FAZER LOGINMi hermana y yo teníamos una fertilidad excepcional, un don especial que nos permitía concebir con facilidad. Ella se casó con un campesino pobre de la aldea y dio a luz cinco hijos varones. La familia prosperó y salió de la miseria. Yo me casé con el hijo del jefe de la aldea, Diego Suárez, pero solo tuve hijas. Atrapado en las ideas feudales que valoran más a los hijos varones, mi esposo me consideró una vergüenza y me mató a golpes junto a mis niñas. Al abrir los ojos de nuevo, había renacido en el día en que la casamentera vino a proponer los matrimonios. Al ver que Diego, contra todo pronóstico, eligió a mi hermana Lucía García, quien tenía una discapacidad en la pierna, entendí: él también había renacido. Creía que al casarse con ella tendría hijos varones, sin saber que él padecía un trastorno genético que le impedía engendrarlos. Señalé al joven estudiante pobre, delgado y silencioso en el rincón, y declaré sin rodeos: —¡Yo me casaré con él!
Ver maisรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมไฮเอนด์สีแดงสดกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวนักแสดงของบริษัทผลิตละครที่คุ้นเคย ก่อนชะงักจังหวะไปเล็กน้อยเมื่อเจ้าของเรือนร่างสะโอดสะองสบประสานสายตากับคนมาก่อนที่กำลังนั่งทำผมอยู่หน้ากระจก ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าได้ความบริสุทธิ์ของเธอไป มองเธอนิ่งๆ ไร้ซึ่งความรู้สึกผ่านกระจกเงาบานโต
ดวงตากลมโตวูบไหวเพียงครู่ ก่อนกลับเข้าสู่ภาวะปกติโดยไม่ทันมีใครสังเกตเห็น
ตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับเธอและคนรักของเธออีก เธอกับเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ไม่เคยคิดเลยว่าเวลาผ่านไปร่วมสองเดือนที่ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองตามแบบที่ควรจะเป็น มันไม่ได้ทำให้เธอลืมค่ำคืนร้อนแรงระหว่างเขากับเธอไปได้เลยแม้แต่น้อย
ความจริงก็ไม่ต่างจากเขา ดาราหนุ่มรูปหล่อขบกรามแน่น พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ ทั้งที่หัวใจดวงโตเต้นกระหน่ำรัว ไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ แต่เมื่อเห็นหน้าของอดีตเพื่อนรักที่เขาพรากพรหมจรรย์ไปจากเธออย่างหน้าด้านๆ อีกครั้ง กลับไม่สามารถควบคุมสมองที่มันเอาแต่คิดภาพความสุขระหว่างเธอกับเขาไปได้เลย
หนุ่มสาวเอาแต่จ้องมองกันผ่านกระจกเงา ทำให้เกิดความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้จัดการส่วนตัวของเธอกับเขาซึ่งเป็นคนเดียวกันเห็นท่าไม่ดี จึงเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบออกมาก่อนใคร
“ว้าว นางเอกของเรามาแล้วค่ะ ช่างหน้าช่างผมพร้อมนะ”
ปิ่น กุลีกุจอจัดที่นั่งให้ดาราสาว พร้อมทั้งช่วยช่างแต่งหน้าจัดเรียงอุปกรณ์จนครบเซต ทั้งที่ปกติไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องแบบนี้เลยสักครั้ง
“สวัสดีค่ะพี่ๆ ขอโทษนะคะที่วันนี้มิตามาสาย”
