SEAL OF LOVE CHAPTER 5

Ngunit bago pa man matapos ang mahigpit na yakap, nilapitan ni Venus si Jarred. Tinutok niya ang mga mata nito at sa isang mababang boses, may kasamang ngiti, binulong niya, "Gumawa na kayong baby ngayong gabi, ha, Jarred?"

Ang mga salitang iyon ay tumama kay Jarred na parang kidlat. Naramdaman niyang ang lahat ng mata ay agad na tumutok sa kanya, ang mga tao sa paligid ay tumahimik na naghintay sa kanyang reaksyon, na para bang ang bawat segundo ng katahimikan ay nagsisilbing patunay ng bigat ng hinihiling sa kanya.

"LA, CAN YOU PLEASE STOP?!" ang galit na sigaw ni Jarred, ang mga mata ay kumikislap ng inis. Ang kanyang mga pisngi ay nag-iba ng kulay dahil sa hirap ng sitwasyon. Hindi na niya kayang takpan pa ang bigat ng galit sa dibdib, lalo na’t ang mga salitang iyon ni Venus ay nagpapalala sa kanyang kalagayan.

"Napilitan lang ako, lola," ang malutong na sabi ni Jarred, tumingala siya kay Venus, at kita ang paghihirap sa kanyang mata. "Hindi ko alam kung anong nangyayari. Hindi ko ito pinili."

Samantalang si Veronica, na nasa tabi lang, ay tumaas ang kanyang mga kilay sa sinabi ni Jarred. Natigilan siya sa mga salitang iyon at bahagyang napatingin kay Venus, na kahit may kasamang saya ay may halong paminsan-minsang pangungutya sa kanyang mukha. Hindi niya alam kung paano haharapin ang mga saloobin ni Jarred. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, isang bahagi ng kanyang puso ay ramdam na ang bigat ng mga hindi nasasabi, ang mga pasakit na itinatago ng lalaking ito.

Hindi pa natatapos ang lahat ng iyon. Habang nakatayo si Jarred, ang galit sa kanyang mata ay nag-aalab, ngunit si Venus, na hindi pa rin tinatablan ng anumang pag-aalinlangan, ay nagpatuloy sa pagpapatawa at pagmamatigas. “Wala namang masama d’yan, Jarred,” wika ni Venus na may kasamang ngiti na parang hindi ito nauurong. “Iyan ang gusto ko, magka-baby kayo. Hindi ko nakikita ang masama roon. Kasal na kayo, hindi mo pabibigyan ang lola mo?”

Ang mga salitang iyon ay parang isang panggigipit na hindi tumitigil sa paghugot ng pagkatao ni Jarred. Ang mga mata ni Jarred ay kumurap sa galit. “La, naman… please…” galit niyang sagot, ang boses niya ay puno ng pagkabigo at inis.

Tumingin si Venus kay Veronica at pinahiran ang kanyang mga mata, na para bang walang malasakit sa nararamdaman ni Jarred. “Huwag mong intindihin ang sinabi ni Jarred, apo. Nagbibiro lang siya. Pero alam ko, deep inside, may gusto yan sa'yo. Kilala ko yang apo ko.”

Ang mga salitang iyon ay parang palaso na tumama kay Veronica. Ang matamis na tinig ni Venus ay nagbigay sa kanya ng halong kaba at kalituhan. Hindi siya makapagsalita, hindi alam kung paano sasabihin ang nararamdaman. Ang loob ni Veronica ay parang nahulog sa isang walang katapusang pag-ikot.

Si Jarred, na may pailing na ulo, ay muling nilapitan ang lola at tumugon nang may pagka-inis. “La, ano ba pinagsasabi mo kay Veronica?” tanong ni Jarred, ang tono ng boses ay mahirap itago ang sakit.

“Wala, apo. Paranoid ka lang,” sagot ni Venus, ang boses ay puno ng tiwala sa sarili. “Tapos na ang kasal, kaya mag-celebrate tayo. O pumunta tayo sa hotel, magcelebrate  tayo. O kaya, uuwi na lang tayo.”

