LOGIN“หยุดเดี๋ยวนี้นะปานฤทัย ยังไงเธอก็ต้องเป็นเมียของพี่วันยังค่ำ!” ชายหนุ่มตะโกนลั่น ชุดเจ้าบ่าวของเขาก็ช่างเป็นอุปสรรค พอเห็นกระโปรงจ้าวสาวที่ถูกถอดทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าก็หยิบขึ้นมาดูก่อนจะปาทิ้งลงพื้นแล้วถอดเนคไทของเขาออก พร้อมถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นและปลดกระดุมเม็ดบนลงสามเม็ดจนเกือบเห็นหน้าท้องที่เต็มไปด้วยหมู่มวลมัดกล้ามที่เรียงตัวสวยงามเป็นลอน “อย่าคิดว่าจะหนีพี่พ้น ที่นี่ถิ่นของพี่นะปานฤทัย!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาของเขาทอประกายกล้าโหดเหี้ยม ถ้าจับตัวได้เมื่อไหร่รับรองเลยว่าจะพาเข้าห้องหอให้เตียงหักกันไปข้าง!
View Moreเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งลัดผ่านสวนข้าวโพดที่กว้างมากกว่าหนึ่งร้อยไร่
ชายหนุ่มถือปืนลูกซองในมือแน่น วิ่งไปตามเสียงของเท้าเล็กที่วิ่งหน้าตั้งไป แบบมั่วทิศเพื่อหลบลูกกระสุนปืนที่กระหน่ำยิงไล่หลังเสียงดัง ปัง! ปัง! ปัง!“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้นะปานฤทัย!” ชายหนุ่มก็ยังคงวิ่งแหวกโพรงต้นข้าวโพดที่สูงท่วมหัวของเขาไปหาตัวหญิงสาวที่หนีไปจากพิธีวิวาห์ พร้อมตะโกนเสียงดังลั่งทุ่งข้าวโพด น้ำเสียงแข็งกร้าวเพื่อที่จะขู่ให้เธอหยุดวิ่งไปมั่วๆ แบบนั้นสักที
หญิงสาวที่อยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวกระโปรงยาวฟูฟ่องก็ยิ่งรีบ
เร่งฝีเท้าไปข้างหน้าเพื่อหลบหนีการแต่งงานที่ไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด ทั้งหอบเหนื่อยและหนักเพราะกระโปรงชุดเจ้าสาวนี่ที่เป็นภาระอันหนังอึ้ง ในการหลบหนี นี่จะเป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะหลุดพ้นจากคนอย่าง รณพีร์ ผู้ชายบ้าดีเดือด อดีตคนรักของพี่สาวของเธอที่หนีจากพิธีวิวาห์ไปก่อนหน้านี้เพียงสามวันปัง!
เสียงปืนยังคงดังลั่นทุ่งข้าวโพดจนได้ยินเสียงฝูงนกบินหนีไปไกล
ปานฤทัยเองก็รีบนั่งลงกับพื้น แล้วยกมือขึ้นป้องหูเอาไว้ เพราะเสียงปืนนั้นใกล้มากกว่าที่เธอคิด แต่พอทุกอย่างเงียบเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงแหวกโพรงต้นข้าวโพดมาใกล้ขึ้นเรื่อยเรื่อย ปานฤทัยพยายามจับทิศทางของเสียงอยู่ครู่หนึ่งเพียงอึดลมหายใจเดียว พอรู้ว่าเขากำลังจะเข้ามาใกล้ก็รีบลุกขึ้นและรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่วิ่งหนีไปให้ไกลกว่าเดิม และถอดกระโปรงยาวฟูฟ่องที่หนักทิ้งไว้ เหลือเพียงกางเกงขาสั้นสีขาวที่ใส่ไว้ข้างใน กับเสื้อเกาะอก ออกแรงวิ่งหน้าตั้งโดยไม่รู้ว่าทุ่งข้าวโพดบ้านี่จะกว้างไปถึงไหน และจะไปสุดที่ตรงไหนกัน วิ่งแบบไม่มีเป้าหมาย“หยุดเดี๋ยวนี้นะปานฤทัย ยังไงเธอก็ต้องเป็นเมียของพี่วันยังค่ำ!”
