I Married Him For Revenge Not For Love

Isyra P.O.V

Sabi nila, ang kasal ay simula ng pagmamahalan.

Sa akin, simula ito ng paghihiganti.

Tahimik ang buong ballroom pero ang tenga ko parang sasabog sa lakas ng tibok ng puso ko. Bawat hakbang ko papunta sa altar ay mabigat, hindi dahil sa gown na suot ko, kundi dahil sa dahilan kung bakit ako nandito. Hawak ko ang bouquet na parang sandata. Ngiti sa labi, pero sa loob ko, galit ang bumubulong.

Ito na, Isyra.

Ito na ang simula.

Sa harap ko, nakatayo si Caldrin Roen. Ang lalaking sinisi ko sa pagkasira ng buhay ko. Matangkad, tahimik, diretso ang tingin. Walang kaba sa mukha. Para siyang taong sanay manalo, sanay kontrolado ang lahat. Lalong kumulo ang dugo ko. Ganyan din ang itsura ng mga taong walang pakialam sa mga pamilyang giniba nila.

Kung alam mo lang, bulong ko sa isip ko.

Kung alam mo lang kung bakit kita pinakasalan.

Habang binibigkas ng pari ang mga salita niya, bumalik sa akin ang mga alaala na pilit kong tinakpan ng bagong pangalan at bagong pagkatao.

Dati, hindi ako si Isyra Valeen. Anak ako ng isang ama na marunong mangarap at isang inang marunong magmahal. Simple lang ang buhay namin noon. Walang karangyaan, pero may katahimikan. Hanggang sa isang araw, gumuho ang lahat.

Isang balita. Isang kaso. Isang pangalan.

Roen.

Isang gabi, nakita ko ang ama ko na nakaupo sa sala, hawak ang papel, nanginginig ang kamay. Hindi ko maintindihan ang mga salita noon pero naintindihan ko ang takot sa mga mata niya. Ilang linggo lang ang lumipas, nawala siya. Walang paalam. Walang bakas. Ang ina ko naman ay unti unting naubos. Sa hiya. Sa sakit. Sa mga bulong ng tao. Hanggang sa tuluyan siyang bumigay.

At ako, iniwan sa abo ng isang buhay na hindi ko ginusto.

Kaya heto ako ngayon.

Nakasuot ng puti. Nakangiti sa harap ng lalaking pinaniniwalaan kong may kasalanan sa lahat.

Tinignan niya ako. Hindi malamig. Hindi rin mainit. Parang sinusukat ako. Parang sinusubukan basahin kung anong klaseng babae ang papasok sa buhay niya.

Kung alam mo lang, Caldrin Roen, gusto kong matawa. Dahil sa lahat ng babae sa mundong ito, ako ang pinili mong pakasalan.

Ako ang magiging dahilan ng pagbagsak mo.

“I do.”

Lumabas sa bibig ko ang dalawang salitang iyon na parang sumpa. Sa sandaling iyon, opisyal na akong asawa ng lalaking kinamumuhian ko. At sa loob ng palakpakan at pagbati, nagsimula ang plano ko.

Pagkatapos ng kasal, nagkaroon ng engrandeng reception. Mga taong nakangiti pero may lihim na iniisip. Mga kamay na nakikipagkamay pero may dalang agenda. Mundo ito ni Caldrin. Mundo ng negosyo, kapangyarihan, at pekeng galang.

At ngayon, bahagi na ako nito.

“Are you alright?,”mahina niyang tanong habang magkatabi kaming nakaupo sa mesa. Naka smile siya sa harap ng mga bisita, pero ang boses niya ay para lang sa akin.

Tumango ako

“Of course. Just overwhelmed.”

Hindi iyon kasinungalingan. Overwhelmed ako sa galit na kailangan kong itago. Sa plano na kailangan kong sundin ng perpekto. Dahil isang maling hakbang lang, at mawawala ang lahat.