มิตา นางเอกสาวลูกรักของช่อง ยกมือไหว้ทักทายทีมงาน พร้อมทั้งเอ่ยขอโทษที่วันนี้ตัวเองเดินทางมาถึงกองถ่ายสาย ทั้งที่เช้านี้มีพิธีบวงสรวงแล้วตามด้วยการฟิตติ้งเสื้อผ้าและถ่ายรูปสำหรับทำการโปรโมตละครกันทันที ก่อนที่พรุ่งนี้จะเริ่มเปิดกล้องอย่างเร่งด่วนแทบไม่มีวันพัก เพราะโปรเจคนี้ผู้ใหญ่ทางช่องเร่งมาเป็นกรณีพิเศษ
“ไม่เป็นไรค่ะน้องมิตา พี่นีออนเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว เรามาเริ่มแต่งหน้ากันดีกว่านะคะ อีกไม่ถึงชั่วโมงพิธีก็จะเริ่มแล้วค่ะ”
ดาราสาวพยักหน้า ก่อนเหลือบสายตาไปสบกับผู้ชายที่นั่งมองหน้าเธอนิ่งๆ อยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างกัน ทั้งที่เขาแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้ว
“เอ่อ พัชร์ ไม่เจอกันนาน แกสบายดีนะ”
แม้ยังไม่พร้อมที่จะกลับไปเป็นเพื่อนกับเขาเหมือนเดิม แต่ถ้าหากเธอไม่เอ่ยทักทายให้เหมือนปกติ คงไม่พ้นตกเป็นประเด็นต้องสงสัยให้ดวงตานับสิบคู่ในกองถ่ายที่คอยสอดส่องหาข่าวดาราได้เอาไปซุบซิบนินทากันสนุกปาก
“สบายดี เธอล่ะ”
แม้เขาจะเรียกเธอแตกต่างไปจากเดิมตั้งแต่คืนนั้น แต่ก็ยังดีที่เขายังดูปกติเหมือนเดิม ราวกับไม่เคยมีเรื่องราวผิดพลาดของเธอกับเขาเกิดขึ้นมาก่อน
วันนี้เขาคงคิดได้และเดินหน้าต่อกับชีวิตอิสระของดาราหนุ่มเจ้าเสน่ห์แล้ว คงมีแต่เธอ ที่ยังคงคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้นในทุกค่ำคืน กว่าจะข่มตานอนหลับลงไปได้ช่างยากเย็นเหลือเกิน
“อืม สบายดี”
“ตาย เด็กๆ อย่าเพิ่งเม้ามอย มิตามาแต่งหน้าก่อน มีเวลาเม้ากันอีกหลายเดือน พัชร์ นายแต่งหน้าเสร็จแล้วก็ไปใส่เสื้อผ้าสิ แล้วมานั่งรอที่นี่แหละ เดี๋ยวคุณแป้งก็คงจะมาแล้ว”
“ครับ พี่ปิ่น”
ธพัชร์ พระเอกรูปหล่อคิวทองเดินออกไปแล้ว ปิ่นจึงลอบสบตาให้กำลังใจดาราสาวที่ตนรักราวกับน้องสาวแท้ๆ ผ่านกระจกเงาโดยไม่ต้องพูดจาก็สื่อสารกันเข้าใจ
หลังจากพิธีบวงสรวงและการสัมภาษณ์ทีมดารา ผู้กำกับและผู้จัดผ่านพ้นไป แสงแฟลชก็สว่างวูบวาบพร้อมเกิดเสียงเซ็งแซ่ของกองทัพนักข่าว เมื่อนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อผู้ซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจตัวจริงของนางเอกสาวที่เพิ่งเปิดตัวคบหากันในฐานะแฟนได้เพียงสองเดือน หอบดอกกุหลาบสีขาวช่อโตมาให้กำลังใจคนรักถึงที่
“ผมเป็นกำลังใจให้นะครับมิตา”
“ขอบคุณมากค่ะ คุณเอก โดดงานมาหามิตาอีกแล้วนะคะ”
นางเอกสาวรับกุหลาบช่อโตจากผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุดมากอดแนบอก แล้วสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สีโปรดท่ามกลางเสียวโห่แซวของกองทัพนักข่าวที่ได้โอกาสขอถ่ายรูปคู่และขอสัมภาษณ์เกี่ยวกับความรักของคนทั้งคู่เสียเลย
มิตาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลำแขนแกร่งของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟนโอบกอดรอบเอว เธอเงยหน้ามองเขา ก่อนค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้างเพื่อถ่ายรูปคู่
