Bound by Claim

Tahimik ang buong opisina matapos ang mga pangyayaring nagpabago sa takbo ng lahat. Ang lamig ng hangin mula sa aircon ay tila hindi na kayang pagaanin ang bigat na bumabalot sa aking buong pagkatao. Nakahiga pa rin ako sa ibabaw ng mesa, ang balat ay nanatiling mainit sa mga lugar na hinawakan nila, at ang bawat himig ng kanilang mga boses ay parang nakaukit na sa aking isipan. 

Ang dating tahimik at simpleng buhay na alam ko ay tila napawi na parang usok, at sa halip ay napalitan ng dalawang matinding presensya na tila ayaw na akong palayain kahit kailan. 

Ang bawat galaw, bawat tingin, at bawat salitang binitawan nila ay nagpapatunay na mula sa sandaling ito, hindi na ako lamang ang may hawak ng sarili kong kapalaran. Ang aking pagkatao ay tila nahati, ngunit sa parehong oras ay ganap na inangkin ng dalawang lalaking magkaaway ngunit nagkaisa sa isang bagay: ang pagmamay-ari sa akin.

Zayden ay hindi pa rin umaalis sa aking tabi. Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humahaplos sa aking buhok, ang kanyang mga daliri ay masuyong humahawi ng mga hibla na dumikit sa aking noo dahil sa pawis. 

Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may kakaibang matinding damdamin isang halo ng pagmamay-ari, pagtatanggol, at isang uri ng kagustuhan na hindi ko lubusang maintindihan. Para siyang isang hari na kakatapos lamang ng panalo sa digmaan, at ako ang pinakamahalagang yaman na kanyang nakuha. 

Sa kabilang banda, si Lucian ay nakatayo sa tabi ng bintana, ang kanyang likod ay nakaharap sa amin, ngunit nararamdaman ko pa rin ang kanyang matalas na tingin na tila sumusuri sa bawat bahagi ng aking katawan. 

Ang kanyang katahimikan ay mas nakakatakot kaysa sa kanyang mga salita kanina; parang isang mabangis na hayop na naghihintay lamang ng tamang oras upang muling lumusob at angkinin ang kanyang inaangking karapatan.

“You belong to us now, Elira,” Zayden said, his voice low and firm, leaving no room for argument. He leaned down, pressing a soft yet possessive kiss on my forehead, as if marking me all over again. 

“No one else gets to touch you, no one else gets to look at you, no one else gets to hear you. From this moment on, your world is only me… and him.”

He gestured toward Lucian, who finally turned around and walked slowly toward us. His steps were deliberate, each one echoing loudly in the quiet room, making my heart race faster with every movement. 

When he reached the edge of the desk, he reached out and traced the line of my jaw with his finger, his touch firm and unyielding, sending shivers down my spine.

“He’s right, you know,” Lucian said, his tone dark and laced with intensity. 

“We didn’t just make a deal for the company or the debt. We made a deal for you. Every part of you your smiles, your tears, your breaths, your thoughts all of it is ours. And we don’t share what’s ours with anyone else.”

Napapikit ako nang mariin habang naririnig ang kanilang mga salita. Ang bawat kataga ay parang kadena na unti-unting bumabalot sa aking buong pagkatao, ngunit sa kabila ng takot at kalituhan, mayroong kakaibang pakiramdam na gumuguhit sa aking dibdib. 

Hindi ko maipaliwanag, ngunit tila sa pagiging kanila ay mayroon din akong natatagong kaligtasan. Sa mundong puno ng panlilinlang at panganib, ang kanilang matinding pagmamay-ari ay tila nagbibigay ng isang uri ng tahanan kahit na ito ay nakakulong sa loob ng kanilang mga patakaran at kagustuhan. 

Ang aking dating pangarap na magkaroon ng kalayaan ay tila naging malabo na, at sa halip ay napalitan ng pagnanais na manatili sa tabi nila, kahit na ito ay nangangahulugan ng pagsuko ng sarili kong kagustuhan.

“Look at me, Elira,” Zayden commanded gently but firmly, tilting my chin up so our eyes met. His gaze was deep, intense, as if he was trying to memorize every detail of my face, to etch it into his mind forever. 

“I want you to understand this clearly. You are mine first always mine. Lucian may have a part in this agreement, but I am the one who holds your life in my hands. I am the one who saved your family, and I am the one who will protect you… even from him, if I have to.”

Lucian let out a low, mocking laugh, stepping closer until his chest was almost touching my shoulder. 

“Don’t fool her, Villareal. We both know the truth. We are equal in this. She belongs to both of us, equally. I have just as much right to claim her, to touch her, to make her mine as you do. And I won’t let you forget that.”

Ang tensyon sa pagitan nila ay tila nagiging mas matindi sa bawat sandali. Ang kanilang mga tingin ay nagkakasalubong, punong-puno ng hamon at pag-aagawan, ngunit sa parehong oras ay mayroong kakaibang pagkakaisa na tila nag-uugnay sa kanila. 

