CHAPTER SEVEN

HALATANG hindi inaasahan ni Dr. Jonathan Ramirez ang sitwasyon. Pero pareho naman silang adults, some needs don’t need to be said. At alam din niyang may kondisyon si Amanda.

“Sir…” ani niyang pabulong. Nanigas si Amanda. Parang nag-hang ang utak niya nang narinig ang boses ng lalaki sa kabilang linya… Saglit siyang natauhan pero agad na nalunod sa nararamdaman niya.

Samantala sa kabilang linya ay dumilim ang mukha ni Dr. Jonathan Ramirez.

“You’re not at work and you’re doing that at home?”

Namula si Amanda. Gusto na niyang maglaho sa hiya. Hindi niya inakalang sa mismong sandaling iyon ay nasagot pa niya ang tawag ng Boss niya. At narinig pa siya nito na parang may ginagawa sa kabilang linya. Pero hindi niya na talaga napigilan kapag umaatake ang kondisyon niya, wala siyang control.

“I… I already resigned,” mahina niyang sagot.

Napakunot ang noo ni Jonathan. “Resigned? How come I don’t know? Hindi mo ba alam na kailangan ng one-month notice. Otherwise, breach of contract—kailangan mong bayaran ang two years salary.”

Halos masuka si Amanda. Hindi siya makapaniwala So ibig sabihin, lahat ng kinita niya ay mawawala lang?

“Sir… pwede bang pagbigyan niyo ako? May sakit ako… I can’t continue working…”

Nanlalim ang tingin ng lalaki. “What illness?”

Natigilan siya dahil alam naman nito ang tinutukoy niya. Ito pa nga ang nag-check.

“H—- hysteria,” ani niyang pinilit niyang sabihin. “Kapag umaatake… I can’t focus. I just…”

Tahimik si Jonathan sa kabilang linya. Mahigit isang minuto na hindi sumagot si Jonathan kaya kinabahan si Amanda. Masyado ba siyang naging diretso? Nagtanong ito kaya sinagot niya.

Narinig niyang bumigat ang paghinga nito. Napalunok siya. Hindi niya kayang ibaba ang tawag.

“Be here in 30 minutes. I’ll treat you,” ani Jonathan kaya nanlaki ang mata niya.

Did she hear that right? Ang boss niya? Ito mismo ang gagamot sa kanya? Paano?

Namula siya lalo. Biglang nawalan siya ng gana sa ginagawa niya. Kung si Dr. Jonathan Ramirez ang kasama niya baka gumaling siya agad. Dahil ang sakit niya ay galing sa kakulangan at kung may magpupuno nito lalo na kung si Jonathan… Bahagya siyang natigilan. Nanlabo ang mata niya saglit. Natigilan siya ng maputol ang tawag ng kanyang amo.

Napailing siya. Ang lakas ng kabog ng kanyang puso..“What am I thinking??”

Pero kahit papaano, tinawagan siya ng Boss niya. Kailangan niyang bumalik sa office..Ayaw niyang magbayad ng penalty na sinasabi nito.

Pagdating niya sa office ay late na siya. Handa na siyang mapagalitan ni Manager Reyes pero nakakapagtaka dahil hindi siya pinansin. Wala siyang narinig na kahit ano dito. Iba pa ang tingin ng mga tao sa kanya na labis niyang ipinagtataka.

“Anong nangyayari?” tanong niya kay Yna pero bago sumagot si Yna ay lumapit si Manager Reyes..

“Congratulations, Amanda…” ani nito..May halong inggit ang boses nito.

“Ano po ang ibig mong sabihin?” tanong na kunwari ay walang alam.

“Don’t act innocent. HR just announced, "you're transferred to the CEO office.”

Nanlaki ang mata niya. Totoo pala.

“Ang bilis mo naman, parang rocket. Diretso sa tabi ng Boss,” sarkastiko pa nitong wika sa kanya.

Napakunot ang noo niya..Akala nito hindi siya nagtatrabaho? Sa totoo lang, siya ang pinaka hardworking at tama dun si Yna. Hindi siya kailanman nagpabaya sa kanyang trabaho.

Ngumiti siya pero pauyam..

“Thanks to you, Manager Reyes. Kung hindi mo ako ‘tinulungan’, hindi ako mapapansin ni Boss.”

Namutla ito sa sinabi niya.. Hindi na ito makasagot. Dati, siguradong sisigawan na siya nito pero ngayon ay hindi na dahil siya na ang malapit sa Boss.

“Just don’t fall too hard,” malamig nitong sabi bago umalis.

Lumapit si Yna sa kanya..

“Don’t mind him! Go report upstairs!” ani pa ni Yna na natuwa.

Ngumiti si Amanda pero sa loob, nai-stress siya. Mas gugustuhin pa niyang manatili dito kaysa araw-araw harapin si Jonathan. Paano kung lalo siyang mahirapan?

Pagkalipas ng isang oras ay kumatok siya sa CEO office.

“Come in,” malabig ang boses na wika ni Jonathan.

Pumasok siya sa loob ng opisina nito. “Sir..…”

Hindi man lang tumingin si Jonathan sa kanya..

“You’re late.”

“I—”

“Deduct your attendance bonus.”

Grabe. Isang late lang, wala na agad bonus? Mas grabe pa ito kay Manager Reyes pero bago pa siya makapagsalita ay agad na itong nagsalita..

“Your task today, clean the rest area.”

Nanigas si Amanda. Hindi niya alam na iyon ang ipapagawa sa kanya.

This was just the beginning