แม้ว่าเธอกับเขาจะกอดจูบกันมาหลายครั้งตามประสาคนรัก แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะยอมให้เขาทำอะไรเธอมากไปกว่านี้ ซึ่งโชคดีเหลือเกินที่เขาเองก็อดทนรอคอยเธอได้โดยไม่มีท่าทีหัวเสียอย่างที่เธอกังวล เธอกับเขาจึงคบกันในฐานะคนรักด้วยความสบายใจจนครบสองเดือนแล้ว
หลังจากถ่ายรูปคู่กับแฟนหนุ่ม เธอก็ขอตัวไปทำงานด้วยเวลาที่จำกัดจึงใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างให้ไม่ต้องให้สัมภาษณ์เรื่องความรักของเธอต่อหน้านักข่าว และต่อหน้าเขา อดีตเพื่อนรักของเธอที่ยังคงยืนมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับท่าทีจะเป็นจะตายในครานั้นที่เธอปฏิเสธความรับผิดชอบจากเขา มันเป็นเพียงแค่การแสดงของดาราระดับรางวัลตุ๊กตาทองเท่านั้น
การฟิตติ้งเสื้อผ้าและถ่ายรูปเพื่อทำการโปรโมตละครอย่างเร่งรีบแข่งกับเวลาเกิดขึ้นทันทีโดยปิ่นมีหน้าที่ดูแลคนรักของดาราสาวในสังกัด ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับปุณณดา ผู้จัดละครที่คราแรกผู้ใหญ่ไว้ใจโยนโปรเจคสำคัญมาให้ทำ
“ผมก็นึกว่าคุณแป้งเป็นผู้จัดเรื่องนี้เสียอีก เป็นน้องชายคุณแป้งเองหรอกหรือครับ”
“ค่ะคุณเอก ตอนแรกแป้งจะเป็นคนทำเอง แต่พอดีแป้งท้องซะก่อน นับเดือนแล้วน่าจะคลอดก่อนละครถ่ายจบ น่าจะไม่ไหวค่ะ เลยต้องยกโปรเจคนี้ให้เจ้าปัณณ์ดูแลแทน”
“คุณปัณณ์เก่งนะครับ ได้ข่าวว่าอยากจะกำกับละครเองด้วยนี่ครับ”
“ค่ะ จบเรื่องนี้เขาจะขอเป็นผู้กำกับด้วย ตามที่เขาเรียนมานั่นแหละค่ะ ปัณณ์ชอบงานกำกับมากกว่า”
“ได้ทำในสิ่งที่ชอบ ผมว่าต้องออกมาดีแน่ๆ”
“ขอบคุณมากนะคะคุณเอกที่ให้กำลังใจ แล้วคุณเอกกับมิตาเป็นยังไงบ้างคะ ช่วงนี้แป้งไม่ค่อยได้คุยกับมิตาเท่าไหร่ กวินแพ้ท้องแทนแป้งหนักมาก แทบไม่ได้หลับได้นอนเลยค่ะ”
“ก็ดีครับ มิตาไม่ค่อยมีเวลาให้ผมเท่าไหร่ รับงานหนักจังเลยนะครับ ไม่รู้ว่าจะใจอ่อนยอมแต่งงานกับผมเมื่อไหร่ ไม่อยากให้ทำงานหนักแบบนี้แล้วครับ”
ปุณณดาเบิกตาโต ที่ได้ยินคนรักของเพื่อนที่เป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ มีคู่ควงเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมดจนแทบจะเหมาทั้งวงการบันเทิงเอ่ยถึงเรื่องการแต่งงาน ทั้งที่เพิ่งคบกันได้เพียงสองเดือนเท่านั้น
“หึหึ คุณแป้งไม่เชื่อหรือครับ ว่าผมอยากแต่งงานกับมิตา”
“ก็แหม คุณเอกดูไม่น่าจะอยากหยุดที่ใครง่ายๆ นี่คะ”
“ผู้ชายตอนที่ยังไม่เจอคนที่ใช่ ก็ไม่มีใครทำให้หยุดได้ง่ายๆ หรอกครับ เป็นเหมือนกันทุกคนนั่นแหละ แต่คุณแป้งวางใจได้ ผมคิดว่ามิตาคือผู้หญิงที่ใช่แล้วครับ”
“แป้งดีใจด้วยค่ะ ให้เวลามิตาหน่อยนะคะ รายนั้นแทบไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้หรอก แต่ถ้าคุณเอกรอได้ ยัยมิตาหนีไปไหนไม่รอดหรอกค่ะ”
“ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะครับคุณแป้ง”
เอกอนันต์ หันไปมองยังผู้หญิงที่เขาคิดว่าใช่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก สองเดือนที่ผ่านมา ใช่ว่าเขาจะดูเธอไม่ออกว่าเธอไม่เคยรู้สึกอะไรกับเขาเกินจากคำว่าเพื่อนเลยแม้แต่น้อย แต่เธอกลับเลือกที่จะคบกับเขาเป็นแฟน
ตอนแรกเขาไม่ใส่ใจ เพราะคิดว่าผู้หญิงทุกคนก็ต้องเลือกผู้ชายเพอร์เฟคอย่างเขาเป็นคู่ครองทั้งนั้น ในตอนนั้นไม่ว่าหัวใจของเธอจะมีใคร หรือจะไม่มีเขาอยู่ในนั้นเลยก็ตาม ถ้ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว อย่างไรเธอก็ต้องรักและผูกพันกับเขา
