LOGIN“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู
View More6月10日。
4回目の結婚記念日。
そして——
私が、あと1年で離婚しよう。そう、決めた日。
本当なら、こんな日になるはずじゃなかった。
少なくとも、4年前の私はそう思っていた。
その日の午後6時にちょうどなった。
さっきから、時計が次の針に進むのを見つめては。
帰ってこない夫への諦めが募り。ため息が溢れた。
私東郷綾香(とうごうあやか)はテーブルの上にまだ湯気の立つ料理を並べる。
壁の時計をもう見たくなかった。さっきから、穴が開くほど見つめている。
夫である東郷優(とうごうゆう)の帰宅予定は、7時だったはず。
もう、1時間前なのに。連絡は、全く取れずにいた。
まだ、遅くない。
——期待なんて、していない。
そう思いながらも、手は勝手に動いていた。
少しだけ良いワインを開けて。
優が好きだった、2年前くらいまではよく行っていたレストランの再現レシピを作って。
花屋で小さな白い花束まで買った。
馬鹿みたいだ。でも、そうでもしないと結婚の意味がないと自分に言い聞かせて。
無心で、優が帰ってくる準備をしたのだ。
三年前には、もうわかっていたのに。
結婚記念日なんて、私たちに意味はない。
スマホを手に取る。
『今日は何時頃帰れそう?』
送信。
既読。
それだけ。
さっきから同じようなメッセージを繰り返し送っている。
返信は、来ない。
まあ、いつものことだ。
胸が痛むほどではない。
もう慣れた。
慣れてしまった。
それが一番、嫌だった。
そのまま待っていると。時は既に8時を回った。
料理は冷え始めていた。
ワインもぬるい。
メッセージは、既読のまま。
ため息を吐きながらスマホを開く。
何気なく流れたSNS。
そして。
指が止まった。
『今年もありがとう♡』
投稿者は、白川咲子(しらかわさきこ)。
——優の初恋の人だ。
そして....今も続いている恋人。
写真に顔は写っていない。
けれど。
映り込んだ腕時計を見た瞬間、呼吸が止まる。
見間違えるはずがない。
結婚祝いに私が贈った時計だった。
胸が、すうっと冷える。
ああ。
今日も、そっちなんだ。
結婚記念日よりも。
大切な愛人との時間を選んだんだ。
….知っていた。
ずっと、わかっていたはずだった。
優が咲子を切る気なんて、一度もなかったこと。
この結婚が、父親同士の事情から始まった“期限付きの契約”だってことも。
最初に言われた。
「誤解しないでほしい」
「咲子との関係は終わらない」
「結婚は五年だけ」
「お互い、割り切ろう」
それでも。
私は好きだった。
頭が良くて。
堂々としていて。
完璧な見た目で。
どこか冷たいけれども、温かい面もある優が。
いつか、少しだけでも。
私のことを見てくれるんじゃないかと。
四年間、馬鹿みたいに期待してしまった。
10時半を過ぎた頃。
玄関のロック音がした。
遅かった。
けれど、帰ってきた。
立ち上がった瞬間。
身体が凍りつく。
「ただいま」
その隣には、当たり前のように彼女がいた。
「こんばんは、綾香さん」
咲子だった。
まるで自分の家みたいな顔で、笑っている。
綺麗だった。可憐、を絵に描いたような人。
私とは、正反対のタイプ。
昔から何も変わらない。
優が、ずっと好きな女。
「……なんで」
喉が、うまく動かない。
優はネクタイを緩めながら、当然みたいに言った。
「咲子が終電逃したら困るし、今日も泊まらせる」
一瞬、意味がわからなかった。
今日は、結婚記念日だ。
私たちの、形だけでも記念日のはずで。
なのに、堂々と愛人を連れて帰ってくる?
しかも。泊まらせるって?
