​EP 1 ‘ของอร่อยมีไว้พุ่งชน’ [2]

ตอนแรกที่เปิดเว็บเพจขึ้นมาเธอคาดว่าจะทำแค่เล่นๆ ลงรูปอาหารที่ไปทานในสถานที่ต่างๆ ไปกับเพื่อนบ้าง ไปคนเดียวบ้าง รู้ตัวอีกทีกลายเป็นว่ายอดผู้ติดตามพุ่งไปถึงหนึ่งแสนคนในเวลาเพียงไม่กี่เดือน และทะยานพุ่งสูงเรื่อยๆจนถึงหลักล้านภายในเวลาหนึ่งปี

แต่ก็ไม่ได้มีแค่อาหารอย่างเดียว บางทีเธอก็ลงสูตรอาหารที่ทำเองได้ง่ายๆ แต่อย่าคิดว่าเธอทำเองนะ เพราะสาวน้อยคนนี้เข้าครัวทีไร ครัวได้ไหม้ทุกที เวลาเธอหิวมากๆจะชอบไปช่วยคุณแม่ในครัวเสมอ แต่ทุกครั้งจะโดนไล่ออกมา

มีอยู่ครั้งหนึ่งคนตัวเล็กหยิบเกลือมาใส่ลงไปในอาหารเพราะคิดว่าเป็นน้ำตาล และยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ทำให้คุณแม่ห้ามเธอเข้ามาวุ่นวายในครัวเด็ดขาด เวลาท่านทำอาหาร ..ไม่ต้องคิดที่จะช่วย อาหารที่ว่านั้น เพื่อนของเธอเป็นคนทำ แต่ด้วยฝีมือการถ่ายรูปที่มีชั้นเชิงของเธอ ทำให้อาหารธรรมดาดูน่ารับประทานขึ้นมาได้ เรียกว่า ‘ชวนหิว’ เลยทีเดียว

“มาแล้วค่ะคุณจัสมิน”

“อุ้ย! ไม่ต้องเรียกคุณค่ะ เรียกจัสมินเฉยๆก็ได้ค่ะ”

พะพายลูกสาวของป้านิ่มยิ้มให้เธอกับท่าทางที่อ่อนน้อมของจัสมิน พร้อมกับยกอาหารที่เธอสั่งทั้งหมดมาวางตรงหน้า

“โห๋.. น่ากินทุกเลยนะคะ หอมด้วย”

ดวงตากลมโตกวาดมองอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ทั้งรูปร่างหน้าตา และกลิ่นที่เชิญชวนให้เธอนำเข้าปากนั้น ทำให้ต่อมตะกระของเธอสั่นระริก

“ทานให้อร่อยนะคะ เดี๋ยวพายไปหยิบเอกสารแป้บนึง เราจะได้คุยเรื่องค่าลงเพจกัน”

“ค่ะ งั้นจัสมินไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

“ตามสบายเลยค่ะ สั่งเพิ่มได้เลยนะคะ คุณแม่บอกไม่อั้น กินทั้งร้านก็ได้”

พะพายพูดตามที่แม่ของเธอสั่งก่อนที่ท่านไปเช็คของที่ต้องซื้อสำหรับเปิดร้านวันพรุ่งนี้

“อุ๊ย ! ขอบคุณค่ะ เกรงว่าถ้ากินหมดร้านจัสมินจะอ้วนเป็นหมูตอนเลยสิ่คะ”

“ฮ่าๆๆ ตามสบายนะคะ”

“ค่า”

จัสมินลงมือจัดองค์ประกอบของภาพที่เธอจะถ่ายภาพรวมของอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า แล้วค่อยถ่ายแยกแต่ละจาน

แชะ !

แชะ !

แชะ !

