2. Raine

Nakakabinging palakpakan ang maririnig sa buong hall. Pinuno ang bawat sulok ng Black Village ng ingay ng selebrasyon. Maririnig ang mga tawanan at sigawan.

At sa gitna ng lahat ng iyon…

Si Travis.

Kahit mula sa kabilang dulo ng silid, he looks untouchable. Effortlessly commanding attention, the way only Travis Villaflor could. Parang kumakapit sa kanya ang ilaw, kita ang bawat matalim na anggulo ng kaniyang mukha, bawat aroganteng  linya ng kaniyang postura.

“Woooh! You got this, brother!!”

Sumabog ulit ang masigabong palakpakan.. Pero ang pinakamalakas, ay kay Lance. Of course it did. Pinilit kong ngumiti. M****a!

Pinilit ko ring huminga. Pinilit kong magpanggap na hindi unti-unting nadudurog ang puso ko sa bawat palakpak, bawat tawa, bawat matamis na salitang ibinabato sa kanya. Pero lumabo ang paningin ko habang sumisikip ang lalamunan ko.

At bago ko pa napigilan…

Bumagsak ang aking mga luha.

Bahagya kong ibinaba ang ulo ko, umaasang walang makakapansin. Umaasang malulunod ng ingay ang kahinaan ko.

Pero, a mother always notice.

“Mom… Dad…” Lumabas ang boses ko na pilit iniiwasang pumiyok.

“I’m just going to the powder room.” Hindi na ako naghintay ng sagot. Kapag naghintay pa ako, baka tuluyan na akong mabasag doon mismo. Mabilis akong tumayo. Bahagyang kumaluskos ang upuan sa sahig. Lumakad ako palayo, bawat hakbang, mas mabigat kaysa sa nauna. Parang may nakatago na puwersang humihila sa akin pababa. Ramdam ko ang tingin ng aking sa likod ko.

She knew.

She had always known.

Sabi nila, mother knows best. At ang instinct ng isang ina ay palaging tama.

Pagkalabas ko sa paningin ng lahat, tuluyan nang tumulo ang luhang aking pinipigilan.

The powder room. Iyon ang sinabi ko. Pero dinala ako ng aking  mga paa sa ibang direksyon. Sa drinks section. Sa iisang lugar kung saan maaaring ibuhos ang lakas ng loob sa isang baso.

Ngumiti sa akin ang bartender. “Wine, sir?” Tumango ako.

Words were beyond me now.

Iniabot nito ang baso sa akin. Tinitigan ko ang pulang wine, pinapanood kung paano sumasalamin ang ilaw sa ibabaw nito. It looks harmless, even beautiful.

Just like my feelings for Travis. Bahagyang nanginig ang aking mga daliri habang binubuksan ang dala-dala kong Hermes pouch. And the tablet was inside. Small and insignificant. Yet capable of altering everything. Saglit akong nag-atubili. Isang sandali lang. Habang gumagapang ang kaba at pag-aatubili sa aking isipan. 

This is insane.

Fuck.

Pero muling umalingawngaw sa utak ko ang boses niya. How he spoke so firmly. Ruthless and unapologetic.

“I’m straight as an arrow, Raine.”

“I have Cathy.”

“At mahal ko siya..”

Love. Such a cruel word.

Bago ko pa magbago ang isip ko, inihalo ko ang tablet sa wine na walang nakakakita. Halos agad itong natunaw. Like my pride and dignity. Parang bawat matinong pag-iisip na mayroon ako. “I am so sorry, Travis…” bulong ko. Sumikip ang aking dibdib sa sakit na aking nadarama. “Kailangan kong gawin to kahit hindi tama.”

One last try.

Just one.

At kung mabigo man…Then I would finally disappear from his world.

Forever.

Lumingon ako. Ang baso ay nasa kamay ko pa rin. At muntik ko nang mabangga si Travis. Sa malapitan, hes more devastatingly handsome.