「……今日」
声が震える。
「今日、結婚記念日なんだけど」
優は少しだけ眉を上げた。
本当に、不思議そうに。
「だから?」
空気が止まる。
咲子が小さく笑った。
「あ、ごめんね。気を遣わせちゃった?」
悪気なんてない顔で。
「優、あの台湾で買った紅茶ある?」
——あの、紅茶。
胸の奥が、小さな痛みで痺れた。
私も知らない。
この家にある“いつもの”。
優は迷いなく棚を開ける。
「これ?」
「そう、それ」
自然だった。
あまりにも自然に咲子と優は2人で家にいるのが、馴染んでいて。
4年間の私なんて、まるで存在しないみたいに。
気づけば笑っていた。
笑うしかなかった。
「……すごいね」
声が、自分のものじゃない。
「結婚記念日に.....愛人連れて帰るんだ」
一瞬、空気が凍る。
けれど。
優は少し困った顔をしただけだった。
怒るでもなく。
悪びれるでもなく。
ただ、本気で理解できない顔。
「最初に言ったよね?」
静かな声。
「これは期間限定の結婚なんだからさ」
「俺、咲子と別れるなんて言ってないし、責められる筋合いもない」
「綾香に。変な期待させた覚えもない」
「プロジェクトも。終わるまで後半年かからないくらいの見込みだし」
その瞬間。
何かが、ぷつんと切れた。
あ、そっか。
この人は....私の夫であるはずのこの男は。
最初から、一度も私を妻だと思ってなかったんだ。
私はただ、都合のいい“体裁”だった。
肩書きの綺麗な妻。
それだけ。本当にそれだけで。
….改めて心の中で言語化すればするほど。
ひどく惨めだった。
「ごめん、私」
静かにバッグを掴む。
「少し、外に行ってくる」
優は一瞬だけこちらを見る。
でも、止めないし気にもしてない様子。
「遅くなりすぎるようなら連絡して」
それだけだった。
まるで、どうでもいいみたいに。
玄関を閉めた瞬間。
初めて、涙が出た。
悔しかった。こんな扱いを、当たり前に受け入れていることが。
でも一番辛かったのは。
——まだほんの少しだけ、期待していた自分だった。
スマホが震える。
親友のみかからのメッセージ。
『生きてる?』
『今日どうだった?』少し迷ってから。
綾香は返した。
『最悪。』
『今から会えない?』数分後。
『青山駅前のカフェいる。おいで。』
顔を上げる。
涙でぼやけた街灯。
そんな最悪な1日なのにも関わらず。
この日が。
私の人生を全部変えるなんて。
その時の私は、まだ知らなかった。
ตอนที่ : 45 ตอนพิเศษ 6 (จบ) พรธีราเปิดประตูห้องให้พี่ชาย ด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็คาดไว้แล้วว่าเขาคงต้องมาถาม เรื่องของนวินแน่นอน “เล่ามา ว่าทำไมถึงได้ไว้ใจไอ้กันต์มันขนาดนั้น” “พี่เอื้อทำไมถามตรงแบบนี้ล่ะคะ เอยก็อายเป็นนะคะ” พรธีราเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตัวเอง คนเป็นพี่ชายเดินตามไป ทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง พร้อมกับลูบเส้นผมของน้องสาวไปมา “ไม่ต้องมาอายเลย เล่าให้พี่ฟังหน่อยเผื่อพี่จะมองไอ้กันต์มันเปลี่ยนไปบ้าง” แม้เรื่องจะคลี่คลายไปแล้ว แต่ความระแวงนั้นยังคงมีอยู่ “พี่เอื้อรู้ไหมคะว่าพี่กันต์สักรอยใหม่ตรงอกข้างซ้าย” “หืม จริงเหรอ” “จริงค่ะ” “แล้ว” เขานึกไม่ออกว่ามันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ คนเป็นน้องสาวรีบลุกขึ้นจากเตียง ไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมา เปิดรูปที่ตัวเองถ่ายไว้ ยื่นให้พี่ชายดู “นี่ไอ้กันต์เหรอ” “ค่ะ” คนเป็นน้องสาวอมยิ้ม เป็นยิ้มแบบแปลก ๆ เหมือนมีบางอย่างซ่อนไว้ในรูปนี้ พัสวีพยายามมองให้ลึก ตีความหมายให้ออก‘XI•VIII•MCMXCVIII =11Aug1998’
