Kabanata 2 Signing the Contract

Umaga nang muli siyang harapin ni Rafael sa opisina sa loob ng mansyon, salamin ang dingding, maayos ang mesa, at parang freezer sa lamig ng aircon.

“Kung gusto mong manatili dito,” anitong mababa at kontrolado ang boses, “gagawa tayo ng kasunduan.”

“Naiintindihan ko po,” sagot ni Liana. “Mag-aaral po ako. Gagawin ko po lahat.”

“Ako ang sasagot sa tuition, allowance, at school needs mo,” dugtong ni Rafael, nakatingin sa dokumentong nasa harap niya. “Pero kapalit, magiging kasambahay ka rito sa mga oras na wala kang pasok sa school. Walang personal na tanong. Walang paglabag sa boundaries. At higit sa lahat…” tumitig ito, tila sinusukat ang kaluluwa niya, “Iwasan mong mapag-usapan sa labas ang kahit ano sa loob ng bahay na ‘to.”

Tumango siya. “Opo.”

Parang wala pa itong trenta, siguro mga twenty-eight, twenty-nine, sampung taon marahil ang agwat sa kanya. Pero sa paraan ng pananalita at tikas ng tindig, mukha itong mas matanda sa bigat marahil ng responsibilidad.

“Ito ang kontrata,” aniya, itinulak ang papel. “Basahin mo.”

Bawat linya, binasa ni Liana, tungkulin, oras, bayad, confidentiality clause. May mga salitang parang abogado ang sumulat, pero malinaw, tutulungan siya, basta’t tutuparin niya ang kasunduan.

“Naiintindihan mo?”

“Opo.”

“Then, sign it.”

Habang pumipirma siya, naramdaman niyang parang humihigpit ang hawla sa dibdib niya. Hindi ito bilang pagkakakulong, kundi isang pintuang isasara niya nang kusa, dahil sa kabila nito, may pag-asang hindi niya kayang bitawan. Paglagda ng huling letra, tumitig siya sa sariling pangalan. Parang opisyal na simula ng buhay na hindi na niya kayang takasan.

“Simula ngayon,” sabi ni Rafael, pinirmahan din ang dokumento, “dito ka na titira. At habang nasa poder kita, ako ang masusunod.”

Ipinakilala siya ni Rafael kay Yaya Lucy, ang matandang babae na may bilugang mukha at labing palaging nakangiti.

“Ako ang nagpalaki sa batang ‘yan,” natatawang sabi ni Yaya, tinutukoy si Rafael. “Pero kahit malaki ang katawan niyan. Minsan, parang bata pa rin ‘yan.”

Ngumiti siya, gumaan ang loob. “Masaya po akong makilala ko kayo, Yaya Lucy.”

“Ikaw ang bahala muna sa hallway at sa library,” utos ni Yaya Lucy. “Sa gabi, mag-aaral ka. Ako ang bahala sa pagkain mo. Huwag kang mahihiyang magsabi kung anong kailangan.”

Habang naglilinis si Liana sa hallway, napahinto siya sa harap ng isang malaking portrait, si Rafael, mas bata ng kaunti, nakatayo sa tabi ng isang babaeng maganda at mukhang konserbatibo.

Lumapit si Yaya Lucy at maingat na bumulong, “Girlfriend ‘yan ni Sir.”

Nalaglag ang duster mula sa kamay ni Liana. “Ahh. Maganda po. Bagay sila.”

“Bago ka pa dumating, matagal nang sarado ang kuwarto ni Ma’am Stacey dito,” dagdag ni Yaya, halos pabulong. “Huwag mong gagalawin. Huwag mo ring tatanungin si Sir. Bawal pumasok dyan.”

Tumango siya, pikit-sarado ang bibig. Pero hindi niya mapigilang mapako ang paningin sa ngiti ng babae sa larawan, ang ngiting hindi niya alam kung kasama pa ba sa buhay ni Rafael, o alaala na lamang na pinipiling itago. Nahiya naman siyang magtanong kay Yaya Lucy.