“Wala nang celebration, La. Ok na ako sa bahay na lang,” sabi ni Veronica, ang boses ay malakas, puno ng kabiguan.

Sumang-ayon si Jarred, at sa kanyang mata ay makikita ang pagkadismaya. “Tama siya, La. Bakit kami mag-celebrate eh hindi naman kami tunay na mag-asawa? Estranghero kami sa isa't isa,” mariin niyang sinabi, at ang boses ay puno ng sakit na tila kumakalas sa kanyang mga labi.

Si Venus ay hindi tinatablan ng kanyang mga saloobin. “Sige, umuwi na tayo. Kakausapin ko lang ang mayor na nagkasal sa inyo.”

Lumakad si Jarred patungo kay Veronica. Inutusan niya ang secretary na magdala ng kontrata, at mabilis itong dumating. “Marco, ang kontrata?” tanong ni Jarred, ang kanyang tinig ay puno ng prangkang intensyon.

“Yes, boss. Andito,” sagot ng secretary, at iniabot sa kanya ang mga dokumento.

Naupo silang dalawa sa isang bakanteng mesa. Si Jarred, na may malamig na pagtingin sa mga mata, ay nagsimula nang magpaliwanag. “Miss Veronica, tutulungan kita, maging prangka ako sayo. Ang kasal natin ay sa papel lang. At pwede itong mapawalang bisa anumang oras. Siguro, 2-3 taon. Kasal lang tayo sa papel, walang pakialam sa private life, at walang makakaalam na mag-asawa tayo—except mga tao sa bahay, at kay lola. Ayoko ng ipanlandakan mo na kasal ka sa’kin. Naiintindihan mo?”

Si Veronica, bagamat nanlalabo ang mga mata, ay tahimik na tumango. Ang mga kondisyon ni Jarred ay tumama sa kanya tulad ng isang bato. “Pag nasa labas tayo ng bahay, kaya mong gawin ang gusto mo, at ganoon din ako. Kahit anong gawin mo sa buhay mo, wala akong pakialam. Sana ganoon ka din. Ang kasal na ito ay tayo lang nakakaalam at bawal mainlove.” dagdag ni Jarred, at ang boses niya ay malamig na parang niyebe.

"At tungkol kay Lola, mahalin mo siya ng buo. Huwag mong lokohin. Ako na ang bahala sa operasyon ng papa ko, pati ang mga medical bills at treatments. Hindi mo na kailangang mag-alala doon. Bibigyan pa kita ng 20 million, basta sumunod ka sa kondisyon ko. Naiintindihan mo ako? Kung hindi mo to tinupad, mawala ang 20 million at pati na ang pagtulong ko sa ama mo."

Si Veronica ay walang alinlangan. Ang mga mata ni Jarred ay puno ng seryosong intensyon. “Naiintindihan ko, sir Jarred. Walang problema. Don’t worry, ung isang milyon ay babayaran ko ng paunti-unti. Hindi ko kailangan ng 20 million. Makakaasa ka na tutuparin ko ang kundisyon mo.”

Jarred ay tumingin sa kanya, ang pagtingin ay matalim at puno ng pagbabanta. “Isa pa. Sa kuwarto sa bahay, magpapagawa ako ng adjacent room. Dalawang kwarto, isa para sa’yo at isa sa akin. Bawal kang gumamit ng CR sa kwarto ko dahil may sarili kang CR sa kwarto mo. Para hindi na mag-alala si lola. Sa harap niya magkunwari tayo na ok ang samahan natin. Naiintindihan mo ba ako?"

“Yes, sir Jarred,” sagot ni Veronica, ang boses ay mahina, ngunit matatag.

Jarred ay hindi umimik pagkatapos nitong sabihin ang huling kondisyon. Ang mga mata niya ay matalim, nananatiling walang emosyon habang pinapanood ang bawat kilos ni Veronica. Ang hangin sa silid ay tila naging malamig, puno ng tensyon at mga hindi nasasabing salita.