Pagdating namin sa bahay niya, mas lalong bumigat ang dibdib ko. Ang mansyon ay parang simbolo ng lahat ng nawala sa akin. Malawak. Tahimik. Malamig.

“This is your home now,”sabi niya.

Home. Ang salitang matagal ko nang hindi nararamdaman.

Habang umaakyat kami sa hagdan, naramdaman kong sinusundan ako ng mga mata ng mga tao sa bahay. Mga tauhan. Mga bantay. Mga taong tapat sa apelyido niya, hindi sa akin.

Pagpasok sa kwarto, isinara ni Caldrin ang pinto. Tumahimik ang paligid. Para kaming dalawang estranghero na biglang ikinulong sa iisang espasyo.

“This marriage,”simula niya, diretso ang tingin. “Is based on agreement. I will not interfere with your life. You do the same.”

Gusto kong tumawa. Kung alam mo lang, gusto kong sabihing huli ka na.

“I understand,”sagot ko. “I also believe in boundaries.”

Kung alam mo lang kung gaano ako kahusay lumampas sa boundaries.

Nang gabi ring iyon, hindi ako makatulog. Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, habang si Caldrin ay nasa kabilang bahagi ng kwarto, tahimik ding nakahiga. Parang pader ang pagitan namin. Pader ng kasinungalingan.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang isang folder na matagal ko nang binabantayan. Mga dokumento. Mga pangalan. Mga transaksyon. Unti unti ko nang naipon ang ebidensya. Hindi pa sapat, pero sapat para simulan ang gulo.

Roen Holdings. Unti unti ko kayong gigibain.

Sa mga susunod na araw, sinimulan ko ang papel ko bilang perpektong asawa. Ngiti dito. Tahimik doon. Pakikisama sa mga board members. Pakikinig sa mga usapan. Pagkuha ng tiwala.

Napansin ko ang mga mata ni Caldrin sa akin. Hindi mapanghusga. Hindi rin mapang kontrol. May mga sandaling parang may gusto siyang itanong pero pinipigilan niya ang sarili niya.

Isang gabi, nadatnan ko siyang nag iisa sa study room. Nakaupo siya sa mesa, hawak ang isang basong hindi ko alam kung ilang oras na niyang tinititigan.

“Working late?” tanong ko.

Tumango siya. “Always.”

May lungkot sa boses niya na hindi ko inaasahan. Saglit akong natigilan. Hindi ito kasama sa plano. Hindi ko inaasahan na makakaramdam ako ng kahit anong kakaiba.

Pero agad kong pinatay ang emosyon. Hindi ako nandito para umunawa. Nandito ako para manira.

Lumapit ako sa mesa at kunwari ay tiningnan ang mga papeles. Mga numero. Mga pangalan. Mga kumpanyang pamilyar sa akin.

Masyadong pamilyar.

May mali.

Habang naglalakad ako palayo, may nakita akong logo sa isang folder. Isang pangalan na matagal ko nang hindi nakikita pero kailanman ay hindi ko nakalimutan.

Kain.

Nanlamig ang kamay ko.

Bakit may koneksyon ang Roen Holdings sa pangalang iyon? Bakit ngayon ko lang ito nakita? At bakit parang hindi ito tugma sa lahat ng pinaniwalaan ko?

Sa gabing iyon, unang beses akong nagduda. Hindi kay Caldrin. Kundi sa kwento na matagal kong kinapitan.

Baka mali ang target ko.

Baka hindi siya ang totoong kalaban.

At kung ganoon nga, sino ang naglaro sa buhay ko mula pa noong una?

Sa dilim ng kwarto, nakatitig ako sa lalaking asawa ko ngayon. Tahimik siyang natutulog. Walang ideya na ang babaeng katabi niya ay may dalang lihim na kayang sirain ang mundo nilang dalawa.

Ngunit mas delikado ang tanong na bumabagabag sa akin.

Kapag nalaman ko ang buong katotohanan

Kaya ko pa bang ituloy ang paghihiganti

O ako mismo ang masisira