CHAPTER 3: When The Past Comes Knocking

Biglang nagbago ang expression ni Damian. Nagtinginan sila ni Emma.

"Ga- Gareom City???" nauutal na sabi ni Damian.

Napansin agad ni Bem ang biglang pagbabago ng mood ng tatay niya.

"Dad?"

Umiwas ng tingin si Damian.

"Okay ka lang po?"

Pilit na ngumiti si Damian, pero halatang-halata ni Bem na may mali.

‎"Hindi mo ba pwedeng pakiusapan na sa ibang branch ka na lang i-assign?" tanong niya.

Napakunot-noo si Bem.

"May problema ba dad?"

"Malayo ang Gareom dito. Maninibago ka roon, at wala ka man lang kakilala o makakasama."

"Dad, kaya ko 'to. Makakaraos din ako."

Ngumiti si Bem para paamuhin ang ama.

"Tsaka kasama ko naman si Grace doon."

Natahimik lang si Damian.

Kitang-kita ni Bem ang pag-aalala sa mga mata ng ama, pero hindi niya talaga maiintindihan kung saan iyon nanggagaling.

‎Lumapit si Bem at niyakap ang ama.

"Wag ka na mag-alala sa 'kin, Dad. Ito po talaga 'yung matagal ko nang pangarap."

"Alam ko."

‎Mahina lang ang boses niya.

‎"Alam ko, anak."

Pero 'yung kaba at takot sa mga mata niya, hindi pa rin nawawala.

🌆 KAGABIHAN

EMMA & DAMIAN'S POV 👁️

Tahimik na ang buong bahay.

Nasa taas si Bem, at busy na sa pag-e-empake ng mga gamit niya para sa bago niyang buhay sa Gareom City.

Nakatulala lang si Damian sa sala habang nakatingin sa dilim sa labas.

Nung naramdaman niyang lumalapit si Emma, alam na niya agad kung ano ang sasabihin nito.

"Honey.."

Umupo si Emma sa tabi niya.

‎"Hayaan mo na siyang umalis."

Tumingin si Damian sa kaniya.

‎"Narinig mo naman 'di ba?"

"Oo, narinig ko."

‎"Mag-isa lang siya roon."

"Kasama naman niya si Grace."

"Hindi 'yun ang kinakatakutan ko."

Pinagmasdan ni Emma ang mukha ng asawa.

Kabisadong-kabisado niya ang reaksyong 'yon.

Nakita na niya 'yun noon.

parehong takot, parehong ‎pagsisisi.

Ang nakaraan na sampung taon niyang pinilit na ibaon sa limot.

"Sampung taon na ang nakakalipas, Damian."

Yumuko si Damian.

"Alam ko."

"Hindi mo pwedeng ikulong ang sarili mo sa takot dahil lang sa nangyari noon."

Natahimik lang muli si Damian.

Inabot ni Emma ang kamay ng asawa at dahan-dahan itong hinawakan.

‎"Siguro oras na para hayaan na lang natin ang nakaraan sa kung saan ito nababagay."

Tinitigan ni Damian ang mga kamay nilang magkahawak.

"Sa tingin mo ganun lang 'yun kadali?"

"Hindi."

‎Umiling si Emma.

"Alam kong hindi madali."

Pumiga siya sa kamay ni Damian.

"Pero nararapat lang kay Bem na mabigyan ng pagkakataon na tuparin 'yung pangarap na minsan mo ring hinabol."

‎Bahagyang ngumiti si Emma habang nakatitig sa asawa.

‎"Hindi mo natupad 'yung pangarap na 'yun para sa sarili mo..."

Kumuha siya ng malalim na hininga bago nagpatuloy.

"...kaya hayaan mo na ang anak mo ang gumawa nun para sa 'yo."

Lumambot ang tingin ni Damian.

‎Ilang sandali rin silang walang kibo.

Sa labas, nananatiling tahimik ang gabi.