Para silang dalawang leon na nag-aagawan sa parehong biktima, ngunit sa huli ay nagkasundo na ibahagi ito dahil alam nilang walang sinuman ang makakakuha nito nang mag-isa. 

At ako ang biktima ngunit sa kabila ng lahat, hindi ko nais na makalaya. Ang kanilang matinding pagmamay-ari ay tila nagbibigay ng kahulugan sa aking buhay na hindi ko kailanman naramdaman noon.

“I don’t care about who has more right,” I whispered, my voice trembling slightly, yet filled with a strange kind of certainty. “I just… I know that wherever you are, whatever you do… I’m with you. Both of you.”

The words slipped out before I could stop them, and as soon as I said it, I saw the way their expressions shifted. 

The rivalry in their eyes softened, replaced by something darker, hungrier, and more possessive than ever before. 

Zayden’s grip on my waist tightened, pulling me flush against his chest, while Lucian’s hands moved to rest on my thighs, his fingers digging gently into my skin as if to remind me of his presence.

“Good,” Zayden murmured against my lips, his voice thick with satisfaction. 

“That’s exactly what we want to hear. You’re learning fast, my sweet Elira. And trust me… you’ll learn even more about what it means to belong to us. Every day, every hour, every minute… we’ll remind you exactly who you are.”

“And don’t think for a second that this ends here,” Lucian added, his voice rough and intense as he leaned down to whisper against my other ear. 

“This office is just the beginning. We’ll take you everywhere our homes, our meetings, our worlds and everywhere we go, everyone will know that you belong to Zayden Villareal and Lucian Drake Salazar. No one will dare touch you, no one will dare look at you wrong… because they know what we do to those who try to take what’s ours.”

Ang bawat salita nila ay parang apoy na gumuguhit sa aking isipan. Alam kong mula sa araw na ito, ang aking buhay ay hindi na magiging katulad ng dati. 

Ang aking pangalan ay hindi na lamang basta Elira Calderon ito ay magiging simbolo ng kanilang tagumpay, ng kanilang pagkakaisa, at ng kanilang walang hanggang pagmamay-ari. 

Ang lahat ng aking gagawin, ang lahat ng aking sasabihin, ang lahat ng aking mararamdaman ay magiging para lamang sa kanila. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, hindi ako natatakot. 

Dahil sa kanilang mga yakap, sa kanilang mga haplos, sa kanilang mga salita… nararamdaman kong sa wakas ay mayroon akong tahanan. 

Isang tahanan na gawa sa kanilang matinding damdamin, kanilang kapangyarihan, at kanilang walang katapusang kagustuhan na angkinin ako nang buo.

Zayden slowly lifted me from the desk, his arms strong and secure around my body as if he never intended to let go. Lucian followed closely behind, his hand resting firmly on my lower back, guiding me as if I was the most precious thing in the world yet also the most carefully guarded treasure. 

As we walked toward the door, I glanced back at the large glass window that overlooked the city of Makati. Ang mga ilaw ay patuloy na kumikislap, tila walang pakialam sa kung anong mga pangyayari ang naganap sa loob ng silid na ito. 

Ngunit para sa akin, ang lungsod na ito ay hindi na lamang isang lugar na tinitirhan ito ay naging saksi sa aking pagbabago, sa aking pagsuko, at sa aking pagtanggap sa kapalaran na ibinigay ng dalawang lalaking nagmamay-ari ng aking buhay.

“Where are we going?” I asked softly, looking between them.

Zayden looked down at me, a smirk playing on his lips. “Home. Our home. And once we get there, we’ll make sure you never forget who you belong to. We have all night… and all the days after that… to remind you.”

Lucian leaned in, pressing a hard, possessive kiss to my cheek, his lips lingering against my skin. “And believe me, Elira… we are very good at reminding people of what’s theirs.”

Habang lumalabas kami ng opisina, naramdaman ko ang mga tingin ng mga tauhan sa labas mga tingin na puno ng pagtataka, paggalang, at takot. Alam nilang ang dalawang pinakamakapangyarihang tao sa lungsod ay kasama ako, at alam din nilang hindi ako lamang isang simpleng babae. Ako ay naging bahagi ng kanilang kwento, ng kanilang kapangyarihan, at ng kanilang pagmamay-ari. 

Ang bawat hakbang na ginagawa namin ay parang paglalakad patungo sa isang bagong yugto ng aking buhay isang yugto kung saan ang aking kalayaan ay nawala, ngunit ang aking puso ay natagpuan ang kanyang tunay na tahanan.

As they led me toward the elevator, their hands never leaving my body one holding my hand tightly, the other resting protectively on my waist I knew one thing for sure: there was no turning back. I was theirs. Completely, irrevocably, and forever theirs. And no matter what happened next, no matter what challenges or dangers lay ahead… I wouldn’t have it any other way.