Take This Withered Love

Gece saat on bir.

Abimin evinin altındaki parkta gece koşusu yapıyordum.

Bir anda çalılıkların içinden bir kadınla erkeğin fısıltılı, kıpırtılı seslerini duydum.

"Mehmet Yıldırım, gerçekten becerebiliyor musun sen? Evde 'hiç his yok' dedin, ben de seninle buraya geldim. Hâlâ böyle mi yani?"

Bu ses... yengem Aylin Yıldırım'ın sesi değil mi?

Abimle yengem akşam yemeğine çıkmamış mıydı? Nasıl olur da parkta, hem de çalılıkların içinde?

Hiç sevgilim olmadı ama oda arkadaşlarımın muhabbetlerinden kulağım doluydu, olayı anında çaktım; karı koca resmen macera peşindeydi.

Abimle yengemin bu kadar maceracı olacağını hiç düşünmemiştim! Parkta bile... "Bunlar iyice uçmuş yani," diye düşündüm.

Dayanamadım. Biraz daha yaklaşıp dinlemek istedim.

Yengem çok güzel bir kadındı. Vücudu da inanılmazdı. Onun o seslerini duymak bile benim için adeta hayalini kurduğum bir şeydi.

Sessizce çalılıklara yaklaştım ve başımı hafifçe uzattım.

Yengem abimin üstünde oturuyordu. Bana sırtı dönüktü ama o sırt çizgisi bile insanın içini yakıyordu.

Ağzım kurudu, bir anda ateş bastı.

Böyle çekici bir kadının karşısında abim pek bir şey beceremiyordu. "Aylin... galiba yine olmuyor."

Yengem sinirle abime ağzına geleni saydırdı. "Sen ne umutsuz vakasın ya! Daha otuz beş yaşındasın, hâline bak! Seni ne yapacağım ben?"

"Sen zaten doğru dürüst kaldıramıyorsun, bari işe yarar bir şey çıkar da görelim! Ama o da yok. Böyleyken ben nasıl çocuk yapacağım?"

"Böyle devam edersen gider başkasını bulurum!"

"Sen baba olmak istemiyorsan isteme, ama ben anne olmak istiyorum."

Yengem sinirle pantolonunu toparlayıp dışarı çıktı.

Korkudan ödüm koptu ve hemen arkamı dönüp koştum.

Odaya döndükten kısa süre sonra yengemin de eve geldiğini duydum.

Yengem "Güm!" diye kapıyı sertçe kapattı. İçim bir anda cız etti.

Göğsümü tutup derin bir nefes aldım. Demek ki abimle yengemin evliliği pek iyi gitmiyordu.

Derler ya, kadınlar otuzundan sonra iyice istekli olur. Yengem de bayağı istekli, gözü doymayan bir kadındı.

"Abimin o hâliyle onu tatmin etmesi mümkün müydü ki? Ben olsam çoktan halletmiştim. Tövbe tövbe! Ne düşünüyorsun sen İbo! Aylin senin yengen! Nasıl böyle şeyler aklına gelir?" diye mırıldandım.

Mehmet'le kan bağımız yoktu ama kardeşten daha yakındık.

Eğer Mehmet olmasaydı bugün üniversitede okuyan biri olamazdım.

Bu yüzden kesinlikle yengeme karşı yanlış bir düşünceye kapılamazdım.

Tam bunları düşünürken yan odadan hafif inleme sesleri geldi.

Hemen kulağımı duvara dayadım.

Evet... bu kesinlikle o inleme sesleriydi.

Yengem odasında yalnız başına...

Bir anda bütün vücudum gerildi, içim huzursuz oldu.

Sonunda ben de kendimi tutamadım ve sessizce kendi işimi görmeye koyuldum.

Bir süre sonra iki taraftaki sesler aynı tempoya girmişti.

Bu tuhaf uyum yüzünden aklım yine istemeden başka yerlere kaydı.

"Eğer yengemle ben olsaydım... belki çok daha uyumlu olurduk," diye içimden geçirdim.

Ama bunun imkânsız olduğunu biliyordum.

Benimle yengemin arasında hep abim olacaktı.

Ona ihanet edemezdim.

Kirlenen iç çamaşırımı çıkarıp banyoya bıraktım. "Sabah yıkarım," diye düşündüm.

Sonra uykuya daldım.

***

Gözümü açtığımda saat dokuzu geçmişti. Ben kalktığımda abim çoktan işe gitmişti. Evde sadece ben ve yengem vardık.

Yengem kahvaltı hazırlıyordu.

Üzerinde ipek askılı bir gecelik vardı. Dolgun vücudu açıkça ortadaydı.

Özellikle göğsü... gözümü alamıyordum, yine ağzım kurudu.

"İbo, kalktın mı? Hadi yüzünü yıka da kahvaltıya gel." Yengem beni görünce gayet doğal bir şekilde seslendi.

Ben buraya geleli sadece birkaç gün olmuştu. Yengemle hâlâ pek samimi değildik. Bu yüzden biraz utandım.