‎Pero sa kaibuturan ng puso ni Damian, ang bagay na sampung taon niyang pinilit na ibaon at kalimutan... ay muli nang nag-uumpisang gumalaw.

At ngayon, nang walang kaalam-alam ang kaniyang anak, dahan-dahan na itong naglalakad patungo roon.

___

⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛NEXT DAY⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛

📍 GAREOM AIRPORT

Paglapag ng eroplano nila Grace at Bem sa Gareom, agad sumalubong sa kanila ang malawak at tila maunlad na lungsod ng Gareom.

Sumakay sila sa taxi patungo sa kanilang apartment.

"So ito pala ang Gareom.." nakangiting sabi ni Bem habang nakadungaw sa bintana ng taxi.

"Bem tignan mo yun!" turo ni Grace sa isang park.

"wow.. ang dami namang tao"

"Miss, marami talagang tao sa Gareom. Di matapos tapos ang trabaho dito" singit ng taxi driver.

Napatango nalang sila.

Habang nagbibiyahe, nadaanan nila ang 11 storey building.

Napanganga si Bem nang makita ang modernong disenyo nito.

"G-Grace.. Tama ba ang nakikita ko? yun ba ang KANGÉ GROUP?"

Dumungaw si Grace.. "Oh wowww.. Diyan pala naka pwesto yan. Ang laki pala talaga asa personal." excited na tono ni Grace.

"Diyan tayo magtatrabaho bukas."

Muling napatingin si Bem habang papalayo sila.

AFTER 30 MINUTES

"Nandito na po tayo mam" sabi ng driver.

Ibinaba sila sa isang apartment building. Simple lamang ito, maraming nakasampay na damit sa labas, mga nakatambay na kapitbahay,.

Pumasok sila sa building hanggang makarating sa kanilang apartment.

🗝️ ROOM 305

Pagbukas nila sa p***o, napangiti sila sa simpleng at medyo maaliwalas na itsura ng kwarto.

"Wow.. Tama lang ako nang piniling lugar" proud na sabi ni Grace.

Naglakad si Bem sa loob hanggang makaabot sa bintana. Ahad niyang binuksan ang mga ito at sumalubong sa kanya ang maliwanag na sikat ng araw.

"I like it." siniko agad siya ni Grace.

"See? This is our home for now. Let's go?" aya ni Grace

"San tayo pupunta?" Confused na itsura ni Bem.

Hinila siya sa braso ni grace.

"Come on. Kailangan nating masanay sa lugar. Mamasyal muna tayo."

Lumabas sila ng apartment.

🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸

HIS POV 👁️

📞"Sir.. Remind ko lang. Bukas po ang food tasting para sa ipepresent nating menu next month" Sabi ng lalake sa kabilang linya.

📞"Alright.. Make sure bago ako dumating nakaready na lahat ng dish..

📞"By the way sir, bukas narin po darating ang mga new hired staff natin"

Napabuntong hininga siya.

📞"Alright. Double check their background information. And don't disappoint me Ms Jian."

📞"Copy Sir."

Pagbaba niya sa kanyang phone, tumingin ito sa labas ng kanyang kotse.

"Sir? diretso na po ba tayo sa office?" sabi ni Dave.

"Sa bahay na." seryosong tono nito.

Nang mapalingon siya sa labas, biglang napakunot ang kanyang noo nang tila mapansin ang isang familiar na babae.

Naglalakad ito kasama ang isang babae at masayang nagkukwentuhan sa tapat ng isang food stall.

💭 wait.. that night...

💭 Siya ba yun?

Muli niyang hinabol nang tingin ang babae sa park at mabilis na umandar ang kanyang kotse.

Napasandal siya at napabuntong hininga.

💭 This cant be. It happens in Myeongdae. How come she's here?

AFTER A MINUTE ..

"Sir we're here" sabi ni Dave.

🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