“Liana, mamalengke ka muna,” utos ni Yaya Lucy kinahapunan, iniabot ang listahan at pera. “Bumili ka ng gulay, karne, at ‘yung paboritong kape ni Sir.”

“Opo, Yaya.”

Mag-isa siyang naglakad papuntang palengke, suot ang bestidang luma at sandalyas na manipis ang talampakan. Mainit ang araw, mataong kalsada, at amoy isda at sibuyas ang hangin. Habang naglalakad, naramdaman niya ang mga matang sumusunod sa kanya, mga kalalakihang lumuluwa ang tingin, mga bulong na parang hampas ng alon sa likod niya. Sanay naman siya sa mga ganitong tingin ng mga lalaki. Dahil talagang maganda ang mukha niya parang santa pero ang kanyang katawan ay mapang-akit.

“Ikaw, ganda… magkano?”

Binilisan niya ang hakbang, kunwari walang naririnig. Sa unang tindahan ng gulay, ngumiti siya sa tinderang brusko ang kilos na nakita niyang piningot ang isa sa lalaking sumisipol sa kanya.

“Pabili po--”

Hindi pa man niya natatapos, nagbago ang mukha ng tindera. “Magnanakaw ka, ano?”

“Po?” aniyang gulat na gulat.

“Aba’t ang iksi ng damit mo! Diskarte mo ‘yan para hindi mapansin ang pagnanakaw mo!”

Napatras siya. Hindi pa man siya nakakahinga, may humila sa buhok niya.

“Hoy! Magnanakaw! Hulihin ninyo ‘to!” sigaw ng tindera.

Gumalaw ang mga tanod sa dulo ng kalsada. Bago pa siya makapagpaliwanag, may dalawang kamay na malalakas ang dumakma sa braso niya.

“Sandali po! Hindi po ako magnanakaw!”

Sumayad ang tuhod niya sa simento ng itulak siya ng isa sa tanod. Umikot ang mga tao, nagkagulo ang tindera at ang mga usisero.

“Ang kapal! Ginagamit ang ganda para magnakaw!”

“Hindi po totoo ‘yan! Wala po akong kinukuha.”

Isang biglang sabunot sa buhok ang nagpasinghap sa kanya. Napakapit siya sa kamay ng babae. Masakit ang hila nito sa buhok niya.

Nakita niyang may dumaan na itim na van sa gilid.

“Tama na po, wala po akong kasalanan.”

Isang busina. Bumaba sa sasakyan si Rafael.

Malamig ang tingin nito na parang nagyelo ang mga tao sa paligid.

Kilala nila si Rafael. Sa bayang ito, ang apelyidong Vergara ay kapangyarihang hindi dapat nilalapastangan.

“Sa mansion nakatira si Liana,” ani Rafael, walang itinatago ang babala sa tono. “Ang sinumang mananakit sa kanya, ako ang kalaban. Ayoko ng mauulit ang ganito.”

Napababa ang mga kamay na dumakma sa kanya. Binitiwan siya ng tanod na tila natauhan. Yung tindera, napaatras, bumuka ang bibig, pero walang salitang lumabas.

Inakay siya nito sa van, nanginginig ang kalamnan niya. Akala niya ay makukuyog na siya. Kinuha ni Rafael ang maliit na first-aid kit, binuksan, at maingat na ginamot ang sugat sa kamay niya. Mainit ang palad nito, ngunit kontrolado ang bawat galaw.

“Next time,” aniya, hindi tumitingin sa kanya, “huwag kang lalabas nang walang kasama.”

“Pasensiya na po…”

“Tingnan mo nga itsura mo.” Saglit na tumitig, umirap ng bahagya. “Wala ka bang matinong damit? Nakalabas ang dibdib mo at iksi ng bestida mo. Noong ten years old mo pa yata ‘yan.”

Namula siya. “Ito lang po ang--”

“From now on, bawal kang lumabas nang mag-isa,” putol ng Ninong Rafael niya.

Napatingin siya sa mukha nito, sa matigas na panga, sa matang tila laging may binabantayan.

“Salamat po,” bulong niya, halos di marinig. “Ninong.”

Napatigil si Rafael. Mariing pumikit ng isang segundo, saka mahinang tumikhim.