakit pa ring marinig ito nang direkta.

Kinagat niya ang labi at malumanay na sumagot sa lalaki.

“Sige.”

At sa sandaling iyon, lumingon si Sebastian sa kanya, tila nagulat sa kanyang agarang pagsang-ayon.