เพื่อนเกย์สอนกาม

“เดี๋ยว อิงอิง ใจเย็นก่อนแก นี่แกไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ โทรมาเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยนี่นา” เขาพึมพำเสียงเบา ลูบหลังเธอไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้ง หญิงสาวในอ้อมกอดสะอื้นฮักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงอู้อี้ออกมาทั้งที่ยังซบอยู่ตรงไหล่เขา “อคิน แก... พี่อาร์ต เขาเทฉันว่ะ...” อคินขมวดคิ้วแน่นทันที รอยย่นระหว่างหัวคิ้วแสดงออกชัดเจนถึงความงุนงงระคนไม่เข้าใจ “เท? หมายถึงเขาไม่ไปรับแกที่สนามบิน ไม่รับนัด เบี้ยวนัด หรือยังไงกันวะ” หญิงสาวส่ายหน้า ริมฝีปากสั่นระริกก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมช้ำแต่ยังฝืนเปิดโทรศัพท์ให้เขาดู “เขาเทก็คือทิ้งไงแก เขาทิ้งฉันไปมีคนใหม่แล้ว แกดูนี่สิ” นิ้วเธอเลื่อนไปบนหน้าจอของแอปพลิเคชันอินสตาแกรมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดที่รูปหนึ่ง ในภาพคือชายหนุ่มที่อคินคุ้นหน้าดี พี่อาร์ต แฟนของยัยเพื่อนสนิท กำลังกินข้าวกับหญิงสาวอีกคน หน้าตาดูเปรี้ยวเข็ดฟัน รูปถูกถ่ายผ่านมุมกล้องที่จงใจให้เห็นอิริยาบทมือของชายหนุ่มวางอยู่บนโต๊ะ และบนนิ้วนางกลางของเขาคือแหวนวงหนึ่ง ก่อนเจ้าของมือถือจะใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าจอ “นั่นแหวนที่ฉันซื้อให้เขาตอนวันครบรอบคบกันสองปี เป็นแห

แต่ตลอดช่วงมหาวิทยาลัย ความผูกพันระหว่างทั้งสองคนก็ยังเหนียวแน่นไม่เสื่อมคลาย ถึงจะเรียนกันคนละคณะ อยู่กันคนละซีกโลก แต่ความสนิทสนมก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ เป็นเพื่อนแท้ที่ต่างฝ่ายต่างไว้ใจกันแบบไร้เงื่อนไข จนกระทั่งช่วงปีสุดท้าย อคินต้องไปใช้ทุนที่โรงพยาบาลในต่างจังหวัด ส่วนอิงอิงก็เริ่มมีคนรัก เธอติดแฟนคนนี้มากจนแทบจะหายวับไปจากเรดาร์ของเพื่อนสนิทอย่างเขา แต่ก็นั่นแหละ พอเริ่มเข้าสู่ช่วงทำงานจริงจัง อิงอิงก็บินถี่ราวกับนกอพยพ เธอทำงานหนักแทบไม่ได้หยุดพัก เพราะอยากเก็บเงินให้ได้มากที่สุดไว้สร้างอนาคตร่วมกับคนรัก เก็บไว้จัดงานแต่งในฝันตามแผนที่วางไว้สวยหรูในหัว แต่ก็เพราะการเดินทางบ่อยๆ และตารางเวลาที่ไม่ตรงกันนี่แหละ ที่ค่อยๆ กลายเป็นรอยร้าวเล็กๆ ที่กัดกินความสัมพันธ์ของเธอกับพี่อาร์ตไปทีละนิด จนสุดท้ายก็กลายเป็นช่องว่างใหญ่โตเกินจะประสาน และดูเหมือนว่าความห่างจะเปิดช่องให้แฟนของเธอเริ่มไขว้เขวไปกับความเย้ายวนของผู้หญิงอีกคน ที่เธอให้สรรพนามว่า ‘อีนั่น’ ทั้งคำพูด ท่าทาง และสายตาของอีกฝ่ายมันออกจะจงใจอยู่ไม่น้อย เธอพยายามหลอกตัวเองอยู่หลายหนว่าแค่คิดไปเ