“O, Raine,” sabi niya nang mapansin niya ako. Kahit ang pangalan ko, iba ang dating kapag siya ang nagsabi. Sinulyapan niya ang wine at nagtanong ako. “Want some wine, Travis?” tanong ko, pilit pinatatag ang boses.

Bahagya siyang tumango. “Thanks.” Nang abutin niya ang baso, nagdikit ang mga daliri namin. At ang simpleng pagdampi ng kainyang daliri ay parang kuryenteng dumaloy sa balat ko. God. I was pathetic. So fucking pathetic.

Bahagya siyang tumalikod, handang umalis.

“And oh, Raine—”

No.

Please no.

Hindi ko kailangang marinig ulit ang mga salitang iyon. Hindi ko kailangan ang rejection. Ang awa at apology niya. I don’t fucking need it. Mas masakit iyon. “It’s okay,” mabilis kong putol sa sanay sasabihin  niya Mas mahina na ang boses ko ngayon. Halos garalgal na. “I know.” Tumalikod ako bago tuluyang gumuho sa harap niya. Dahil kung titingin pa ako sa kanya nang kahit isang segundo, ay baka babagsak ang luhang kanina ko pa pinipigilan.

Gusto kong tumakbo, magtago o kahit maglaho na lang. “I’m sorry…” bulong ko nang makaalis siya. Pero hindi iyon para sa kanya. Para iyon sa sarili ko. Para sa batang lalaking nagmahal nang sobra. Para sa prinsipe na pinili ang sariling pagkawasak kaysa pagtanggap sa katotohanang hindi niya ako kailanman mamahalin.

Init.

Iyon ang unang bagay na namalayan ko. Hindi ito purong pisikal. Para akong naglalagablab at nasusunog sa apoy. Kumakain sa buong pagkatao ko.

Malabo.

Mabigat.

Parang napakalayo ng mundo.

At pagkatapos ay may naramdaman akong bigat sa ibabaw ko. Isang init na sobrang pamilyar. Ang init ng kaniyang balat. Si Travis. Nasa mansion niya kami sa Greek Village. Sa kwarto niya. Parehong n*******d at wala ng saplot sa aming katawan. Marahas na bumagsak sa akin ang realidad. Pinagpalit ko ang aming posisyon at nasa ibabaw na niya ako. Magkadikit ang aming mga labi. Nanginginig ang aking katawan, sa alak, sa kaba, at sa desperasyon.

Nalalasahan ko ang alak sa kaniyang mga halik. Mas madiin at malalim ang kaniyang paghalik sa akin. Pareho kaming tinatangay ng init na aming nadarama.

“Rai…ne…hhh… wh…y…”

Magulo ang boses niya. It was thick and unstable. Pero ang mga kamay niya ay nakakapit sa akin. Hindi ako tinutulak palayo. The aphrodisiac had done its work. Nakaramdam ako ng guilt sa ginawa ko pero nilunod ito ng mas masarap na sensasyon. Hinalikan ko siya nang mas mariin. Mula sa labi niya pababa sa kaniyang leeg. Dumaan ang dila ko sa balat na matagal ko nang pinangarap matikman at  mahawakan. This is wrong but also, this is everything. Kahit pilit niyang nilalabanan, ipinagkanulo siya ng katawan niya. Mas bumigat ang kaniyang paghinga at mas humigpit ang pagkakahawak niya sa bewang ko.

At biglang—

Sa isang mabilis na galaw, binaligtad niya ang aming posisyon. Ngayon, siya na ang nasa ibabaw ko. Mas marahas na ang kaniyang mga halik. Mas may diin at may pagkagat. 

Kinagat niya ang ibabang labi ko. Sapilitang pumasok ang dila niya sa bibig ko. Pain exploded. I could smell the metallic scent of blood and could taste it. Pero sinalubong ko siya ng kaparehong intensidad. Because this is Travis and he's finally touching me. Finally wanting me. Even if it's just artificial, even if he was drugged and it was temporary. Gumalaw ang mga kamay niya sa katawan ko na parang nang-aangkin.

