Rock &Delicious ปรุงรัก เสิร์ฟร้อน

ตอนแรกที่เปิดเว็บเพจขึ้นมาเธอคาดว่าจะทำแค่เล่นๆ ลงรูปอาหารที่ไปทานในสถานที่ต่างๆ ไปกับเพื่อนบ้าง ไปคนเดียวบ้าง รู้ตัวอีกทีกลายเป็นว่ายอดผู้ติดตามพุ่งไปถึงหนึ่งแสนคนในเวลาเพียงไม่กี่เดือน และทะยานพุ่งสูงเรื่อยๆจนถึงหลักล้านภายในเวลาหนึ่งปีแต่ก็ไม่ได้มีแค่อาหารอย่างเดียว บางทีเธอก็ลงสูตรอาหารที่ทำเองได้ง่ายๆ แต่อย่าคิดว่าเธอทำเองนะ เพราะสาวน้อยคนนี้เข้าครัวทีไร ครัวได้ไหม้ทุกที เวลาเธอหิวมากๆจะชอบไปช่วยคุณแม่ในครัวเสมอ แต่ทุกครั้งจะโดนไล่ออกมามีอยู่ครั้งหนึ่งคนตัวเล็กหยิบเกลือมาใส่ลงไปในอาหารเพราะคิดว่าเป็นน้ำตาล และยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ทำให้คุณแม่ห้ามเธอเข้ามาวุ่นวายในครัวเด็ดขาด เวลาท่านทำอาหาร ..ไม่ต้องคิดที่จะช่วย อาหารที่ว่านั้น เพื่อนของเธอเป็นคนทำ แต่ด้วยฝีมือการถ่ายรูปที่มีชั้นเชิงของเธอ ทำให้อาหารธรรมดาดูน่ารับประทานขึ้นมาได้ เรียกว่า ‘ชวนหิว’ เลยทีเดียว“มาแล้วค่ะคุณจัสมิน”“อุ้ย! ไม่ต้องเรียกคุณค่ะ เรียกจัสมินเฉยๆก็ได้ค่ะ”พะพายลูกสาวของป้านิ่มยิ้มให้เธอกับท่าทางที่อ่อนน้อมของจัสมิน พร้อมกับยกอาหารที่เธอสั่งทั้งหมดมาวางตรงหน้า“โห๋.. น่ากินทุกเลยนะคะ หอมด้วย”ดวงตากลมโตก

EP 2 : จัสมินเมฆวางถุงที่บรรจุกล่องอาหารลงกับพื้นฟุตบาทก่อนจะหยิบหมวกกันน็อกมาสวมลงบนศรีษะเล็กของจัสมิน“เอ่อ..”“ใส่ไว้เถอะ ลมมันแรง เดี๋ยวผมเธอจะยุ่ง”เมฆบอกเช่นนั้นก่อนจะเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้พร้อมกับปรับสายล็อกหมวกกันน็อกให้คนตัวเล็ก อาจเป็นเพราะเขามัวแต่ตั้งใจปรับสายล็อกเลยไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้แก้มของเขาแทบจะชนกับจมูกของจัสมินแล้วเธอได้กลิ่น..หอมจางๆจากตัวเขาอีกต่างหาก“อ่า..ขอบคุณค่ะ”เมฆไม่ได้ใส่ใจกับคำขอบคุณของเธอเลยสักนิด ขาแกร่งก้าวคร่อมรถจักรยานยนต์คันใหญ่ที่เรียกทั่วๆไปว่าชอปเปอร์ ก่อนจะหันมาหาสาวน้อยที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่“ขึ้นมาสิ่”“เอ่อ..”“ออ โทษที ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาซ้อนมอไซน์ฉันน่ะ เลยให้ช่างทำเบาะเล็กไปหน่อย”เมฆขยับก้นไปอีกนิดเพื่อเหลือที่ไว้ให้คนตัวเล็กพอที่จะนั่งได้ แต่มันก็ยังน้อยนิดจริงๆนะ จัสมินไม่รู้ด้วยซ้ำว่าก้นกะละมังของเธอจะสามารถนั่งลงไปหมดรึเปล่าความจริง.. มันเป็นการบอกเธอกรายๆว่า เขายังไม่มีแฟน..“ฝากหยิบถุงอาหารด้วย”จัสมินทำตามคำของของชายหนุ่มก่อนจะยื่นให้คนที่นั่งรออยู่บนรถคันใหญ่“นั่งได้ไหม?”“ดะ ได้ค่ะ”ไม่ได้ก็คงต้องได้แล้วล่ะ ก็นั่ง