Sadece "Tamam..." dedim ve banyoya gittim.

Yüzümü yıkarken bir anda aklıma bir şey geldi. Dün gece çıkardığım iç çamaşırı buraya koymuştum.

Yengem benden önce kalktı, acaba görmüş olabilir miydi?

Hemen rafa baktım ve donup kaldım. İç çamaşırım yoktu!

Tam etrafa bakınırken yengemin sesi arkamdan geldi. "Arama, ben yıkadım."

Bir anda yüzüm kıpkırmızı oldu.

O iç çamaşırı dün gece... Yengem onu yıkarken mutlaka görmüştü.

Bu inanılmaz utanç verici bir durumdu.

Ama yengem kollarını göğsünde kavuşturmuş, gülümseyerek bana bakıyordu. Hiçbir şey olmamış gibiydi. "İbo... dün gece bir şeyler duymuş olabilir misin?"

Başımı hemen salladım. Ne olursa olsun onun odasından gelen o sesleri duyduğumu kabul edemezdim.

"Ha... hayır. Hiçbir şey duymadım."

"Gerçekten mi? Odamdan gelen tuhaf sesleri hiç duymadın mı?"

Yengem beni yokluyordu.

"Dün gece on gibi uyudum. Gerçekten hiçbir şey duymadım."

Bunu söyleyip hemen oradan kaçtım.

Nedense yengemin soruları karşısında fena halde tedirgindim. Gözlerim de sürekli göğsüne gidiyordu.

Resmen büyülenmiş gibiydim.

Masaya oturup başımı eğerek kahvaltı etmeye başladım. Ama aklım başka yerdeydi. Çünkü yengem biraz sonra gelip yanımda oturdu.

"Yengem ne yapıyor böyle? Normalde yemek yerken hep karşılıklı otururduk. Bugün neden gelip yanımda oturdu ki?" diye kendime sordum.

Tam bunları düşünürken yengem parmağıyla koluma hafifçe dokundu.

Bir anda vücudumdan elektrik geçmiş gibi oldu.

"Demek bir kadın dokunduğunda böyle hissediliyormuş..." diye düşündüm.

Bu gerçekten çok tuhaf bir histi.

"İbo, benden korkuyor gibisin."

"Hayır... sadece henüz çok tanışmış sayılmayız, o yüzden biraz çekingenim."

"İnsanlar zaten böyle tanışıp kaynaşır. Başta yabancı oluruz, sonra yavaş yavaş yakınlaşırız. Konuşup iletişim kurdukça da aradaki mesafe çok daha hızlı kapanır."

"İbo, sence bir erkekle bir kadının en hızlı yakınlaşma yolu nedir?"

Belki bana öyle geliyordu ama sanki yengem bana bir şey ima ediyor gibiydi.

Kalbim hızla atıyordu, yemek yemeye bile odaklanamıyordum.

Hem heyecanlıydım hem de tedirgindim. Yengemin ne demek istediğini gerçekten merak ediyordum.

Sonunda cesaretimi toplayıp sordum: "Yenge... nedir o?"

"Çocuk yapmak işte," dedi yengem, o parlak gözlerini bana dikip son derece açık bir şekilde.

Ben de bir anda öksürmeye başladım.

"Yengem bana bunu niye söylüyor ki? O benim yengem ya, böyle bir şeyi nasıl yaparız? Yoksa gerçekten beni mi düşünüyordu? Abim yapamıyor diye umudu bana mı bağladı? Hayır, olmaz! Abime ihanet edemem," diye düşündüm.

Hemen sandalyemi biraz yana çektim. "Yenge, şaka yapmayın. Biri duyarsa yanlış anlar."

Yengem hâlimi görünce kendini tutamayıp kıs kıs güldü. "Peki doğruyu söyle bakalım. Dün gece gerçekten hiçbir şey duymadın mı? Eğer hâlâ dürüst olmazsan seninle biraz daha özel konuşmam gerekecek," dedi.

Korkudan az kalsın altıma ediyordum. "Olmaz böyle!" diye düşünerek hemen panikle söyledim: "Yenge... dün gece gerçekten bazı sesler duydum ama bilerek dinlemedim."

"Benim o inleme seslerim miydi? Hoşuna gitti mi?" Bu soruyu soracağını hiç beklemiyordum.

Yüzüm kıpkırmızı oldu. Kalbim sanki ağzımdan çıkacak gibiydi. Ne diyeceğimi bilmiyordum.

Tam o sırada kapı çaldı. Sanki can simidi bulmuş gibi hemen kapıya koştum.

Kapıyı açtığımda dışarıda uzun boylu, ince yapılı bir kadın duruyordu.

Çok güzeldi. Vücudu da fazlasıyla dikkat çekiciydi. Resmen ünlü gibi duruyordu.

Kadın bana bakıp büyük siyah gözlerini kırptı ve sordu: "Sen kimsin?"

Ben de şaşkınlıkla sordum: "Peki ya siz kimsiniz?"