Kabanata 3 The Generous Ninong

Mula nang makarating si Liana sa mansyon, iba ang tibok ng puso niya, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kakaibang katiwasayan na dala ng presensiya ni Ninong Rafael. Hindi lang ito ninong. Isang tagapagligtas. At sa sandaling iyon, lihim niyang pinangako, gagawin niya ang lahat to please him. Mag-aral nang mabuti, magtrabaho nang tapat, huwag lalabag sa mga alituntunin.

Tumigil ang sasakyan sa harap ng isang boutique sa bayan. Tumingin si Rafael sa relo, pagkatapos ay sa kanya.

“Bumaba ka,” utos niya, kalmado ngunit walang puwang ang pagtutol. “Bibilhan kita ng mga damit na maayos at disente.”

“Hindi na po--”

Ngunit hindi na siya nito pinansin. Bumaba sila. Sa loob, sinalubong sila ng saleslady na halos yuko ang ulo sa paggalang. Habang sinusukat ni Liana ang mga damit sa harap ng salamin, blouse na sarado ang neckline, slacks na sakto ang haba, at cardigan. Naririnig niya ang mababang boses ni Rafael na nagbibigay ng sukat, kulay, at tela na hindi malambot, hindi manipis. Para bang matagal na niya itong ginagawa para sa isang taong pinoprotektahan. Ganito din ba ito sa kasintahan?

“Sir, may gusto po ba kayong idagdag?” tanong ng saleslady.

“Shoes,” sagot niya. “At bag para sa school.”

Ngumiti ang saleslady. Halatang kinikilig.

“Liana, pumili ka ng bag at sapatos mo.”

“Ninong, wala po akong pambayad.”

“Ako ang bahala.”

Paglabas nila ng boutique, may dumating na notification sa phone ni Rafael. Kumunot ang noo nito. Saglit na sumeryoso ang mukha.

“Tara na,” anitong kinuha ang mga pinamili niya at binuksan ang pinto ng sasakyan para sa kanya.

Sumakay siya, mahigpit ang yakap sa bagong bag, at marahang tumingin sa bintana. Masarap sa pakiramdam na may tao na siyang masasandalan.

Pagdating sa mansyon, bago pa sila makapasok, bumukas ang pinto. Isang magandang babaeng naka-puting dress ang nakatayo sa veranda. Pareho silang natigilan.

Napatingin siya kay Rafael. Hindi nito tinanggal ang tingin sa babae sa veranda.

Pagkabukas nila ng pinto ng mansyon, sinalubong agad sila ng malambing na boses.

“Rafael…”

Hindi nakaligtas sa kanya ang matalim nitong tingin, ‘yung klaseng kaya kang sukatin mula ulo hanggang paa.

“Stella,” malamig na bati ni Rafael. “May kailangan ka ba?”

“Wala naman, na-miss lang kita,” anito saka lumingon kay Liana. “At sino siya?”

Napatigil si Liana, hindi alam kung sasagot. Ramdam niya ang pagsipat ng babae sa damit niyang luma, sa buhok niyang magulo.

“Inaanak ko,” sagot ni Rafael, kalmado. “Anak ni Crisanto Mariano.”

Halos sabay silang nagulat nang marinig ni Stella ang pangalan. “Si Crisanto… kaibigan mong iyon? So this girl, how old is she?”

“Nineteen,” sagot ni Rafael.

“Malapit na po akong maging twenty,” singit.

“Halos ka-edad mo,” sarkastikong tawa ni Stella. “Raf, alam mo bang hindi makabubuti sa reputasyon mo kapag nabalitaan ng mga tao na may babae kang kasama sa iisang bubong? ‘Di ba gusto mong maging tahimik ang buhay mo?”

Tumango si Rafael, nagbago ang tono.  Pansamantala lang si Liana dito.”

Ngunit sa bawat salitang iyon, parang tinutusok ng puso niya. Pansamantala lang pala siya.