ชายหนุ่มตะโกนลั่นอีกครั้ง ชุดเจ้าบ่าวของเขาก็ช่างเป็นอุปสรรคเสียเหลือเกิน พอเห็นกระโปรงจ้าวสาวที่ถูกถอดทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้าก็หยิบขึ้นมาดู ก่อนจะ ปาทิ้งลงพื้นแล้วถอดเนคไทของเขาออก พร้อมถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น และปลดกระดุมเม็ดบนลงสามเม็ดจนเกือบเห็นหน้าท้องที่เต็มไปด้วยหมู่มวล มัดกล้ามที่เรียงตัวสวยงามเป็นลอน“อย่าคิดว่าจะหนีพี่พ้น ที่นี่ถิ่นของพี่นะปานฤทัย!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาของเขาทอประกายกล้าโหดเหี้ยม ถ้าจับตัวได้เมื่อไหร่รับรองเลยว่าจะพาเข้าห้องหอให้เตียงหักกันไปข้าง!
“ปานฤทัย!” เขาตะโกนชื่อเธอเสียงดังลั่นทุ่งอีกครั้งและอีกครั้ง
ก่อนจะรีบวิ่งไปตามรอยแหวกโพรงต้นข้าวโพดและรอยเท้าของเธอ เพราะพื้นเต็มไปด้วยดินโคลน ไม่ว่าเธอจะวิ่งหนีเขาให้ตายยังไงเขาก็ตามรอยเท้าของเธอไปได้อยู่ดีแต่ทว่ายิ่งวิ่งปานฤทัยก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนแรงลงมากขึ้นเต็มที
เธอหอบหายใจถี่เพื่อสูดอากาศเข้าปอด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า เธอตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกเมื่อรู้สึกได้ว่าหนีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้นสักที เธอตัดสินใจนั่งลง กับพื้นอยู่นิ่งกับที่ แล้วเอามือปิดปากกลั้นลมหายใจเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงดัง เพียงไม่นานยังไม่ทันหายเหนื่อยก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อปลายกระบอกปืนนั้นจี้อยู่ที่แผ่นหลังของเธอเข้าแล้ว!“ก็นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน คิดว่าอยู่ในหนังอินเดียหรือไงที่จะต้องวิ่ง
ลัดทุ่งข้าวโพดเพื่อหนีการเข้าห้องหอกับพี่ พี่บอกแล้วว่ายังไงปานก็หนีพี่ไม่พ้น” จากปลายกระบอกปืนลูกซองเปลี่ยนเป็นท่อนแขนแกร่งที่กระชากข้อมือเล็ก ให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาออกไปจากจากทุ่งข้าวโพดที่กว้างแบบไม่มีสิ้นสุดนี้“ปล่อยปานไปเถอะนะคะ ปานขอร้องปานไม่ได้อยากเป็นเมียพี่พีนะคะ ได้โปรด พี่พีกำลังเข้าใจผิด ปานไม่รู้เรื่องพี่นันทินีเลยนะคะ” เธอเองก็ถูกพี่สาวในไส้หลอกให้มาหาที่นี่เหมือนกัน เธอมาที่นี่ก็ในนามของเพื่อนเจ้าสาว
ไม่ใช่เธอที่ต้องมาเป็นเจ้าสาวเสียเอง ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วว่าอะไรจริงไม่จริงกันแน่ พี่สาวของเธอก็หายตัวไป แถมทิ้งระเบิดลูกใหญ่ทิ้งเอาไว้ให้เธอต้องเผชิญอีกรณพีร์มองร่างเจ้าสาวป้ายแดงที่เนื้อตัวเปื้อนมอมแมมแล้วถึงกับ