Pinching. Gripping. Exploring my entire body. Napadaing ako sa sakit at sarap ng marahas niyang mga haplos. Kusang umarko ang likod ko habang naghalo ang sarap at sakit.

“Ahhh… Travis…” Hindi na parang akin ang boses ko. Muli niya akong binaligtad. Face down. Exposed and vulnerable. Biglang pumasok ang mga daliri niya sa aking butas. Walang babala.

Isa. Dalawa. Sunod-sunod. Pain ripped through me.

“Aaah! Travis, fuck!” Namuo ang luha sa mga mata ko. Pero tiniis ko. Dahil ito ang pinili ko. My sin. “You better endure it, darling…” His voice is hoarse and deep. Nakakalasing ang boses niya sa tainga ko. “I’m big.” Sa kabila ng sakit, tumugon ang katawan ko. Shamefully eager.

At pagkatapos ay ipinasok niya ang kaniyang sandata sa aking butas sa Isang marahas na paraan. Napasinghal ako sa sakit.

“Ahhh, fuck. Nooo!! Travis…ang… sakit…” It was an unbearable stretch. It burns. Pero hindi tumigil si Travis sa pagpasok hanggang maipasok  niya ang mahaba niyang sandata sa aking butas. Nang maipasok niya ito ng buo ay agad siyang umulos. Masyadong malalim. Parang inaabot ang pinakailalim ng katawan ko. I can even feel him in my stomach.

Wala akong nagawa kundi tanggapin ang bawat pagbayo niya at umungol sa sakit. Helpless moans. Cries of pain.

At dahan-dahan. Nagbago ang sakit. Ito’y napalitan ng kakaibang sarap, sobrang sarap na parang hinahagod ang kati na nadarama ko sa aking butas, tang-ina ang sarap. 

“Ahhh… Travis… yes… that’s it…”

Hindi ko na kilala ang sarili ko. Nalulunod ako sa sarap at sa kaniya.

“Did I just hit your spot?” Magaspang ang boses niya. At biglang bumilis ang kkaniyang mga galaw. Parang walang bukas. Nagbanggaan ang mga katawan namin. Dalawang taong magkaiba ang emosyon. Sa kaniya ay poot at galit. Sa akin ay pag-ibig ang desperadong ilusyon.

At pagkatapos ay nilabasan kami ng sabay. “I’m cu…mming… ahhh…”

“Me too… ahhhmm…”

Sa isang marupok na sandali. Nanahimik ang mundo. Tanging paghinga lang namin ang maririnig. At pagkatapos ay nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Travis. Parang nagising sa katotohanan at ako ay dinapuan ng hiya at sakit. Parang bumalik ang bagyo.

Regret.

Then rage.

“Fuck it.” Malamig ang boses niya ngayon.

“Get dressed, Raine.”

Sumikip ang aking dibdib, naghahalo-halo ang sakit, hiya, at pagnghihinayang sa aking ginawa.

“No—”

“Don’t ever tell this to your brother.” Nagliliyab ang mga mata niya sa galit.“Or else.”

Muling bumuhos ang luha ko. “Why, Travis?!” sigaw ko.

 “Bakit di mo ako kayang mahalin?!”

 “You know the answer.” It was deliberate and intentional.

“I LOVE HER.”

“I’m not gay.”

“Put that in your fucking brain.”

Tuluyan na akong nadurog. Kahit ilang beses ko itong narinig hindi parin magbabago ang sakit.

“I will never love you.”

At ang huling salita niya ang mas malalim na tumagos sa aking puso.

“You disgust me.” Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang ito ay sinuntok niya ako sa mukha at bahagya akong sinakal sa leeg dahil sa kaniyang galit. “That’s for drugging me Raine. Psalamat ka yan lang ang ginawa ko sayo.”

 Pero walang mas masakit kaysa sa mga salita niya. Dahil ang sakit mula sa kamay ay maglalaho. Pero ang mga binitiwan niyang masasakit na salita ay hindi na.