Episode 4: ลับ ๆ ล่อ ๆ [1]

ณชามองร่างสูงที่กำลังคุยกับใครบางคน เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นดาราแต่ไม่ใช่คนที่เจอที่คอนโดของดินวันนั้น ดูจากท่าทางสนิทสนมและมือบางที่วางบนท่อนแขนแกร่งนั้นแล้วคงเดาได้ไม่ยากว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันยังไง

“เสน่ห์แรงจริง ๆ เลย”

“จริง จริง”

“ฟาโรห์เห็นด้วยเหรอ? หืม?”

ณชาชอบใจที่หลานรักสนับสนุนความคิดของตัวเองจึงให้รางวัลด้วยการกดจมูกลงบนแก้มซาลาเปานั้นอย่างมันเขี้ยว

“มาแล้ว”

“ฉันล่ะอยากให้แม่ฉันมาเห็นฉากเมื่อกี้จังเผื่อท่านจะเลิกอยากได้นายมาเป็นลูกเขยสักที” ณชายิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“ฮ่า ๆ หึงเหรอครับ นานะแค่เดินมาทักผมเฉย ๆ เธอมาถ่ายละคร ผมไม่เคยคิดอะไรกับนานะเลยนะ เราเป็นแค่คนที่เคยร่วมงานกันเฉย ๆ” เอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวความผิดพร้อมกับเปิดขวดน้ำไปด้วย จากนั้นก็ปักหลอดลงไปเพื่อให้หญิงสาวดื่มได้สะดวก

“เรื่องของนายเถอะ อ้อ อีกอย่างฉันไม่ได้หึง อย่าสำคัญตัว”

“ดื่มน้ำก่อนจะได้ใจเย็น ๆ”

ณชาเอื้อมมือจะหยิบขวดน้ำจากมือหนา ทว่ากลับโดนชักกลับหญิงสาวจึงมองเจ้าของหล่อเหลานั้นอย่างไม่พอใจที่เขาเล่นแบบนี้ ณชาคอแห้งกระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว

“ผมถือให้”

“ฉันดื่มเองได้”

“อุ้มลูกอยู่จะดื่มเองได้ยังไง แบบนี้แหล่ะ”

คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังแต่ก็ยอมดื่มน้ำจากมือของชายหนุ่มพยายามปัดความคิดที่ว่าดินกำลังป้อนน้ำออกไป เธอดื่มน้ำเกือบครึ่งขวดอย่างรวดเร็วน้ำเย็น ๆ ก็พอที่จะช่วยให้อารมณ์คุกรุนเบาบางลงได้ เมื่อดื่มจนอาการกระหายหมดไปแล้วจึงเอ่ยขึ้น

“พอแล้ว”

ดินพยักหน้าแล้วดื่มน้ำขวดนั้นต่อจากณชาอย่างหน้าตาเฉย แถมยังใช้หลอดเดียวกันอีกทำคนตัวเล็กรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองจึงต้องกลบเกลื่อนอาการนั้นด้วยการเดินนำไป ขืนอยู่นานอีกนิดเขาได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเธอแน่

เช้าตรู่ที่แสนสดใสกับทิวทัศน์ทะเลสีสวยตรงหน้าบวกกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดชายฝั่งเป็นบรรยากาศที่ควรค่าแก่การนอนกลิ้งพลิกตัวเล่นบนเตียงนุ่ม ทว่าณชากลับต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า เธอเก็บของใช้จำเป็นและกล้องตัวโปรดลงบนกระเป๋าเป้แบบกันน้ำก่อนจะสะพายมันขึ้นไหล่แล้วเดินออกจากบ้านพักไป

เท้าเล็กมุ่งตรงไปยังฝั่งหมู่บ้านชาวประมงที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย หญิงสาวรู้สึกถึงฝีเท้าที่ตามมาข้างหลังแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรอาจจะเป็นนักท่องเที่ยวที่เดินเล่นตอนเช้าก็ได้ แต่แถวนี้เป็นแถบหมู่บ้านชาวประมงไม่น่ามีนักท่องเที่ยว แถมฝีเท้ายังใกล้เข้ามาเรื่อง ๆ ณชาจึงตัดสินใจหันกลับไปก็พบชายร่างสูงในชุดสบาย ๆ เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเธอหันกลับมา

“เฮ้ย! มาได้ไง?”

“ก็แอบตามมาไง” ดินชอบใจในสีหน้าตื่นตระหนกของหญิงสาวราวกับถูกจับได้ว่าทำผิดนั้นจัง

“ทำไมต้องตามมาด้วยไม่พักผ่อนไปล่ะ”

“ก็เห็นพี่ลับ ๆ ล่อ ๆ ทำตัวไม่น่าไว้ใจก็เลยตามออกมาดู”

“นายต่างหากที่ไม่น่าไว้ใจ”

เมื่อเห็นว่าณชากำลังเดินหนีชายหนุ่มจึงรีบเดินตามมาเคียงข้างก่อนจะแย่งกระเป๋าบนไหลเล็กไปสะพาย กระเป๋าใบใหญ่มีน้ำหนักไม่น้อย ...หนักขนาดนี้ณชาแบกมาได้ยังไง

“ผมแบกให้”

“ยุ่งจริง ๆ”

เขาไม่สนใจคำถากถางจากริมฝีปากอิ่ม นึกอยากลงโทษคนปากเก่งที่เอาแต่ผลักไสเขาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทั้งคู่เดินข้ามสะพานที่เชื่อมต่อระหว่างชายฝั่งกับท่าเรือชาวประมงที่มีเรือลำใหญ่จอดเรียงรายอยู่ บางลำก็พึ่งแล่นเข้ามาเทียบท่า บรรยากาศคึกคักของชาวประมงที่พึ่งนำปลาสด ๆ จากทะเลขึ้นมามันทำให้ดินรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“มาแล้วค่ะลุงชิด”

“ขึ้นมาเลยครับ”