นิ้วเล็กกดชัตเตอร์ของกล้องในมุมต่างๆที่จัดวางไว้

มือเล็กกดเลื่อนดูภาพที่ถ่ายเอาไว้ ก่อนที่จะหยิบสมุดโน้ตลายคัพเค้กขึ้นมาเปิดหน้าที่ยังว่างอยู่ขึ้นมาจดยุกยิกบนหน้ากระดาษ

จัสมินชิมรสชาติของอาหารทีละชนิดเริ่มจากของคาวทั้งสองอย่าง ดวงตากลมโตปิดลง ละเลียดความอร่อยของอาหารที่เคี้ยวอยู่ในโพรงปากเล็ก แล้วจดสิ่งที่ประสาทลิ้นรับรสรู้สึก

ปากบางคลี่ยิ้มออกมาบ่งบอกว่าเธอถูกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

รองเท้าของใครบางคนพาให้เจ้าของหยุดชะงัก เมื่อสายตาพลันไปสะดุดกับร่างเล็กที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของร้าน

...รอยยิ้มที่มีความสุขเวลากินอาหารนั้น.. มันเหมือนใครบางคนที่เขารู้จัก

‘วันนี้พี่ชายมีขนมมาให้หนูไหมคะ ?’

เสียงใสดังแก้วกระทบช้อนดังกังวานเข้ามาในความทรงจำของเขา รอยยิ้มสดใสที่เห็นมาตั้งแต่เขาเดินเข้ามา

เด็กหญิงผมเปียในที่นั่งอยู่บนชิงช้าในสนามเด็กเล่นแถวบ้านของเขา ชิงช้าตัวนั้นแกว่งไกวเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องมองที่เด็กชายตัวสูงวัยประมาณสิบปีอย่างมีความหวัง

‘เจอหน้าพี่ก็ถามหาของกินเลยนะ’

มือเล็กโยกศีรษะของเด็กหญิงไปมา พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่น มือเล็กรูดซิปกระเป๋าช่องเล็กและนำช็อกโกแลตห่อเล็กที่พ่อของเขาซื้อมาฝากจากต่างประเทศยื่นให้กับสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

‘อ่ะ บอกเลยว่าอันนี้อร่อยมาก’

เขานำเสนอขนมในมือเต็มที่ มือเล็กประกอบเข้าหากัน ดวงตาเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด แต่ในขณะที่มือเล็กกำลังจะคว้าช็อกโกแลตในมือ เขาก็ชักกลับก่อน

‘อ้ะ! ทำยังไงก่อน’

‘หึย! ลืมมันไปบ้างก็ได้นะคะ’

‘ไม่ได้ เราตกลงกันไว้แล้ว’

เด็กหญิงยู่หน้าอย่างหมั่นไส้ ก่อนริมฝีปากสีชมพูแตะที่แก้มนุ่มของเด็กชายหนักๆ จนเขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

จุ๊บ..!

‘เดี๋ยวพี่แกะให้’

สายตาจับจ้องไปที่ขนมซองเล็ก เด็กชายคนนั้นค่อยๆคลี่ฟรอยสีทองที่ห่อช็อกโกแล็ตออกแล้วยื่นให้เธอ

‘ขอบคุณค่ะ’

‘กินเยอะเดี๋ยวก็อ้วนหรอก’

‘ไม่อ้วนหรอกค่ะ’

เด็กหญิงผมเปียมีความสุขทุกครั้งในการกินขนมที่เขานำมาให้เธอในแต่ละวัน ปากเล็กสีชมพูธรรมชาติขยับหมุบหมิบเวลาได้กินของอร่อย ..ใบหน้าเปื้อนยิ้มยังตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ

...และสิ่งนั้นทำให้เขาตัดสินใจเรียนคหกรรมศาสตร์ อยากเป็นเชฟก็เพราะเด็กน้อยในวันนั้น

หวังว่าวันหนึ่ง... ถ้าหากเจอเธออีกครั้ง จะได้ทำอาหารอร่อยๆให้เธอกิน

ตั้งแต่วันนั้น..  เขาก็ต้องมีขนมติดกระเป๋ามาที่สนามเด็กเล่นในยามเย็นของทุกวันหลังเลิกเรียน เด็กน้อยผมเปียที่กินจุคนนั้น ยิ้มให้กับขนมที่เธอได้รับจากเขาเสมอ..