ถอนหายใจออกมาเสียงดังเฮือกใหญ่ ก่อนจะสะพายปืนลูกซองไว้ด้านหลัง แล้วช้อนแขนแกร่งไปที่เรียวขาขาวๆ อุ้มเธอเอาไว้แนบกับอก แม้เธอจะออกแรงขัดขืนแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านเหมือนตีหินตีผาที่ไม่มีความรู้สึกเจ็บเลยสักนิด“ปานไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ ไม่รู้ว่าพี่นันหายไปไหน ปานไม่ได้ช่วยพี่นันหนีนะคะ” หญิงสาวพยายามอธิบายรอบที่หนึ่งล้านได้แล้วมั้งว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการเปิดทางให้พี่สาวของเธอหนี ถ้าถามว่าเธอมาอยู่ในจุดนี้ได้ยังไง
ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อนที่เธอเดินทางมาถึงที่บ้านไร่แห่งนี้ เธอได้รับจดหมายจากพี่สาวของเธอว่านันทินีกำลังจะแต่งงาน และต้องการให้เธอมาเป็นเพื่อนจ้าวสาว และปานฤทัยก็ยินดีที่จะใช้โอกาสนี้ลาพักร้อนและใช้วันลา ที่ไม่เคยได้ใช้ และสระสมมานานสักที เพื่อที่จะได้ไปแสดงความยินดีกับพี่สาว ที่มีเพียงคนเดียว แต่ทว่าพอมาถึงกลับไม่พบนันทินีและกลายเป็นผู้รับหน้า แถมยังถูกตราหน้าว่าเป็นคนเปิดทางให้นันทินีหนีไปจากรณพีร์ และรณพีร์ ก็เอาแต่กล่าวโทษเธอ ว่าเป็นคนที่พาพี่สาวหนีจนต้องถูกจับแต่งงานกับเขาแทน เพียงเพราะอยากจะสนองความแค้นของตัวเอง และคงเจ็บปวดหัวใจที่พี่สาว ของเธอหลอกใช้เขาและหนีไปกับชายอื่น ซึ่งปานฤทัยไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ จนเมื่อวันนี้ก่อนวันที่มีพิธีวิวาห์ขนาดเล็กเกิดขึ้น“ปานไม่รู้ว่าพี่นันหายไปไหน หรือไปกับใคร”
“ก็หนีไปกับชู้มันไง ก็ไม่ใช่เธอหรือไงที่เปิดทางให้พวกเขาหนีไปด้วยกัน!”
รณพีร์เมาเข้ามาในห้องที่กักขังปานฤทัยเอาไว้ เขาเฝ้าโทษแต่ปานฤทัยที่ปล่อยให้นันทนีหนีไปจากเขา เขารักนันทินีมากจนกำลังจะสร้างครอบครัวด้วยกัน แต่กลับมาพบความจริงหลังจากที่เธอเชิดเงินสินสอดที่เขาเตรียมเอาไว้หนีไปกับชายชู้ นั่นมันเป็นเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวดใจและนึกโทษใครไม่ได้นอกจากน้องสาวตัวดีที่โผล่มาเปิดประตูห้องที่เขาขังนันทินีเอาไว้ เขาทำใจปล่อยนันทินีไปไม่ได้ เมื่อรู้ความจริงว่าเธอไม่ได้รักเขา แต่รักเงินของเขาต่างหาก“ก็ปานไม่รู้ว่าคุณกับพี่นันมีปัญหาอะไรกัน”
“ทีนี้ก็รู้แล้วนะ แล้วปานก็ต้องรับผิดชอบแทนนัน ด้วยการต้องแต่งงานเป็นเมียของพี่!” รณพีร์กระโจนเข้าหาร่างเล็กอวบอิ่มที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ ปานฤทัยกระโดดหนีได้ทันรีบคว้าหมอนอิงใบหใหญ่ขว้างปาใส่หน้าเขาแต่ทว่าเขาก็หลบได้ทันทุกครั้ง
“ปล่อยปานไปนะคะ ปานไม่รู้เรื่อง…” ดวงตาของปานฤทัย
คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา สีหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนตายเมื่อเห็นท่าทีจู่โจมของคนตรงหน้าที่เอาแต่โทษเธออยู่ฝ่ายเดียว ไม่คิดว่าตัวเองจะผิดบ้าง หรืออย่างไร ถ้าคนรักกันทำไมต้องกักขังหน่วยเหนี่ยว นั่นก็แสดงว่าพี่สาวของเธอก็ไม่ได้เต็มใจที่จะอยู่กับเขาเช่นกันปานฤทัยกระเถิบหนีไปทีละคืบเมื่อแผ่นหลังชนกับผนังห้องแล้ว
