Biblioteca
Buscar
Início / Mystery/Thriller / THE HOUSE THAT EATS MEMORIES / CHAPTER 6.3 THE NAME THAT WAS LOST

Compartilhar

CHAPTER 6.3 THE NAME THAT WAS LOST

Autor: Valdemoro, Claudine
last update Data de publicação: 2026-10-13 20:41:27

“Some memories don’t need to be erased. Sometimes, they only need to be remembered by name.”

Tatlong araw nang walang customer.

Tatlong araw ding tahimik ang bahay.

Masyadong tahimik.

Yung tipong naririnig ni Mara ang patak ng gripo sa banyo kahit nasa kusina siya. Yung tipong kapag huminga siya nang malalim, para bang may sumasagot na mahinang buntong-hininga mula sa loob ng mga dingding.

“Gutom na naman siya,” sabi ni Nico noong ikatlong umaga.

Nakaupo siya sa sahig ng kusina habang nililinis
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Capítulo anterior Próximo capítulo
Capítulo bloqueado

Último capítulo

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.4 ANG TANONG SA LOOB NG KADILIMAN

    “If the world forgets you, will you still remember who you are?”ANG ABONakatayo silang tatlo sa gitna ng bakuran.Wala na ang pulang bahay.Wala na rin ang punong minsang naging kulungan ng napakaraming kaluluwa. Maging si Aling Ugat ay naglaho na, naiwan lamang ang pinong abong unti-unting tinatangay ng hangin.Tahimik ang paligid.Walang gumagalaw. Walang sumisigaw. Wala nang mga ugat na gumagapang mula sa ilalim ng lupa.Niyakap ni Ana si Mara nang mahigpit.“Tapos na talaga?” tanong nito.“Oo,” sagot ni Mara.Ngunit kahit sinabi niya iyon, hindi pa rin tumitigil ang panginginig ng kaniyang mga kamay.Hindi niya alam kung dahil iyon sa takot, pagod, o sa mga pangyayaring hindi pa rin lubusang nagsi-sink in sa kaniyang isip.Ang alam lamang niya, nakalabas silang buhay.At sa pagkakataong ito, wala nang kaluluwang naiwan sa ilalim ng puno.---------------------------------------------------------------------------------------------------Isa-isang pinulot ni Mara ang mga litratong

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.3 ANG PANGALANG PUMUTOL SA MGA UGAT

    “The roots held countless souls captive, but one name was enough to break their chains.”“DITO KA MAGSISIMULA,” sabi ni Aling Ugat.Gumalaw ang mga ugat na nakakabit sa kaniyang mga kamay. Dahan-dahan silang gumapang sa lupa, palapit kay Mara.Tuwid ang kanilang direksiyon.Sa kaniyang dibdib.Agad siyang hinila ni Nico palayo.“Huwag!”Ngunit hindi natinag si Aling Ugat. Nakatingin lamang ito kay Mara habang patuloy na gumagalaw ang mga ugat.“HULI NA KAYO,” sabi nito. “ORAS NA.”--------------------------------------------------------------------------------------------------Muling napatingin si Mara sa mga kaluluwang nakakulong sa ilalim ng puno.Nandoon pa rin ang batang may hawak ng papel. Nang magtama ang kanilang mga mata, kinawayan siya nito at itinuro ang pinakamalaking ugat sa gitna ng puno.Iyon ang ugat na naiiba sa lahat.Mas makapal, mas maitim, at tila may sariling tibok. Nakaamba itong kumalat sa buong katawan ng puno, na para bang iyon ang pinagmumulan ng lahat ng ib

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.2 ANG PUSONG KINAIN NG BAHAY

    “To escape the house, she devoured its heart. To become the house, she surrendered her own.”ANG ANINO“KUNG AYAW MO... AKO NA ANG GAGAWA.”Hindi na naghintay ng sagot si Aling Ugat.Inilapit niya ang kamay sa litrato ni Lola Celia. Hindi siya gumamit ng kutsilyo o anumang kasangkapan. Hinawakan lamang niya ang gilid ng larawan at marahang hinila ang tila nakadikit na anino sa loob nito.“SHHHHHHK.”May kung anong kumalas mula sa litrato.Unti-unting lumitaw ang isang anyong halos kahawig ni Lola Celia. Ngunit hindi ito buo. Malabo ang mukha, putol-putol ang mga braso, at tila may mga bahaging nawawala sa katawan nito.Para itong kopyang napunit at pilit na pinagdugtong-dugtong.Napaatras si Mara.“IYAN ANG KALULUWA NIYA,” paliwanag ni Aling Ugat. “PIRA-PIRASO.”Hindi makapaniwala si Mara sa nakikita. Ang aninong iyon ang kaluluwa ng babaeng matagal na niyang hindi nakilala, ngunit naging bahagi ng kasaysayan ng bahay na ito.At ngayon, unti-unti itong hinihila palabas.Pagkalabas ng

