LOGINGabi na sa Vale Dominion Tower.
Nasa harap siya ng glass door ng private office ni Lysander.
Halatang hirap, pawis,
Pinanood niya sandali — and for the first time, nawala ang inis.
Pero bago pa siya makaalis, bigla itong nagsalita nang hindi lumilingon:
“Curiosity suits you, Miss Alaric.
But stalking? Not very classy.”
Napatigil siya.
“You knew I was here?”
“I always know who’s watching.”
Tumingin si Lysander sa salamin — sa reflection, nagtama ang mga mata nila.
“If you’re that desperate to know the truth, you could’ve just asked.”
“Fine,” sagot niya, lumapit.
“What happened to you?”
Tahimik muna siya, bago sumagot.
“Plane crash. Three years ago. I survived. My trust didn’t.”
Tumingin si Celestine, curious.
“And the wheelchair?”
“A reminder,” mahinang sagot niya. “People are kinder to the weak. Easier to spot who’s real.”
May kirot sa tono nito
“You really don’t trust anyone, do you?” tanong ni Celestine.
“I did,” sagot niya
“Four times. Each one took something — money, power, or my heart.
So forgive me if I prefer steel over sincerity.”
Hindi nakasagot si Celestine.
“Now you know,” sabi niya.
“Still think I’m faking?”
“No,” sabi niya, mahina.
“But I still think you’re dangerous.”
Ngumiti siya, that familiar half-smirk returning.
“Good. Then you’re smarter than my exes.”
-----------------------------------
Kinabukasan, bumalik siya sa Alaric Manor para ipaalam ang engagement.
“Lysander Vale’s Mysterious Fiancée — Celestine Alaric Confirmed?”
“So it’s true!” sigaw ni Lucienne, boses puno ng galit.
“You’re marrying him? For what — to steal the company from us completely?”
“It’s a merger, not a theft,” sagot ni Celestine, kalmado.
“Lola Beatrix arranged it.”
“Don’t use her name!” singhal ni Callista, sabay hampas ng baso sa mesa.
“You think just because you got lucky sa DNA test, ikaw na may karapatang magdala ng apelyido namin?”
“It’s not luck,” sagot ni Celestine, finally raising her voice.
“It’s truth. Something this family stopped caring about a long time ago.”
Lucienne glared, halos nanginginig sa galit.
“You ungrateful girl—”
Pero this time, hindi na siya umatras.
“You can call me anything you want, Lady Lucienne.
But from now on, you don’t get to control me. Not my career. Not my choices.
And definitely not my name.”
Tahimik ang buong sala.
Bago pa magsalita ulit si Lucienne, tumunog ang phone ni Celestine.
“Miss Alaric, the press conference is starting. Mr. Vale’s waiting.”
Flashbulbs. Reporters. Media chaos.
“Mr. Vale, is it true the engagement was arranged?” tanong ng reporter.
Ngumiti si Lysander, charming as ever.
“Arranged or not, I’d say I’m the lucky one.
Who wouldn’t be, with someone like Miss Alaric beside me?”
Tumawa ang crowd.
“Miss Alaric,” tanong ng isa pa,
“you seem surprised by this arrangement. Do you truly love Mr. Vale?”
Natigilan si Celestine.
Love? The word hung heavy in the air.
“Love,” sabi niya, “isn’t always instant.
Sometimes, it starts with trust… and the courage to see beyond appearances.”
Nagulat si Celestine. For a moment, may nakita siyang ibang Lysander — less armor, more human.
Pero bago pa siya tuluyang maapektuhan, tumikhim ito, bumalik sa smirk.
“Besides,” dagdag niya, “she’s already falling for my charm. She just doesn’t know it yet.”
Natawa ang mga tao.
“Keep dreaming, Mr. Vale.”
“Oh, I will,” bulong niya sa kanya habang nagpa-flash ang mga camera.
“After all, dreams have a funny way of coming true.”