แววตาของหญิงสาวก็สั่นระริกเหมือนกับริมฝีปาก พยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาแห่งความกลัวเอาไว้ ก็เขาคือชายแปลกหน้าที่บอกว่าจะจับเธอทำเมีย เป็นใครก็ต้องกลัวทั้งนั้น แม้วันนั้นปานฤทัยจะรอดจากเงื้อมมือเขาไปได้ แต่ทว่าวินาทีนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะรอดไปได้อีกไหม เพราะโอกาสที่จะได้สับตีนแตก วิ่งหนีไปจากบ้านไร่ของคนเถื่อนนี่ก็คงไม่มีอีกแล้วเจ้าสาวป้ายแดงที่ไม่ได้เต็มใจแต่งถูกอุ้มกลับมาที่บ้านพักหลังใหญ่
แขกที่มาร่วมงานก็ต่างพากันกลับหมดแล้ว เหลือก็แต่คนงานของรณพีร์เท่านั้น ซึ่งส่วนมากจะเป็นชายชาตรีรูปร่างกำยำกล้ามแน่นขนัดกันทั้งนั้น เพราะงาน ในไร่ค่อนข้างที่จะหนักทำให้เหมือนได้ออกกำลังกายไปในตัว“มอมแมมน่าดูนะครับนาย แบบนี้ต้องแช่น้ำก่อนเข้าหอไหมครับนาย ผมจะไปเตรียมน้ำอุ่นให้” หนุ่มกำยำผิวดำคล้ำแดดนามว่ามะขวิดรีบเอ่ยปาก
แซวนายเจ้านายของเขาที่อุ้มเจ้าสาวสภาพสะบักสะบอมมอมแมมกันทั้งคู่กลับมาจนได้“ดื่มกันเต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ ขาดเหลืออะไรก็หากันเอง แต่อย่ามายุ่งเรื่องของกูกับเมียก็พอ” ไม่พูดเปล่ายังยิ้มเยาะก่อนจะกดจมูกโด่งฝังลงไปที่แก้มขาวๆ ของคนในอ้อมแขนที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กไม่ยอมนิ่ง
“อย่ามาทำแบบนี้กับปานนะคะ! ปานไม่ชอบ”
“แต่พี่ชอบ และก็จะทำมากกว่านี้อีก ปานจะต้องเป็นเมียพี่ในไม่ช้านี้แล้ว ไปกันเถอะพี่จะอาบน้ำขัดตัวถูหลังขัดขี้ไคลให้ แล้วเราจะได้เร่งทำเรื่องอย่างว่าให้ถูกต้องตามพิธีเข้าห้องหอ...” เขายิ้มแต่สายตากลับไม่ได้ยิ้มเหมือนอย่างปาก ปานฤทัยถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หวังว่าจะมีโอกาสหนีอีกครั้ง และเธอพูดเลยว่าถ้ามีโอกาสครั้งหน้าจะหนีไปไม่ให้เขาจับได้แบบนี้อีก
“ถอดเสื้อผ้าออกแล้วตามพี่มาอาบน้ำ” คนที่ออกคำสั่งก็เริ่มเปลื้องผ้าของตัวเองออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงกางเกงในชายเพียงผืนเดียว ผู้หญิงที่ไม่เคยต้องเห็นผู้ชายเปลือยกายมาก่อนก็ต้องเอามือปิดตาเพราะไม่กล้าดู
“น่าไม่อาย...” เธอตำหนิเขาเสียงเบา
“จะอายทำไม เดี๋ยวก็ได้เป็นผัวเมียกันอย่างสมบูรณ์แล้ว
เร็วสิ อย่าให้พี่ต้องโกรธนะปานฤทัย ปานรู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ชอบคนดื้อ...” มือใหญ่เอื้อมไปดึงมือเล็กทั้งสองที่ปิดหน้าปิดตาออก ก่อนจะเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ส่วนไอ้นั่นมันก็ทิ่มอยู่ที่ปลายคางของเธอ ปานฤทัยรับรู้ได้ว่าเขากำลังจะทำแบบที่เขาพูดจริงๆ และเธอกลัว กลัวมากแต่ไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดไปได้ยังไงในสถานการณ์แบบนี้“อย่าคิดที่จะเอาอะไรมาตีหัวพี่อีก ถ้าปานตีหัวพี่พี่จะตี...ของปาน”
“คนลามก! ปานจะแจ้งตำรวจข้อหากักขังหน่วยเหนี่ยว!”
