3. Travis

Hindi ko na makilala ang sarili ko.

Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting humupa ang galit na nagwawala sa loob ng katawan ko. Nang magsimulang luminaw ang aking pag-iisip ay tahimik na ang silid ngayon, mabigat, na para bang may dalang bagay na kaybigat unawain.

Nakatayo si Raine roon, tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha sa mukha niya. Nanginginig ang katawan niya, at ang mga mata niyang punong-puno ng takot at sakit ay tumama sa dibdib ko na parang matalim na kutsilyo. Pero mas malakas ang galit. Palaging nauuna ang galit.

“Fuck it,” dura ko habang sinasabunutan ko ang buhok ko, ramdam ang disgusto na gumagapang sa balat ko. “Get dressed, Raine.” Ni hindi ko makilala ang sariling boses ko. Malamig at matigas. Walang kahit anong lambing. Napaatras siya. God… he actually flinched. At  may kung anong kumirot sa loob ko dahil doon. Kilalang-kilala ko ang tinging iyon.

Nakita ko na iyon dati, sa isang lalaking pinaligpit ko, sa lalaking may utang sa akin, sa lalaking binugbog namin ni Harumi hanggang hindi na makatayo. The same helpless terror. Pero ngayon…

It’s Raine.

At dapat sana pinalambot ako ng ideyang iyon. Pero masyadong naglalagablab ang galit na hindi ko mapigilan “You disgust me.”

Nasabi ko na iyon kanina, pero paulit-ulit pa rin itong umaalingawngaw sa isip ko, isang bagay na hindi ko na kailanman mababawi.

Mabilis siyang nagbihis. Nanginginig ang mga daliri niya habang sinusubukang isara ang mga butones ng kaniyang polo. Tuloy-tuloy ang luhang umaagos sa kaniyang pisngi, bumabagsak sa makintab na sahig ng kwarto ko. Pinanood ko lang siya. Mabibigat ang aking paghinga. Pinipilit pa ring kumapit sa galit aking nadarama. Nang tuluyan siyang lumakad palabas ng pinto, malalim akong huminga. It’s done. It’s over. Forget it. Forget him. Pero lumipas ang ilang segundo. Hindi siya umalis. Nararamdaman ko siya bago ko pa siya makita. Mahihinang yapak. Halatang nag-aalangan. At pagkatapos…

Nararamdaman ko ang init. Mga braso na yumakap sa aking likuran. Nanigas ang buong katawan ko. Sa lahat ng inaasahan kong gagawing niya, hindi iyon kabilang doon.

“I’m so sorry, Travis…” Basag ang boses niya sa likod ko, naghihina ang kaniyang boses. Halos gusto ko siyang yakapin pabalik. “I’m so sorry…” dagdag niya habang nababasa ng luha ang likod ng damit ko. Mas humigpit ang yakap niya, parang may bagay siyang pilit pinipigilang mawala.

“This is my one last try…”

Sumikip ang dibdib ko.

“I’ll say goodbye.”

Goodbye. It was a strange word. “I love you, Travis.”

May kung anong pumulupot sa dibdib ko. “My One…” halos bulong na lang niya. “Mi único.”

Hindi ako makahinga nang maayos sa salitang kaniyang binitawan. “I’m so sorry… I know I cannot erase what I did,” sabi niya, napakaliit ng tunog ng boses. Nilamon ng katahimikan ang silid. Makapal at nakakasakal. Dapat itinulak ko siya palayo. Dapat sumigaw ulit ako. Dapat pinaalala ko sa kanya ang lahat ng mali niyang ginawa. Pero hindi gumalaw ang katawan ko.

Dahil ang boses niya…

There was no manipulation and reckless madness. It was pure desperation and sadness. At bago ko pa maintindihan ang nangyayari, hinarap niya ako. Namumula ang mga mata niya. Namamaga at puno ng sakit. At hinalikan niya ako. God! It was soft. Nanginginig siya. Walang init na tulad kanina. The kiss was like a goodbye. Parang lalaking inililibing ang sarili niyang puso. At sa isang nakakalitong segundo. May nabasag sa loob ng dibdib ko. Pagkatapos, umatras siya at naglakad palayo. Walang pag-aalinlangan. Walang pagsusumamo. Hindi man lang lumingon. Ang tunog ng pagsara ng pinto ay umalingawngaw sa buong silid ko na parang putok ng baril.

Nakatayo parin ako roon. Hindi gumagalaw. Blangko ang isip habang malakas ang tibok ng puso. Lumipas ang minuto o baka segundo lang. Nawala ang kahulugan ng oras. Pero paulit-ulit bumabalik ang mga salita niya.

I’m so sorry, Travis.

This is my one last try.

I’ll say goodbye.

I love you.

My One.

Mi único.

Paulit-ulit. Parang sumpa. Parang may kumakalmot sa ilalim ng balat ko. Awtomatikong napunta ang kamay ko sa dibdib ko. And all I felt was pain. It was not familiar. Napakunot-noo ang aking noo. “Bakit?” bulong ko. Mas idiniin ko pa ang kamay ko sa dibdib ko. “Why does it hurt?” It was an absurd question. Illogical, even. Gusto kong hiwain ang puso ko para lang tumigil ang sakit. Dahil hindi dapat masakit. Si Raine lang iyon. A brat. A foolish, reckless, irrational boy who drugged me. Crossing all boundaries. So why?

Isang mahinang tapik sa balikat ko ang pumutol sa pagkalunod ko sa isip ko. Mabilis akong lumingon. Nakatayo si Stavos. Sa likod niya sina Vaughn, Klaus, Lance, Heaven at ang iba pa.

My brothers.

My constants.

My unshakable foundation.

Buti na lang wala sina Rafa at Samuel. Kung nalaman nilang sinuntok ko ang kapatid nila, patay na ako ngayon. Iba ang mga ekspresyon nila. There was a heavy concern. “You’re crying, Aderfos,” mahinang sambit ni Stavos. Doon ko lang napansin. Malabo ang aking paningin. Basa ang pisngi ko at mahapdi ang aking lalamunan. It was tears. Umiiyak ako.

“It hurts, doesn’t it?” Napatitig lang ako sa kanya. Hindi makasagot. Dahil hindi ko alam ang sagot. Hindi ko maintindihan ang tanong. At higit sa lahat hindi ko maintindihan ang sarili ko. “Aderfos,” mahinang sabi ni Vaughn. “We are here for you.” When I heard their voices, my resolve cracked. The anger,  the confusion. Ang sakit na kukumakalat sa dibdib ko. Nabasag ang pader. Isang basag na tunog ang tumakas  sa lalamunan ko habang tuluyang bumuhos ang aking mga luha. Halos bumigay ang tuhod ko sa bigat ng isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan. Dahil wala na si Raine. Dahil biglang naging totoo ang salitang paalam. His goodbye was painful as fuck.

Fuck.

Fuck. Fuck. Fuck.

Why does it hurt?!

Why?! At sa ilalim ng pagsisisi, ng luha, ng bagyong sumisira sa dibdib ko, may isang nakakatakot na reyalisasyon ang lumutang. Why did I let him go? Nanginginig ang aking mga kamay. Why? Pero ang tanging sagot ay katahimikan. At ang alaala ng isang halik, almost the same taste as my regret.