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.1 THE TREE THAT IMPRISONS SOULS

    “Some houses do not want your memories or your name. They want the souls of those you love.”[THE GATE]Pula ang bahay.Hindi iyon ang karaniwang pulang nakikita sa mga dingding ng lumang tahanan. Masyado itong matingkad, halos kulay dugo, at tila mas lalong dumidilim kapag tinatamaan ng liwanag.Wala itong bubong.Mula sa bakuran, malayang nakikita ang kalangitan. Ngunit sa kabila ng kawalan ng bubong, hindi bumabagsak ang ulan sa loob. Para bang may kung anong hindi nakikitang harang na pumipigil dito.Lupa ang sahig. Hindi semento, hindi kahoy. Lupa na mamasa-masa at tila may kung anong gumagalaw sa ilalim.Sa gitna ng bakuran ay nakatayo ang isang malaking puno.Wala itong dahon.Wala ring bunga.Tanging mga sanga nitong tuyot at baluktot ang nakabuka sa paligid, na para bang mga kamay na naghihintay ng mahahawakan.Ngunit hindi iyon ang unang napansin ni Mara.May mga litrato sa mga sanga.Dose-dosenang litrato, marahil higit pa. Nakasabit ang mga ito gamit ang maiitim na sinulid

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.4 A NAME THE HOUSE COULD NEVER STEAL

    “A name may fade from memory, but no house can steal the bond that lives in the heart.”Nakasabit sa hangin ang liwanag na hinugot ni Manong Pangalan mula sa dibdib ni Nico.MARA.Apat na titik na kumikislap sa gitna ng madilim na silid.Hindi iyon basta liwanag. Sa bawat pagkurap nito, tila may kung anong gumagalaw sa loob—isang alaala, isang tinig, isang pangalang pilit na inaalis sa taong dapat sana nitong pagkakakilanlan.Napasubsob si Nico, napahawak sa dibdib, at napaluhod. Namumutla siya, kahit nananatili siyang tatlumpu't limang taong gulang. Sa mukha niya, nakita ni Mara ang sakit ng isang taong unti-unting ninanakawan ng bagay na hindi niya maipaliwanag.Hindi na nag-isip si Mara.“Pakawalan mo siya!”Dahan-dahang humarap sa kanya si Manong Pangalan. Wala pa rin itong mukha, ngunit may kakaibang kasiyahan sa paraan ng pagyuko nito ng ulo—parang isang taong matagal nang naghihintay sa sandaling iyon.“Hindi,” sagot nito. “Nakuha ko na.”Lalong luminaw ang pangalang nakabitin

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.3 ANG PANGALANG NAKATAGO SA PUSO

    “Even when memory forgets a name, the heart may still know whom it belongs to.”“DITO NAKATIRA ANG TUNAY MONG PANGALAN.”Nakatayo si Manong Pangalan sa harap ni Nico, nakadiin ang palad sa dibdib nito.Napangiwi si Nico.“Bitawan mo ako!”Ngunit hindi kumilos ang lalaki.Sa halip, lalo nitong idiniin ang kamay sa dibdib ni Nico, na para bang may sinusubukan itong kunin mula sa kaibuturan ng kaniyang pagkatao.Napahawak si Nico sa pulso nito, ngunit tila walang epekto ang kaniyang pagpupumiglas.Maya-maya, napaluhod siya.“Nico!” sigaw ni Mara.Agad siyang lumapit, ngunit bago pa niya maabot ang lalaki, biglang uminit ang peklat na hugis-susi sa kaniyang dibdib.Napahinto siya.Mula sa ilalim ng kaniyang damit, may mahinang liwanag na unti-unting lumalakas.Hindi ito nakaturo sa malaking libro.Hindi rin ito nakaturo sa gate o sa alinmang pinto ng bahay.Nakaturo ito kay Nico.Sa mismong bahaging hinahawakan ni Manong Pangalan.Napahawak si Mara sa sariling dibdib.May kung anong puwer

Mais capítulos

Você também pode gostar

Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status