ตอนที่ : 44 ตอนพิเศษ 5เสียงนกร้องจิ๊บ ๆ มาจากไหน คนหลับอุตุซุกหน้าหาความอบอุ่น กอดรัดเอาไว้ราวหมอนข้างที่ห้องของตัวเอง แต่หมอนข้างของเธอทำไมขยับได้ รีบลืมตาขึ้นในทันที“พี่กันต์” หญิงสาวมองคน ที่ชันศอกมองเธอมองเธอ ด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่นอยู่ก่อนหน้าแล้ว พลันหัวใจก็อุ่นวาบตามไปด้วย“กี่โมงแล้วคะเนี่ย เอยหลับไม่รู้ตัวเลย”“หลับสนิทดีแล้วครับ เหนื่อยมาทั้งคืน” คนพูดตาเป็นประกายวับ จิ้มแก้มนุ่มของอีกคนเล่นเบา ๆ“พี่กันต์เอยปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย” คนงอแงทำหน้าเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า นวินหัวเราะกลั้นขำอย่างเอ็นดู จะไม่ให้ปวดได้ยังไง เมื่อคืนเขาใส่เต็มแรงแบบไม่ยั้งก๊อก ก๊อก ก๊อก“อาหารเช้ามาแล้ว” เขาลุกขึ้นจากเตียง แล้วสะบัดผ้าห่มคลุมตัวหญิงสาวจนมิด แทบไม่อยากให้ใครได้เห็นแม้แต่นิ้วเท้าของคนบนเตียงเขาเปิดประตูแค่แง้ม รับถาดอาหารเข้ามา นำมาวางไว้บนโต๊ะตรงริมสระว่ายน้ำ“น้องเอยหิวหรือยังครับ ถ้าหิวออกมากินได้เลย ตรงนี้ทางสะดวก”“ทางสะดวกอะไรคะพี่กันต์” พอก้าวเท้าลงจากเตียงเท่านั้นแหละ พรธีราถึงกับห่อตัวด้วยความรู้สึกเบาหวิว เพราะเธออยู่ในชุดเสื้อยืดตัวเดียว ลมพัดทีคงเย็นวาบไปถึงทรวง หญิงสาวเดินก
ตอนที่ : 43 ตอนพิเศษ 4เขาเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาประคองใบหน้า แนบริมฝีปากเข้าหาอย่างเนิบช้า จูบนุ่มรสหวานละมุนปลายลิ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพรธีราหายใจแทบไม่ทัน ยิ่งสะดุดลมหายใจ เมื่อบางอย่างใต้น้ำ กดแนบกับด้านล่างของเธอ ความปรารถนาแข็งกร้าวดันผ่านเนื้อผ้าออกมา สัมผัสกับเนื้อตัวของเธออย่างแนบชิด“น้องเอยครับ” เสียงแหบพร่าบอกอารมณ์ของคนพูด นวินไม่รอช้าดึงข้อมือของหญิงสาวให้เดินตามเขาไป ตรงบันไดมุมอับอีกฟากของสระว่ายน้ำ มุมนี้มืดสนิทมีแผ่นไม้กั้นหน้าผาเอาไว้“พี่กันต์ อ๊ะ” คนถูกระดมจูบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว อ่อนเปลี้ยลงในทันทีนวินนั่งบนบันไดขั้นสุดท้าย เขาให้หญิงสาวคร่อมอยู่บนตัก ตัวอยู่เหนือน้ำแค่เหนือเอว พรธีรากอดคอเขาเอาไว้แน่น ระหว่างที่ถูกปลดตะขอเสื้อชั้นในออก ฝ่ามือหนาของเขาเลื่อนไปใต้เสื้อกล้ามตัวน้อย ก่อนจะดึงขึ้นไปค้างไว้เหนืออก“อื้อ !” หญิงสาวแอ่นอกให้เขาเชยชมในความมืด ปลายถันถูกดูดดุน ขบเม้มสะท้านสะเทือนไปทั้งตัว สะโพกหนาบดเบียดเข้าหาเธออย่างแนบแน่น ทุกสัมผัสเร่าร้อนอยู่ใต้น้ำ เหนือน้ำก็หวานฉ่ำไปด้วยรสลิ้น ที่ปาดป้ายไปมาอย่างเมามันนวินเลื่อนฝ่ามือลงในผ้าชิ้นน้อยใต้น้ำ อีกคนสะดุ้งเฮือก
