Kabanata 1 Meeting the Hot Ninong

Amoy kandila pa ang buong bahay nang dumating si Liana mula sa sementeryo. Nakakabingi ang katahimikan. Wala na ang tawanan ng mga magulang niya, ninakaw ng isang pabayang driver ang buhay ng dalawang taong pinakamamahal niya. Naubos na ang luha niya. Tanging tunog ng ulan sa bubong ang kasama niya habang nagliligpit ng mga gamit ng kanyang mga magulang.

Sa ilalim ng lumang aparador, may isang sobre na natapunan ng alikabok.

Nanginginig ang mga daliri niya habang binubuksan ito.

“Anak, kung sakaling mawala kami, hanapin mo ang Ninong mo, si Rafael Vergara. Malaki ang utang na loob niya sa akin at nangako siyang aalagaan ka.

Kasama sa sulat, isang litrato ng sanggol na karga ng isang lalaking naka-itim na suit. Kaso ay medyo blurred. May nakasulat din na address.

Hindi niya alam kung saan magsisimula, pero alam niyang wala na siyang ibang mapupuntahan.

Sa gabing iyon, habang bumubuhos ang ulan, binigkas niya ang pangalan ng estrangherong iyon sa unang pagkakataon.

“Ninong Rafael…”

***

Nakababa na ng bus si Liana at sumakay ng tricycle.  Sa magkabilang gilid ng daan, puro punong mangga at tubuhan ang nakikita niya. Pagbaba niya ng tricycle, napasinghap siya, ang mansyon ng mga Vergara ay tila palasyo. Tumambad ang malawak na fountain, marmol na hagdan, at mga bintanang kasing-laki ng pinto. Hindi niya akalaing ganito kayaman ang Ninong niya.

“Kung ganito siya kayaman… baka totoong matutulungan niya ako,” bulong niya, pilit pinapalakas ang loob.

Nakita niyang lumakad palayo ang isang lalaking naka-itim, marahil ay security guard. Naiwanang bahagyang bukas ang gate, kaya dahan-dahan siyang pumasok. Tahimik ang paligid, tanging mga kuliglig at hampas ng ulan sa bubong ang maririnig.

“Excuse me…” tawag niya, ngunit hindi na siya nadinig,

Kumakatok siya sa mabigat na pinto. Walang sumagot.

Kumatok siyang muli, mas malakas.

Wala pa rin.

Inabot siya ng kaba. “Baka walang tao…” Pero hindi niya napigilan ang sarili. Wala siyang matutuluyan, malapit ng mag-gabi. Marahan niyang itinulak ang pinto. Bumukas iyon nang may mahinang kaluskos, at malamig na hangin ang bumungad sa kanya.

“Hello? Ninong Rafael?” mahina niyang tawag.

Sa loob, puro mamahaling furniture at mga painting na parang sa museo. Mula sa hallway, may narinig siyang kakaibang tunog, parang ungol o impit na daing. Napahinto siya, nakiramdam. Parang sa pintong bahagyang bukas nagmumula ang daing.

“Ninong?” tawag niyang muli, nag-aalala. Baka may nangyari.

Habang nilalapitan ang pinanggagalingan ng tunog, biglang napatid ang paa niya sa basahan. Napasigaw siya at tuluyang bumagsak sa sahig, diretso sa loob ng kwarto.

“Ayyy!”

Sa isang iglap, parang tumigil ang mundo nang madapa siya sa harapan ng isang walang damit pang-itaas na lalaki. Namumutok ang muscles nito. Bumaba pa ang kanyang mata. Laking gulat niya ng makita itong hawak ang pagkalalaki at nag-mamasturbate. Eksaktong pagpasok niya ang paglabas ng semilya nitong tumilamsik malapit sa kanya. Tila siya itinulos sa kinatatayuan. Napaatras siya ng parang wala lang na itinaas nito ang shorts at lumapit sa kanya.

Hindi siya makapaniwala sa nasaksihan. Napakalaki ng nakita niya. Parang anaconda. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib. Unang beses niyang makakita ng live na ari ng lalaki. Nangangatog ang tuhod niya.

“Sorry po!” mabilis na sabi niya, halos madulas pa sa pagtayo.

“Who the hell are you?” malamig at inis na tanong nito.

“P-pasensya na po! A-akala ko po kasi… akala ko may nasasaktan…may nadinig kasi akong dumadaing.” Nanginginig pa rin ang boses niya at nagtangkang lumabas na. Ngunit hinablot siya ito sa braso at isinandal sa pader.

“Answer me,” anitong dumagundong ang boses.

“Aalis na po ako. Bitawan ninyo ako, sisigaw ako! Isusumbong kita sa pulis!”

“Seryoso ka? Ikaw ang basta pumasok sa pamamahay ko ng walang paalam. Trespassing ka! Gusto mong ikaw ang ipakulong ko?!” anitong hawak na siya sa pulsuhan!

“Hindi ko po sinasadya. Aalis na po ako,” nanlalaki ang mata niya at nanginginig ang boses.

“Sino ka?! At bakit ka pumasok ng walang paalam? Magnanakaw ka ba?!”

Napatitig siya sa mga mata nitong hugis almond.

“S-si Liana po ako… hinahanap ko po si Mr. Rafael Vergara.”

Kumunot ang noo nito. “Anong kailangan mo sa kanya?”

“Gusto ko po siyang makita… siya po ang Ninong ko.”

Tahimik sandali. Pagkatapos ay isang mapait na tawa. “Ninong? Inaanak kita?” Umiling ito, may ngiti ng pang-aasar sa labi. “You’re funny. If I were your Ninong, mas gusto kong anakan ka. Tigilan mo ako! I know your kind! Nagpapapansin ka sa akin kaya pinuntahan mo ako dito. Gusto mo akong akitin!”

Nangingilid ang luha niya sa kahihiyan. “Hindi po ako nagbibiro. Totoo po ang sinasabi ko.”

Kinuha niya mula sa bag ang lumang sobre at larawan. “Ito po ang sulat ng Tatay Crisanto ko. Sinabi niyang kayo po ang Ninong ko, Rafael Vergara.”

Nang marinig nito ang pangalan, tila napako sa kinatatayuan ang lalaki. Mabagal nitong kinuha ang sulat, binasa, at unti-unting nag-iba ang ekspresyon.

“Crisanto…” mahina nitong bulong. “Anak ka ni Kuya Crisanto?”

Tumango siya, halos maiyak sa pag-asa. “O-opo. Kayo po si Ninong Rafael?”

Huminga ito nang malalim bago tumango. “Matagal na akong walang balita kay Kuya Crisanto…Anong nangyari?”

Tahimik silang nagkatitigan. Bumalong ang luha sa mga mata niya.

“Wala na po si Itay at Inay. Naaksidente po sila, hit and run. Hindi na po nahuli kung sino ang nakasagasa sa tricycle na sinasakyan nila.”

“Sad to hear that. Condolences. Bakit mo ako hinahanap? Anong kailangan mo?”

“Ninong, ulila na po ako. At sabi ni Itay, tutulungan ninyo ako bilang pagtanaw ng utang na loob sa kanya.”

“Tell me exactly, what do you want?”

Mabilis siyang nagsalita.

“Ninong wala na po akong matitirahan, pwede po bang pumasok na kasambahay? At lulubusin ko na po. Baka po pwedepag-aralin ninyo na din po ako,” aniyang kinapalan na ang mukha.

Tinitigan siya ng Ninong niya mula ulo hanggang paa.

“Magpahinga ka muna. Bukas tayo mag-usap,” anitong itinuro ang katabing kwarto.