Kina umagahan nag gising si Celestine katabi si Lysander hawak hawak nito ang kamay na may suot na sing-sing pero sa isip-isip nito they are married only sa paper pero wal silang formal ceremony"Do you want to marry me again?" tanong ni Lysander half sleep, nabigla si Celestine sa tanong niya"a..e." utal na bigkas ni Celestine hindi parin kasi mag sink in sa kanya ang nang yari ka gabiNiyakap ni Lysander si Celestine sa bewang ng napaka higpit at sabay bulong nito "Let's get married later, I want to show you off to the world and how lucky I am to have Celestine Alaric in my life" natawa si Celestine wala talagang imposible sa isang bilyonaryo.--------------------------Mula sa pinakataas ng Vale Tower, tanaw ni Celestine ang lungsod na minsan ay naging kulungan. Ngayon, iyon na ang magiging saksi sa bago nilang simula.The wedding wasn’t just a celebration — it was a statement. Na kahit ilang beses silang binasag ng mundo, pipiliin pa rin nilang tumayo… magkasama.Sa grand hal
Tahimik ang gabi.Ang ulan kanina ay napalitan ng mahina at banayad na ambon, parang sinasadya ng langit na bigyan sila ng oras para huminga.Nasa veranda sina Celestine at Lysander.May kandila sa gitna ng mesa, kumikislap-kislap sa pagitan nila.Sa background, mahinang jazz na paulit-ulit tumutugtog sa lumang record player — parang soundtrack ng isang pelikulang ayaw mong matapos.“Kanina ka pa tahimik,” sabi ni Celestine, habang nakasandal sa upuan, hawak ang mug ng tsaa.Lysander looked at her, eyes softer than she’d ever seen. “Kasi bihira akong mapatahimik.”Ngumiti siya. “Oh? What’s bothering the billionaire this time?”Hindi ito sumagot agad.Sa halip, tumayo siya, lumapit, at tumigil sa harap niya — parang gustong sabihin ang isang bagay na matagal nang tinatago.“Celestine,” mahina niyang simula. “Can I tell you something? Something… I never told anyone before.”Umangat ang tingin ni Celestine, curious pero marahang tumango.“Go on.”Huminga nang malalim si Lysander. “When I
Tahimik ang buong penthouse.Tanging tunog ng ulan sa salamin at mahihinang tik-tak ng orasan ang naririnig.Si Celestine, nakatayo sa may balcony, suot lang ang oversized na white shirt ni Lysander.Wala siyang make-up, wala ring camera — just herself. Vulnerable. Real.Mula sa loob, si Lysander ay tahimik na nagmamasid.Nakasuot ng black shirt, may hawak na basong whisky pero hindi niya nilalagok.Para bang, sa tagal ng panahong pinagkait sa kanya ng mundo ang katahimikan, ngayon lang siya huminga.“Hindi mo na kailangang bantayan ako,” mahina ang tinig ni Celestine, hindi lumilingon.“Hindi ako nagbabantay,” sagot ni Lysander, lumapit. “I’m memorizing the only thing that makes sense.”Napangiti siya, mapait. “Smooth talker.”“Hindi ako smooth,” bulong nito, tumigil sa likod niya. “Sobrang gulo ko nga, ‘di ba?”Huminga siya nang malalim, ramdam ang init ng katawan nito kahit may distansya pa silang dalawa.“You scare me sometimes,” sabi ni Celestine, halos pabulong. “’Cause I don’t
Tahimik ang loob ng sasakyan habang binabaybay ni Celestine ang daan papunta sa Fontaine Estate. Ang Fontaine Estate ay pag aari mismo ng pamilya ni Lucienne.Ang headlights ng kotse ay naglalaro sa mga dahon ng puno .Sa kabilang upuan, si Lysander ay tahimik lang. Nakasuot ng dark suit, expressionless, pero ramdam ni Celestine ang tensyon sa bawat paghinga nito.“Sure ka ba talaga dito?” mahina niyang tanong, habang hindi inaalis ang tingin sa labas ng bintana.“Lucienne doesn’t invite without motive.”“I need to face her,” mahinang sagot ni Celestine. “Ayoko nang puro takot. Gusto ko ng sagot.”“Then I’ll be outside,” sagot ni Lysander, mahigpit ang panga. “But if she tries anything—”Napatingin siya rito, at kahit madilim, kitang-kita niya ang lalim ng pag-aalala sa mga mata nito.“Relax,” pilit niyang ngiti. “Hindi ako madaling mahulog sa kung ano man ang iniisip niya.”Pagdating sa Fontaine Estate, sinalubong siya ng malaking iron gate at isang buntong alon ng malamig na hangin.
Malakas ang ulan nang gabing ‘yon. Mga patak na parang bala sa salamin ng kotse habang nakatulala si Celestine, hawak pa rin ang cellphone na may nakasulat na text:“Next leak: your mother’s secret. – L.I.B.”Paulit-ulit. Parang echo sa isip niya, habang humahalo ang tunog ng ulan sa tibok ng puso niya.“Celestine.” Boses ni Lysander, Nasa likod siya ng manibela, mata sa daan pero ang atensyon—lahat nasa kanya.“Don’t look at that again,” sabi niya, pang kokombinse nito “Gusto ko lang malaman kung sino ang nagpadala.”“You won’t like what you’ll find.”Napatingin siya kay Lysander. Basa ng ulan ang buhok nito, may bahid ng pagod at galit. Pero ang mga mata—protective, intense, at may halong takot.“You’re hiding something,” sabi ni Celestine, diretso. “And you think I’ll just sit here and do nothing?”Tahimik si Lysander. Hanggang sa bigla niyang itinabi ang kotse sa ilalim ng tulay. Binuksan niya ang ilaw sa loob—dim lang, pero sapat para makita ni Celestine na seryoso siy
Ang tunog ng basag na salamin ang unang narinig sa loob ng silid ni Cassandra. Tumilapon ang wine glass sa sahig, tumalsik ang pulang alak sa mamahaling carpet. “WHAT?!” “He said what to you?!”Si Lucienne ay nakaupo lang sa sofa, kalmado habang umiinom ng champagne, parang wala lang.“You’re overreacting, Cassandra.” she said in a calm tone“Overreacting? He told me—‘I’ll make sure your family’s shares drop to zero by morning!’ Ano ‘yon, Lucienne? Threat ‘yon! Hindi ako papayag na basta na lang akong gaganunin ng Lysander Vale na ‘yon!”Umirap si Lucienne at tumayo, at nag lakad papunta sa kanya“You should’ve known better. You tried to corner him, and now you’re surprised na bumawi siya?”Napatigil si Cassandra, nakapamewang, halos maiyak sa galit."You were the one who told me to do something about Celestine! Now look what happened! Lahat ng plano natin—nasira!”“Hindi kita pinilit, Cassandra. Ginawa mo ‘yan kasi hindi mo matanggap na hindi ikaw ang pinili.”Na off bigla si Cas