เมื่อคนตรงหน้าจงใจพูดให้เธอคิดเรื่องใต้สะดือและเอาส่วนนั้นของเขามาทิ่มใบหน้ามอมแมมสกปรกดินโคลนของเธอ เธอก็ยิ่งกลัวจนตัวสั่นปากสั่น
แต่ก็ยังกล้าปากดีต่อว่าเขาอยู่ จนรณพีร์หัวเราะอย่าสะใจออกมา“จะแจ้งตำรวจจับผัวตัวเองไม่ได้หรอกนะปาน เราแต่งงานกันแล้ว
อย่าลืมข้อนี้สิ ไม่เอาหน่าอย่ามาทำเสียบรรยากาศไปหน่อยเลย ไปอาบน้ำ กันเถอะ เนื้อตัวมอมแมมหมดแล้ว” เขาไม่อยากรออีกแล้ว ก็เลยกระชากแขนเล็กให้ตามเข้าไปในห้องน้ำเสียเลย เพราะเขาพร้อมจะทำหน้าที่เจ้าบ่าวเต็มแก่แล้วบ้านไร่หัวใจจำยอมตอนที่ 10 ดีใจเก้อรู้ตัวอีกทีปานฤทัยก็อยู่ในห้องที่แปลกตา ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล อย่างที่เป็นภาพจำสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ปานฤทัยค่อยๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงสลัวในห้อง เพดานมีโคมไฟระย้าอันไม่ใหญ่มาก ฝ้าทำจากไม้ มองไปรอบๆ เห็นห้องที่ไม่คุ้นตา บ้านนี้ทำจากไม้ทั้งหลัง ปานฤทัยค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วหย่อนขาลงจากเตียงนอนไม้ขนาดใหญ่ เดินสำรวจรอบๆ ก่อนจะไปดูที่ผ้าม่านผืนใหญ่ที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นหน้าต่าง จะได้รู้ว่าเธออยู่ ที่ไหนกันแน่แอ๊ดดดดดดเสียงประตูไม้สักทองแกะสลักดังขึ้น ปานฤทัยยังไม่ทันจะได้เปิดดู หลังผ้าม่านนั่น เสียงที่เธอรู้จักดีที่สุดและคิดถึงมากที่สุดก็ดังขึ้น ดึงความสนใจและความสงสัยในตอนแรกไปจนหมด และไปสนใจเจ้าของเสียงนั้นแทน“ตื่นแล้วเหรอ ฉันเอาน้ำเปล่ามาให้” นันทินีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวช้ำม่วงเป็นจ้ำๆ ทั้งรอบดวงตาและแก้ม รวมไปถึงมุมปากทั้งสองข้างที่ยังแดงจ้ำเหมือนเพิ่งถูกทำร้ายมาหมาดๆ เดินยกเหยือกน้ำเปล่าและแก้วน้ำมาไว้ให้น้องสาวที่โต๊ะหัวเตียง“พี่นัน พี่นันจริงๆ ด้วย พี่นันมาได้ยังไงคะ แล้วใครทำให้พี่นันเจ็บแบบนี้ ใครทำคะ?” เธอเป
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 9 ลักพาตัวเหล็กชะแลงกระแทกกับกุญแจและโซ่เหล็กขึ้นสนิมที่คล้องกลอนประตูอยู่จนขาดออกจากกัน เพียงบานประตูไม้เปิดออกก็ปรากฏร่างของ ปานฤทัยที่นอนใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนไม่มีแม้แต่เลือดฝาดบนแก้ม อย่างเคย เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของหญิงสาว รณพีร์รีบอุ้มร่างเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะพากลับไปที่บ้านแล้วนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล“เกิดอะไรขึ้นนนายใบ้!” ขวัญข้าวที่วิ่งตามมาก็สวนทางกับชายหนุ่ม ที่อุ้มแม่นั่นผ่านหน้าเธอไปโดยไม่เหลียวแลหรือสนใจเสียงเพรียก ของขวัญข้าว กลับวิ่งหน้าตั้งไปเสียอย่างนั้นนายใบ้พยายามบอกขวัญข้าวด้วยภาษามือแล้วแต่ทว่าเธอกลับ ไม่เข้าใจรีบเดินหัวเสียกลับบ้านไป ก่อนจะไปเจอเพียงแค่บุหรงกับบุหงัน และป้านารถที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าบ้านเท่านั้น“พีพาแม่นั่นไปไหนแล้วคะ”“ไปโรงพยาบาลค่ะ” ป้านารถบอก ในใจนึกเป็นห่วงปานฤทัยไม่น้อย เห็นรอยเขี้ยวงูที่น่องขาวของปานฤทัยก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่างูตัวนั้นมีพิษน้อยมากแค่ไหน“แม่นั่นเป็นอะไรคะ”“ป้าคิดว่าน่าจะถูกงูกัดค่ะ”“สมน้ำหน้านะคะ” บุหรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบแต่ทว่ากลับถูก ป้านารถหันมาทำห