แม้จะพยายามกัดฟันกลั้นเสียงคราง แต่ก็ยังมีหลุดเล็ดลอด ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ไม่แน่ใจนักว่าต้นเหตุคือความเย็นจากเจล หรือเพราะนิ้วของเขาที่จงใจแกล้งกันแน่ ทว่าอีกฝ่ายเมื่อเห็นสีหน้าเหวอๆ แบบนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ พลางเอ่ยลอยๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจจะแหย่ให้เสียอาการ “หืม นี่ฉันทำแกเสียวเหรอ” “ไอ้หมอ แกยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ สะกิดแบบนั้นใครจะไม่เสียวเล่า!” เธอเบิกตาโพลง พลางตวัดมองเขาอย่างเคืองๆ แต่เสียงดุกลับฟังคล้ายคนหอบหายใจมากกว่า “อ้าว ก็คิดว่าไม่รู้สึกอะไรนี่นา” เขาเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากแบบคนเริ่มสนุกกับการยั่วโมโห อิงอิงหันหน้าหนี เหมือนจะตัดบท แต่ไหล่เธอกลับไหวน้อยๆ เหมือนคนพยายามกลั้นอะไรบางอย่างไว้เต็มที่ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเธอพยายามเมินเฉย เขายิ่งรู้สึกคันไม้คันมือ มือที่ตอนแรกตั้งใจจะแค่แหย่หยอกเบาๆ เริ่มขยับไปที่อกอีกข้าง ปลายนิ้วแตะลงตรงยอดอกแล้ววนช้าๆ อย่างจงใจเกินเหตุ เสียงครางกระเส่าในลำคอหลุดออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบกลั้นไว้ แต่คนที่ทำกลับแสยะยิ้มออกมาเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง “รู้ไหม...” เขาเอ่ยขึ้นมาในจังหวะที่ปลายนิ้วยังวนอยู่ตรงนั้น “หัวนมเป็นจุดรวมของเส้นประสา

‘คงเพราะอิงอิงเป็นเพื่อนสนิท ใช่...คงเพราะแบบนั้นแหละ’ อคินบอกตัวเอง พยายามจำกัดความอาการใจสั่นว่าเป็นเพียงความเครียดหรือความเกร็งที่มาจากบทบาทความรับผิดชอบในฐานะหมอที่สนิทกับคนไข้มากไปหน่อยก็แค่นั้นเมื่อกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง สายตาของเขาก็เผลอหลุบลงมองร่างของอิงอิงที่นอนรออย่างไม่มีการปิดบัง หัวใจของเขากระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนหน้าไปอีกทาง เหมือนจะลงโทษสายตาของตัวเองที่เริ่มไม่อยู่ในวินัย...และนั่นเองคือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่อคินไม่อยากยอมรับเขาลากเก้าอี้สตูลล้อเลื่อนตัวเล็กมาตั้งตรงกลางหว่างขาเธอ แสงไฟจากโคมไฟเหนือศีรษะทาบลงบนผิวขาวละมุนราวกระเบื้องเคลือบ เผยให้เห็นเนินเนื้อที่แทบจะไร้เส้นขนใดๆ หลงเหลืออยู่ เขาขมวดคิ้วนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยปากบ่นเบาๆ แบบคนหัวเสียไม่จริงจังนัก“โอ๊ย...แม่แอร์ฯ สาวคนสวย ฉันจะบ้าตาย! ไอ้อิง หมอยหรอมแหรมแค่นี้ แกยังจะทำเลเซอร์อีกเหรอ โธ่เอ๊ย...ตอนแรกไอ้เราก็นึกว่าจะรกชัฏเป็นป่าดงดิบซะอีก แต่ที่ไหนได้...”เสียงบ่นคล้ายประชดทำเอาเพื่อนสาวที่นอนอยู่หลุดขำพรืดออกมา ดวงตาที่เคยหลุบต่ำหลบสายตาเขาเงยขึ้นสบตาพร้อมรอยยิ้มติดมุมปากที่แฝงความอายและกวนประสาทไ

“ก็ไม่ได้มีกลิ่นนะ” เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังบอกตัวเองมากกว่าจะบอกเธอ ความจริงแล้ว กลิ่นกายของเธอไม่ได้แค่สะอาดสะอ้านตามที่ควรจะเป็น มันกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณในตัวเขา จนหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นนิ้วนั้นให้เธอดมด้วยตัวเอง“แกลองดมดูสิ” เขาเอ่ยชวน ก่อนอิงอิงยื่นหน้ามาดมน้ำหวานของตัวเอง“มันจะไปมีกลิ่นได้ไงล่ะ ฉันดูแลตัวเองดีจะตาย ไม่เคยมีเชื้อรา ไม่เคยติดโรคอะไร” เธอพูดรวดเร็ว สีหน้าเหมือนต้องการพิสูจน์บางอย่าง ทั้งจริงจังและติดจะน้อยใจเล็กๆเขาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะมองเธออีกครั้ง และนั่นยิ่งทำให้เขาสับสนหนักเข้าไปใหญ่ ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา มันเริ่มเลยเส้นของคำว่า ‘เพื่อน’ มากขึ้นเรื่อยๆเขากลับมานั่งลงที่เดิมตรงกลางหว่างขาเธอ อิงอิงเผลอถอนหายใจเบาๆ คิดว่าเขาน่าจะเลิกแกล้งเธอได้แล้ว แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เพราะปลายนิ้วของอคินยังไม่หยุดเคลื่อนไหว เขายังคงคลึงเบาๆ ตรงจุดอ่อนไหวของเธออย่างสม่ำเสมอ จังหวะไม่ได้เร่งเร้า แต่ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจเลยแม้แต่นิด“พอแล้ว…อคิน แกจะทำอีกนานไหมเนี่ย” เธอพูดพล