CHAPTER THREE

NAPATIGIL si Amanda dahil sa narinig niya. Napansin ni Warren ang bahagyang lungkot na dumaan sa kanyang mga mata. Ngunit nanatiling malamig ang boses nito na tila ba walang pakialam.

“Sorry. Ilang beses ko ng sinabi sa’yo na may obsessive compulsive disorder ako,” wika ni Warren kay Amanda..

“Pero hon… ako…” Mabilis na sabi ni Amanda. May pangangailangan siya..Hindi na niya kaya pang paghintay at umunawa ng paulit-ulit at intindihin ito.

“Please, just help me hon… I feel so uncomfortable,” dagdag niya.

Kinagat niya ang labi, habang ang mga mata niya ay puno ng luha at pagsusumamo. Her breathing turned uneven. She really wanted it. Her mind was filled with nothing else.

Hindi niya na mapigilan.

Napakunot ang noo ni Warren. Naiinis sa itsura niyang tila laging naghahanap ng ganun sa harap niya.

“Kung ganyan ka na ka-desperate, find your own way to deal with it,” inis na wika sa kanya ni Warren na lalo niyang ikinagulat.

Natigilan si Amanda sa sinabi ng asawa. Hindi niya mapigilan ang masaktan. Parang sinaksak ang puso niya. Pero hindi man lang pinansin ni Warren ang sakit sa mukha niya dahil sa sinabi nito..

“Next time, don’t dress like that in front of me, okay?” puna pa nito na tiningnan ang kanyang suot.

Biglang nanlamig ang mga mata ni Amanda. Parang may kumirot sa dibdib niya, palaki ng palaki ang sakit..Ayaw pa rin siyang galawin ng asawa niya.

“I understand…” Mahina niyang sagot. Halos wala nang lakas ang boses niya.

“At isa pa—starting today, don’t sleep in the same room as me.” Muli siyang tiningnan ni Warren ng may halong pag-ayaw na akala mo ay pinandidirihan siya. “Sa guest room na ako matutulog.”

Napatingin si Amanda sa kanya, gulat na gulat.

“Hon?”

Maghihiwalay na sila ng kwarto?

“I’ll sleep in the next room. And without my permission, don’t enter my room,” sagot pa sa kanya ng asawa..

Pagkatapos sabihin iyon ay tumayo ito at umalis. Walang lingon-lingon sa kanya.

Naiwan si Amanda. Nakatayo lang at parang binuhusan ng malamig na tubig. Unti-unting napuno ng luha ang kanyang mga mata. Isang taon na silang kasal. Dahil sa kawalan ng intimacy at sa lamig ng trato ni Warren ay nagkasakit siya.

Pero bilang asawa, wala itong balak tulungan siya. Sa halip…lalo pa siyang inilayo. Pagkaalis ni Warren, muling naging malamig ang kwarto. Pero ang init sa katawan ni Amanda lalo lang lumala. Mas nag-alab. Ang sakit ng puso niya ay lalo lang nag-trigger sa kanyang kondisyon.

“Ang hirap… I want it so badly…” Namumula ang pisngi niya. At hindi niya maiwasang maalala kanina sa clinic, ang male doctor na nagpalakas ng tibok ng puso niya..…

Napailing siya agad. Diyos ko! Bakit niya naiisip iyon? May asawa siya! Pero naiisip niya ang ibang lalaki? Kailan pa siya naging ganito?

Pero si Warren, ayaw naman siyang galawin..Parang wala rin siyang asawa. At hindi niya maiwasan na bumalik sa isip niya ang doctor. Lalo na nung nakita niya ang buong mukha nito sa labas ng hospital. So handsome… Mas gwapo pa kay Warren.

Paano kung—- Napahinto siya sa naisip..

Hindi pwede.

Kahit hindi siya hinahawakan ng asawa niya, hindi siya dapat mag-isip ng iba. That would be emotional betrayal.

Pero hindi niya na talaga kaya, dahan-dahan niyang binuksan ang drawer at may kinuha..

Sa loob ng isang taon sa tuwing tinatanggihan siya ni Warren she would deal with it alone. Pinapaligaya niya ang sarili.. Thinking of him. Pero ngayong gabi ay iba. Ang nasa isip niya ay hindi si Warren….Kundi si Dr. Jonathan Ramirez. Ang gwapong OB Gyne niya. Matapos ang ilang sandali unti-unti siyang kumalma. May bahid pa ng pawis sa labi niya. Pakiramdam niya ay pagod na pagod.

Alam niyang hindi pwedeng ganito palagi. Agad siyang bumangon. Kinuha ang gamot mula sa bag. Wala ng tubig sa kwarto kaya nagsuot siya ng damit at bumaba. Habang dumadaan sa kwarto ni Warren ay may narinig siya. Isang mababang ungol ng lalaki.

Hindi na siya inosente. Alam niya kung ano ang ibig sabihin noon.

Dahan-dahan siyang sumilip sa pinto at sa loob nakaupo si Warren sa gilid ng kama. May hawak na litrato. At habang nakatingin doon ay nagsasalita ito.

“Vanessa, my wife… I only want you… I only love you,” umuunngol na wika ni Warren sa picture.

Parang sumabog ang mundo ni Amanda sa narinig.

Vanessa?

Ang kapatid niya sa ama. Ang tunay na panganay ng pamilya Fernandez—-si Vanessa?

May dalawang asawa ang ama niyang si Julio Fernandez. Sa unang asawa kay Tita Soledad ay may anak ang ama niya at si Vanessa iyon. Sa pangalawa naman sa mama niyang si Charity—may dalawang anak ito. Ang kapatid niyang lalaki na si Marcus na ipinaampon pa ng ina sa unang asawa.

At siya, ang naiwan. Ang hindi pinili dahil babae siya..Siya ang naiwan sa Mama Charity niya. Lumaki siyang hindi mahal. Mas paborito ang kapatid niyang lalaki at si Vanessa. Pati ang kasal niya ay hindi siya ang nagdesisyon pero bago siya nagpakasal nalaman niyang ang gusto ni Warren ay isa sa kanila.

Akala niya ay siya iyon. Nagkamali siya dahil ang gusto nito ay ang kapatid niyang si Vanessa.

Dahil hindi nito kayang pakasalan si Vanessa ay siya ang pinili bilang kapalit. Kaya pala hindi siya ginagalaw, ngayon ay malinaw na sa kanya ang lahat.

Mas pipiliin pang mag-isa ni Warren kaysa hawakan siya. Pinoprotektahan nito ang sarili para sa kapatid niya. Mula pagkabata ang lahat ay mahal si Vanessa. Ang ama niya. Ang sepmother niya. Lahat… Lahat sila ang mahal ay si Vanessa.

At siya ay palaging extra. Akala niya pag nag-asawa siya, magbabago ang buhay niya pero hindi, nagkamali siya. Pati asawa niya ibang babae ang mahal. At bawat tawag nito sa pangalan ng kapatid niya ay parang sampal sa mukha niya. Lalo nang sabihin nitong asawa si Vanessa.

Unti-unti niyang naalala noong ligawan days… Palaging mabait si Warren sa kanya. Laging may dalang regalo. Akala niya para sa kanya ‘yon pero ngayon malinaw na, hindi siya ang dahilan kung bakit ito pumupunta sa bahay nila.

Kundi…ang kapatid niya. Ginamit lang siya nito para mapalapit sa kapatid niya.