Habang tumatalikod si Stella, halos magbuga ng apoy ang mga mata nito.

“Sino po si Ma’am Stella?” tanong ni Liana nang makaalis ito.

Sandaling tumahimik si Rafael bago sumagot, malamig na parang yelo. “Isang kaibigan.”

Kaibigan? Parang iba ang pakiramdam niya. Teka, kahawig nito ang babae sa larawan. Ito ba ang girlfriend ng Ninong niya?

***

Kinabukasan, maagang umalis si Yaya Lucy. Naabutan ni Liana sa sala ang ilang plastic at paper bags, may tatak na boutique sa lungsod.

“Para saan po ito?” tanong niya sa Ninong Rafael niya.

“Damit mo,” sagot nito habang nakasandal sa sofa, hawak ang tasa ng kape. “Hindi ka pwedeng lumabas ulit nang ganoon ang suot. Pinatahi ko na rin ang uniform mo sa school.”

Namula siya. “Salamat po, Ninong Rafael. Nakakahiya po.”

“Hiindi ka ba marunong tumanggap ng regalo?”

Ngumiti siya ng pilit. “Hindi lang po ako sanay.”

“Then get used to it,” malamig na sagot nito.

Binuksan niya ang mga paper bag sa kuwarto, mga simpleng blusa, long skirts, pants, cotton tshirts. Sinubukan niyang isuot ang isa, beige na bestida, hanggang tuhod, pero fitted. Habang sinusukat sa salamin, pumasok si Rafael, hawak ang phone, tila may sasabihin pero natigilan nang makita siya.

Agad na nagtakip ng dibdib si Liana, namula. “Pasensiya na po! Hindi ko alam na papasok kayo.”

“Hindi mo kailangang mag-sorry,” sabi nito, mabilis na nagbawi ng tingin. “Zipper mo, bukas.”

Napalingon siya. Totoo, hindi pa niya naisara ang zipper sa likod. Hinawakan niya ang laylayan, nagpipilit abutin, pero hindi kaya.

“Allow me,” wika ni Rafael, mahina ang boses. Lumapit ito, mabagal, maingat, at inilapat ang kamay sa zipper. Dahan-dahang umakyat ang tunog ng metal habang sinasara ito.

“Salamat po,” mahina niyang sabi.

“Next time, sabihan mo si Yaya Lucy o kahit sinong kasambahay,” aniya, sabay atras ng isang hakbang. Ngunit bago pa siya tuluyang lumayo, nagtama ang kanilang mga mata sa salamin.

Sa likod ng malamig nitong anyo, may kung anong apoy na sandaling sumilay, isang bagay na parehong ikinagulat nilang dalawa.

Agad niyang ibinaling ang tingin. Hindi, hindi ito tama.

Upang mapawi ang kaba, kinuha niya ang isa pang damit. “Ang gaganda po ng mga tela. Hindi ko po alam kung paano makakabawi sa lahat ng ginagawa ninyo para sa akin.”

“You don’t have to thank me,” malamig ngunit mababa ang tono. “Ginagawa ko lang ang tama.”

“Ninong…” Nag-aatubili siya. “Gagawin ko po ang lahat para makabawi ako sa lahat ng naitulong ninyo.”

Matagal bago ito sumagot. Inilapag ni Rafael ang hawak na phone sa mesa at humarap nang tuluyan sa kanya.

“Lahat? I don’t expect anything,” mahinahon nitong sabi. “Pero kung sa’yo manggagaling ang pambawi na ‘yan…”

Tumigil ito sandali, bahagyang ngumiti, “…siguro, tatanggapin ko.”

Ang ngiting iyon ay sapat upang umalon ang puson niya. Hindi niya alam kung paano tutugon. Napalunok siya, ramdam ang pag-init ng pisngi. Ang mga salitang iyon, parang may nakatagong kahulugan sa ilalim ng bawat pantig.

“Ano po ang ibig ninyong sabihin, ninong?” tanong niya, halos pabulong.