แต่ที่ไหนได้ นอกจากกอดกับจูบ เธอไม่ยอมให้เขาทำอะไรกับร่างกายของเธออีกเลยแม้แต่อย่างเดียว แถมทุกครั้งที่เธอกอดจูบกับเขา แม้จะลึกซึ้งฉ่ำหวานเพียงไหน เขากลับไม่เคยสัมผัสได้ถึงความสุขของเธอแม้แต่น้อย
และที่เขามาปรากฏตัวในวันนี้ เพราะเธอกำลังจะกลับมาใกล้ชิดกับผู้ชายคนนั้น คนที่มันต่อยหน้าเขาด้วยความหึงหวง คนที่อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมาสิบกว่าปี และเป็นคนที่เธอยอมมีอะไรลึกซึ้งด้วย..ต่างจากเขาเหลือเกิน
บอกตามตรงว่าเขาไม่วางใจ น้ำมันใกล้ไฟอะไรก็เกิดขึ้นได้ และสายตาของเธอที่มองผู้ชายคนนั้นมันเป็นคำตอบให้เขาหมดแล้ว
Su actitud cambió al instante.Vicente aprovechó el momento para contarle todo lo que yo había pasado estos años.—Sofía, me equivoqué antes. No sabía que habías sido tan leal y dedicada con Vicente. Te juzgué mal.Dicho esto, tomó a Dante en sus brazos y comenzó a jugar cariñosamente con él.Viviendo en el complejo militar, pronto llegó mi fecha de parto.Esta vez, acompañada por la familia Díaz, me instalé con anticipación en el hospital militar.Aunque eran varios bebés, gracias a mi cuerpo excepcional, el parto fue bastante rápido.A la familia Díaz, se les partió el corazón de preocupación.Esta vez di a luz dos niños y una niña. A Juan y a Vicente les encantó nuestra pequeña hija.En esta familia, valoraban a la hija incluso más que a los hijos.Durante la cuarentena, me nutrieron con todo tipo de suplementos.Vicente cumplió su promesa de compensarme, cuidándome con dedicación.Con el apoyo de la familia Díaz, Lucía comenzó a estudiar contabilidad. No era tonta; simplemente ante
Daniel, aterrado, se apresuró a defenderse a un lado.—¡Señor, nunca dije eso! ¡El muchacho miente! ¡Ni siquiera somos parientes cercanos!Juan refunfuñó con frialdad: —Ya me han denunciado por abusar de los aldeanos. Espera la investigación.Daniel se desplomó en el suelo, maldiciendo entre dientes que Diego lo había hundido y que se divorciaría de su familia.Los aldeanos, ya más numerosos, tras presenciar el escándalo, se fueron a sus casas.Juan había traído mucha comida y provisiones como regalo para mi familia.Mis padres se sintieron abrumados por el honor, y mis hermanos, alegres que nunca.Bajo la mirada de su padre, Vicente propuso organizar una ceremonia de boda para mí.Mis padres, naturalmente, habían cambiado completamente de actitud. Trataban a Vicente mejor que a su propio hijo, aceptando todo lo que decía, sin rastro del desprecio de antes.Aproveché para pedirle a Vicente que convenciera a mis padres de aceptar el divorcio de Lucía.Él me explicó que si Diego era cond