"Uulitin ko," dagdag ni Jarred, ang boses ay mahirap at puno ng pagdidikta, “bawal kang mainlove sa akin." Ang mga salitang iyon ay parang bakal na tumama sa puso ni Veronica, at kahit siya ay hindi nagpakita ng kahit anong reaksyon, ang pagkahulog ng kanyang mga pirma sa kontrata ay tila isang malupit na pag-agos ng mga pangarap na nasira.

Pinirmahan ni Veronica ang dokumento ng walang alinlangan, ang kanyang kamay ay nanginginig ng kaunti habang ang bawat titik ng kanyang pirma ay isang hindi malilimutang hakbang patungo sa isang masalimuot na hinaharap. Ang mga kondisyon na ibinigay ni Jarred ay parang mga pako na dahan-dahang itinutusok sa kanyang puso. Ngunit wala siyang magawa. Ang mga pangako, ang mga kasunduan, lahat ay nagiging mga pwersang hindi niya kayang pigilan.

Habang pinipirmahan niya ang huling bahagi ng kontrata, ang sakit ay parang isang mabigat na ulap na sumasakal sa kanyang dibdib. Tinutuklas niya sa bawat pahina na pinipirmahan ang mga limitasyon ng kanyang kalayaan—isang kalayaan na minsan ay akala niyang magiging bahagi ng kanyang buhay.

Ang mga mata ni Jarred ay hindi nawala sa kanya, hindi naalis sa bawat kilos ng kanyang katawan. "Bawal ka mainlove sa akin." Ang mga salitang iyon ay nag-uukit ng matalim na bakas sa isipan ni Veronica. Walang kalayaan sa kanyang mga mata, walang lugar para sa pagmamahal. Lahat ng nararamdaman niya,lahat ng siya ay naghahangad ay tinanggal na mula sa equation. Si Jarred ay isang pader, isang estranghero na nagbigay sa kanya ng walang kaluluwang kontrata.

“Yes, sir Jarred.” Ang sagot ni Veronica ay tila isang uri ng pagsuko, isang kahinaan na itinagong hindi ipakita sa kanyang harapan.

Ang mga susunod na minuto ay isang katahimikan. Si Jarred ay tumingin kay Veronica na may isang malamig na ngiti, ang mga mata ay walang bahid ng pag-aalala. Binanggit pa ni Veronica ang ilang mga saloobin, ngunit wala siyang magawa kundi tanggapin ang lahat ng kondisyon na itinakda sa kanya. Kung ito lang ang paraan upang maprotektahan ang sarili at ang mga taong mahalaga sa kanya, kailangan niyang sumunod.

Si Jarred ay muling tumingin kay Veronica, ang kanyang mga mata ay may kabigatan. “Magandang desisyon, Veronica,” wika nito, at habang tumataas ang lakas ng hangin sa labas ng silid, nakangiti siya ng may kasanayan, ang kanyang boses matigas, “Huwag mong kalimutan kung anong kasunduan ang pinirmahan mo.”

Sa bawat hakbang na ginagawa ni Veronica palabas ng silid, nararamdaman niyang ang bigat ng kontratang nilagdaan niya ay hindi lang nakalagay sa papel. Ang pagkakalugmok ay nararamdaman sa bawat hakbang. Minsan, tatanungin niya ang sarili, kung ito ba ay magiging paraan ng kaligtasan o isang piitan na magtatagal ng taon.

Si Jarred ay nanatili sa kanyang pwesto, nakatingin kay Veronica habang umuusad ito papalabas ng silid. Ang mga mata niya ay sumunod sa kanya, ngunit walang pagbabago sa ekspresyon ng kanyang mukha. Ang mundo ni Veronica ay tila bumangon mula sa mga alon ng sakit at nagpatuloy sa isang landas na puno ng pangako, ngunit siya ay naglalakad sa dilim ng hindi sigurado kung ano ang hinaharap.