ตอนที่ : 42 ตอนพิเศษ 3พอหญิงสาววางสายเท่านั้นแหละ นวินก็หลุดเสียงหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาทั้งขำทั้งตลกในสกิลการโกหกของพรธีรา ช่างกล้าพูดออกไปได้“นิสัยไม่ดี”“อ้าวไหงมาว่าพี่แบบนั้นล่ะครับน้องเอย พี่ไม่ได้บอกให้น้องเอยโกหกคุณแม่นะครับ น้องเอยคิดเองทำเองทั้งนั้น”“ก็เพราะพี่กันต์นั่นแหละ ทำให้เอยต้องโกหก” อีกคนหน้าหงิกหน้างอ ยกความผิดให้เขาคนเดียว“โอ๋ ๆ ไม่เอา ไม่งอแงนะครับ”“เอยไม่ใช่เด็กนะคะ เอะอะก็งอแง ๆ อยู่นั่นแหละ”“ก็มันเหมาะกับน้องเอยนี่ครับ ทั้งงอแงทั้งขี้แย แต่น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด” คนพูดยิ้มไปถึงดวงตา พรธีราเลยนั่งตัวบิดด้วยความอายอยู่บนเตียง“คุณแม่เชื่อเหรอที่น้องเอยบอกไปเมื่อกี้นี้”“ไม่รู้สิคะ ได้ยินเสียงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนวางสายด้วย”“เชื่อก็แปลกแล้ว พี่คงต้องหลบหน้าไปบ้านน้องเอยสักพักแล้วล่ะ” คำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงของเขา ทำให้หญิงสาวนึกระแวงขึ้นมา“อย่ามองพี่แบบนั้นสิครับ พี่ไม่ได้คิดชิ่ง แค่กลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อน” เขารีบบอกเพราะหญิงสาวเริ่มมองเขาแบบไม่มั่นใจ เพิ่งเรียกศรัทธากลับมาได้ นวินไม่อยากให้พรธีราระแวงเขาอีกแล้ว“ไม่เชื่อพี่เหรอครับน้องเอย” นวินลุกขึ้นจากเก้าอี้
ตอนที่ : 29 แตกสลาย 2 “กันต์เพิ่งมาอยู่ไทยได้ไม่กี่เดือนไม่น่าจะมีอริที่ไหนนะคุณกร” นางจินตภาออกเห็นหลังฟังเรื่องราวทั้งหมดจบลง “นั่นสิคุณสร้อย ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน” ทั้งคู่พูดพลางมองไปที่พรธีราเป็นสายตาเดียวกัน “หนูเอยมีแฟนมาก่อนหน้าไหมลูก” นางจินตภาตัดสินใจถา
ตอนที่ : 2 น้องสาวเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด 2 พรธีราเกิดมาไม่เคยเจอใครดึงสายคาดให้แบบนี้ หญิงสาวออกอาการตะลึงไปเล็กน้อย ปลายจมูกเขาเฉียดหน้าเธอไปแค่ไม่กี่นิ้ว ทำให้ต้องนั่งตัวแข็งทื่อหลังชิดเบาะให้มากที่สุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ จากตัวเขา ทำให้หญิงสาวรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ตอนที่ : 18 ขอคืน 4 "ผมเป็นสามีคุณนะ" อาธารย้ำสถานะที่เขาคิดว่าถูกต้องที่สุดแล้วในตอนนี้ "เฉพาะตอนนี้ ตอนที่ฉันอยู่ที่นี่" "หมายความว่าไง" "ฉันจะเป็นเมียคุณเฉพาะตอนที่อยู่ที่นี่ พอทุกอย่างจบเรื่องของเราก็จบลงด้วย" เมื่อไม้แข็งไม่ได้หญิงสาวก็ลองใช้ไม้อ
ตอนที่ : 16 ขอคืน 2 "สิณ นราเองค่ะ" อาธารหันขวับทำตาดุใส่หญิงสาวในทันที กับเขา ฉันอย่างนั้น ฉันอย่างนี้ แต่กับอดีตสามีนี่ นรา... ลมนี่แทบจะออกหูปุดๆ เลย "นราผมเป็นห่วงคุณมากรู้ไหม ตอนนี้หมอนั่นมันทำอะไรคุณหรือเปล่า แล้วเมื่อไหร่จะกลับบ้านเรา" แค่ได้ยินเสียงของสามีเพชรนราก็หั






Ratings
reviewsMore