‘พี่มาแล้ว ..รอนานไหม?’‘ไม่นานค่ะ’ระยะเวลาที่ผ่านมาเกือบปีทำให้จัสมินกับพี่ชายขนมหวานสนิทกันอย่างรวดเร็ว บางวันเขาก็มีนิทาน หรือเรื่องราวต่างๆมาเล่าให้เธอฟังเพื่อรอเวลาผู้ปกครองของเธอมารับ พร้อมกับทานขนมในมือไปด้วย‘วันนี้พี่เรียนเรื่องแกแล็กซี่ทางช้างเผือกมาด้วยล่ะ’ พี่ชายเอ่ยขึ้นหลังจากส่งขนมอบกรอบห่อเล็กให้เธอ‘ที่ที่โกโบรินัดกับอังสุมาลินใช่ไหมคะ?’จัสมินถามเพื่อความแน่ใจ พี่ชายขนมหวานของเธอถึงกับขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่‘เอ้า หัวเราะอะไรคะ?’พี่ชายหยุดหัวเราะเพราะดูเหมือนจัสมินจะงอนแก้มป้องเสียแล้ว เขาจึงหยิบหนังสือเรียนวิทยาศาสตร์ออกมาจากการเป๋า ก่อนจะเปิดหนังสือไปหน้าที่เขาพึ้งเรียนมา‘นี่คือแกแล็กซี่ทางช้างเผือก เป็นแกแล็กซี่ที่เราอาศัยอยู่’‘ว้าว.. สวยจัง’ จัสมินตาโตกับภาพสีสวยที่อยู่ในหนังสือ มันเป็นภาพจุดเล็กๆสีขาวที่มีรูปร่างคล้ายกับวงรี พื้นหลังเป็นสีน้ำเงินอมม่วง ‘แต่ทำไม? หนูไม่เคยเห็น’“นี่มันภาพถ่ายจากนอกโลก”พี่ชายอธิบาย จัสมินขยับเข้ามาใกล้เขาจนได้กลินหอมๆของแป้งเด็กจากตัวเธอ“หือ?” จัสมินเงยหน้ามองพี่ชายอย่างมีคำถาม เราออกนอกโลกได้ด้วยหรือ?“ส่วนภาพนี้ลองมองท

EP 4 : แบบนี้เหมือนมาเดทมหาวิทยาลัย U14 : 15 น.หลังจากอาจารย์ประจำรายวิชาเดินออกจากห้องไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจัสมินจึงเอ่ยถามเรื่องที่เธอแบบคุยกับเพื่อนๆถึงโปรแกรมหลังเลิกคลาสในวันนี้“ตกลงว่าไง จะไปไหม?”“ไม่/ไม่” สองสาวตอบพร้อมกันจัสมินมีเพื่อนที่สนิทกันอยู่สองคนที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ คือทรายสาวสวยลูกคุณหนู แต่ทำตัวติดดิน และปูเป้ สาวน้อยหน้าตาน่ารักที่เรียนเก่งอยู่ในระดับท็อปของชั้นปี“ใจร้าย..” สาวน้อยพูดออกมาราวกับว่าคำตอบของเพื่อนๆมันทำร้ายจิตใจของเธอเหลือเกิน“ไปเป็นเพื่อนอ่ะได้ แต่ถ้าจะบิ้วให้ฉันกินเป็นเพื่อนอ่ะ ไม่!” ทรายขยายความหลังจากรวบหนังสือขึ้นมากอด“ฉันน้ำหนักขึ้นสองกิโลแล้วนะยะ” ปูเป้เอ่ยย้ำด้วยเสียงตำหนินั่นก็เพราะจัสมินคอยสรรหาของอร่อยมาให้เพื่อนๆของเธอทานตลอด ทั้งที่ปฏิเสธแล้วแต่อาหารที่จัสมินเลือกมาก็มีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้น“ไม่รักพวกแกแล้ว”พูดจบจัสมินก็เดินออกไปจากห้องเรียนพร้อมใบหน้ากระเง้ากระงอดจนเพื่อนสาวทั้งสองถึงกับส่ายศีรษะหลังจากถูกง้อจนหายงอนแล้วทั้งสามสาวก็แยกกันที่หน้าคณะวารสารศาสตร์แต่ไม่ทันที่จัสมินจะเดินพ้นเขตคณะเสียงหวานของใครบางคนก็ดั

ของที่ขายในตลาดเป็นสินค้าพื้นเมือง สินค้าทำมือ รวมไปถึงของฝากของที่ระลึก แต่ที่เด็ดสุดเห็นจะเป็นอาหาร บางชนิดเป็นสูตรที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น บางอย่างหากินได้ยาก นับว่าเป็นสวรรค์ของจัสมินโดยแท้เมฆหยุดยืนรอคนตัวเล็กที่มองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นเต้น“จะกินอะไรก่อน”“คะ?”“เธอมาหาของกินไม่ใช่หรอ?” เมฆกระตุกยิ้มอยากยื่นมือขึ้นไปบีบจมูกคนตัวเล็กเสียจริง“ไม่ใช่สักหน่อย”เธอมาตามหาของอร่อยที่จะเอาไปลงในเพจต่างหากเล่าขนมโป๊งเหน่งถูกยื่นมาตรงหน้าหญิงสาวทำให้เธอตาลุกวาวก่อนใบหน้าหวานจะผุดยิ้มน่ารักออกมา ขนมชนิดนี้เป็นขนมไทยโบราณที่หายทานยาก ลักษณะของขนมเป็นลูกกลมๆที่มีไม้เสียบไส้กรอกตรงกลางอยู่ด้านในแล้วนำไปชุบแป้งทอดหลายชั้น“ขอบคุณค่ะ”จัสมินรับมันมาก่อนจะกัดคำใหญ่ เนื้อขนมนุ่มๆกับกลิ่นวนิลาหอมอบอวนในโพรงปาก จัสมินละเลียดรสชาติอย่างช้าๆ“เป็นไง?”“อร่อย! หวานกำลังดี”และจัสมินก็ไม่ลืมที่จะเก็บภาพขนมที่โดนกัดไปแล้วคำหนึ่งเอาไว้รีวิวให้ลูกเพจของอร่อยมีไว้พุ่งชนได้ตามมาลิ้มชิมรสของมัน“เอาน้ำไหม?”“ชาเย็น!” เสียงใสเปร่งออกมาอย่างร่าเริง“หึ”ไม่นานน้ำสีส้มผสมนมก็ยื่นมาตรงหน้าตามคำบัญชาของคนตั