Una hilera de vehículos militares se alineó frente a la entrada de mi casa. Toda la aldea se conmovió.Diego salió con una sonrisa triunfal.—¡Tío Daniel! ¡Por fin llegó!El tío de Diego, Daniel, bajó del auto. Pero ignoró a su sobrino y, en cambio, trotó hacia la puerta trasera para abrirla con deferencia.De allí descendió un hombre de presencia imponente.—Este es el general de nuestra región militar, Juan Díaz. Viene a esta aldea buscando a alguien.Diego, con una sonrisa aduladora: —¡Buenas, mi general! Yo soy el jefe de la familia Suárez en esta aldea. ¿A quién busca? ¡De esta aldea lo conozco todo!Mis padres, al ver que Diego tenía contactos tan poderosos, que hasta hablaba con un general, temblaban de miedo.Los hombres de Diego recuperaron toda su arrogancia.Se agruparon alrededor de Daniel y el general, haciéndoles la corte.—Señor, ¡quiero presentar una queja! Esta familia son alborotadores. El que entró a la universidad abusa de nosotros los campesinos. ¡Arréstelos a todo
—¡¿Quién se atreve a tocar a mi mujer?!Vicente estacionó un auto elegante frente a mi casa y entró con paso firme.Los aldeanos, al ver el automóvil, se acercaron a curiosear.Me solté de los matones y corrí llorando hacia los brazos de Vicente.Primero, con ternura, me secó las lágrimas. Luego, bajó la mirada y vio mi vientre.—Sofía... ¿otra vez embarazada?Asentí. —Me enteré el día que te fuiste. Ya tienen más de seis meses. Por cierto... ¿cómo te fue en el examen?Vicente anunció que había ingresado a la universidad, y la aldea entera estalló en murmullos.—¡Un universitario! Nunca hubo uno en nuestra aldea.—Siempre supe que Vicente no era común. ¡Miren ahora, triunfó!Lucía aún estaba indignada: —¿Y si entraste a la universidad, por qué no volviste pronto por Sofía? En tu ausencia, casi la matan.Lucía le contó a Vicente todo lo sucedido.Vicente se disculpó de inmediato: —Lo siento, Sofía. Quería volver pronto, pero surgió un asunto urgente en mi familia que debía atender...Di






Bienvenido a Goodnovel mundo de ficción. Si te gusta esta novela, o eres un idealista con la esperanza de explorar un mundo perfecto y convertirte en un autor de novelas originales en online para aumentar los ingresos, puedes unirte a nuestra familia para leer o crear varios tipos de libros, como la novela romántica, la novela épica, la novela de hombres lobo, la novela de fantasía, la novela de historia , etc. Si eres un lector, puedes selecionar las novelas de alta calidad aquí. Si eres un autor, puedes insipirarte para crear obras más brillantes, además, tus obras en nuestra plataforma llamarán más la atención y ganarán más los lectores.
avaliações