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 8 ปลุกความป่าเถื่อนให้ตื่นแน่นอนว่าการเอาอกเอาใจเขานั้นไม่ได้จบแค่เพียงการหอม แก้มสากเพียงครั้งเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องจบลงที่บนเตียงนอนใหญ่ดั่งเช่นเคยๆ ปานฤทัยกระชับผ้านวมผืนหนาขึ้นห่มอก เมื่อจบสิ้นภารกิจอย่างว่า พลางหันหน้ามากอดเอวหนาเอาไว้แบบหลวมๆ“ปานคิดอะไรอยู่ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ คิดว่านายใบ้จะไม่รู้หรือไงว่าปานคุยอะไรกับขวัญข้าวบ้าง นายใบ้พูดไม่ได้ก็จริงแต่หูดีเลิศเชียวล่ะ” รณพีร์ออกแรงบีบไหล่เล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคมเกรี้ยวที่เคยหวานดุจดั่งน้ำผึ้งเดือนห้านั้นหรี่ลงและกลายเป็นนัยน์ตาที่เกรี้ยวโกรธขึ้นมาทันควัน“พี่พูดเรื่องอะไร ปานไม่เข้าใจ...” ปานฤทัยเสียงสั่นเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเขาหลอกย่ำยีฟรีๆ เขาหลอกให้เธอตายใจได้อย่างง่ายดาย เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทาเมื่อคิดว่าเขาต้องรู้ความลับของเธอเข้าแล้วแน่ๆ เพราะแรงบีบที่หัวไหล่มันแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา“ปานเจ็บนะคะ...” เธอบอกเขาเสียงสั่นเทา“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดหนี คิดเหรอว่าจะหนีพี่พ้น ปานคิดว่า ขวัญข้าวจะช่วยปานหนีไปจากพี่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!
บ้านไร่หัวใจจำยอม ตอนที่ 7 ทำดีหวังผลจุ๊บ!เสียงจุ๊บดังฟอดใหญ่เมื่อริมฝีปากหยักจุ๊บแก้มคนรักเบาๆ ร่างใหญ่เดินมาข้างหลังพลางสวมกอดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ที่กำลังทำอาหารเช้าให้เขาอยู่ในครัว หญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นรีบหันมาประจันหน้าก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อมอบจูบที่แสนหวานให้กับเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารักที่เขามีให้เธอเสมอมา“นันรักคุณนะคะ”“ผมรักนันมากกว่า” นั่นก็เป็นเพียงภาพในความทรงจำที่นันทินีคิดถึงอย่างเป็นที่สุด สุภาพบุรุษที่รักเธอเสมอมา เธอพลาดที่เผลอมีใจให้กับศิลาคนที่เป็นผัวที่ ไม่ได้เรื่อง แถมยังทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเธออยู่ร่ำไป เธอคิดผิดที่เลือกเดินออกมาจากชีวิตของรณพีร์ ผู้ชายที่แสนดีกับเธอมาตลอด“คิดถึงผัวเก่าอยู่หรือไง กูบอกให้เอาเหล้าขึ้นไปให้กูที่ห้อง!” ศิลาเดินเซเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มากระชากกลุ่มเส้นผมยาวสลวยของคนที่ ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของนันทินีล้มลงกับพื้น แล้วตามลงไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ หลังจากนั้นก็ตบสั่งสอนจนนันทินีต้องยกมือไหว้แบบร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา เพราะเธอทานทนความเจ็บปวดแทบจะไม่ไหวแล้ว“ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ฉ