LOGINHindi naman humindi si Aurelian sa mungkahi ni Lysander na sa driver na lang magpahatid patungo sa hospital. At sa sandaling pumayag ang matanda, nagmamadaling tumalikod ang binata, ang hakbang ay mas mabilis kaysa karaniwan. Naiwan si Aurelian na nakatingin lamang sa likuran ng anak, nagtataka kung ano ang biglaang nagbago.
“Stupid General.” Gigil na usal ni Chlorothea habang naglalakad sa kalsada, tinatakpan ang tenga na para bang kaya niyang patahimikin ang boses sa loob
“Let’s talk,” wika ni Lysander pagdating nila sa bahay.Kakapasok pa lamang ni Chlorothea nang marinig niya ang tinig ng binata. Matapos ang nangyaring insidente, agad silang dumiretso pauwi. Mabigat ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa habang isinasara niya ang pinto.“Ano naman ang pag-uusapan natin?” tanong ng dalaga. “Sinabi ko na sa inyo ang mga nalalaman ko tungkol sa----”Naputol ang kanyang sasabihin nang iabot ni Lysander sa kanya ang isang makapal na folder.Napakunot ang noo ni Chlorothea.“This is?” tanong niya habang nakatingin sa binata.“Open it,” malamig na sagot ni Lysander.Napabuntong-hininga ang dalaga.“Acting so mysterious. Ano naman----”Ngunit natigilan siya nang buksan ang folder.Unti-unting nanlamig ang kanyang mga daliri habang isa-isang bumungad sa kanya ang laman nito. Mga dokumento. Mga larawan. Mga detalye.It was her profile.Dahan-dahan siyang napatingin kay Lysander, halatang hindi makapaniwala.“You had me investigated?” tanong niya, pinipigilan
Umalingawngaw ang tunog sa loob ng bus. Napatingin ang buong Strike Team sa kanila. Maging si Rowen ay napalingon.Hindi sila sanay na makita ang kanilang general na nawawala sa kontrol.Nanigas si Chlorothea sa kanyang kinatatayuan.Dahan-dahan siyang napatingin kay Lysander. Ang kanyang panga ay mahigpit na nakasara.Ang mga mata niya ay malamig.Ngunit sa ilalim ng galit na iyon, may isang emosyon na pilit niyang tinatago.“Sit.”Isang salita lang. Ngunit ang bigat ng boses nito ay sapat para maramdaman ng lahat sa bus.Hindi agad gumalaw si Chlorothea. Sa halip, itinaas niya ang baba at sinalubong ang titig ng binata.“So this is how it is now?” mahinang sabi niya.“Your wife--- sitting here like a suspect.”Humigpit ang kamao ni Lysander sa ibabaw ng mesa.“Right now,” mababa niyang sagot, “you are someone connected to an investigation.
“Anong ginagawa mo----?!”Nagulat si Michael nang biglang itinarak ng lalaki ang isang syringe sa sariling leeg.“Hey----!”Ngunit huli na ang lahat.Napahawak ang lalaki sa kanyang leeg. Ilang segundo lang ang lumipas bago nagsimula siyang humingal nang malalim. Namimilog ang kanyang mga mata habang unti-unting tumutulo ang dugo mula sa kanyang bibig… at maging sa kanyang mga mata.Ilang sandali pa, bumagsak ang kanyang katawan sa malamig na kalsada.Walang buhay.Napatingin sina Chlorothea at Lysander sa direksyon nina Rowen at ng mga pulis.“What happened?” tanong ni Lysander habang lumalapit.“He killed himself,” maikling sagot ni Rowen.Lumapit si Jeremy at sumulyap sa bangkay.“Looks like he chose death rather than getting captured,” sabi niya habang nakapamulsa ang isang kamay. “Which assassins normally do.”Tahimik
“I found them!” sigaw ni Michael habang nakatuon sa laptop. Ang mga daliri niya’y mabilis na nag-iinput ng data sa program na konektado sa national security satellite.Ilang sandali lang,lu mabas sa screen ang live map. Isang maliit na berdeng ilaw ang gumagalaw.“Target coordinates: Chlorothea and the kidnappers,” mahinang bulong ni Michael, halos excited sa mabilisang revelation.Sa loob ng van, hindi niya alam na may tracking device sa ilalim ng buhok niya si Lysander ang lihim na naglagay nito habang nasa emergency room. Ngayon, lahat ay naka-live feed na sa Strike Team.Sa bus, tahimik ang Strike Team. Si Jeremy, nakasuot ng tactical gear, tumayo sa harap. Hinawakan niya ang sniper rifle.“Should we start the party?” ngumingiti niya.Tumango ang isa pang miyembro. Binuksan nila ang pinto sa likod ng bus, at ang hagdan patungo sa bubong ay nag-aanyaya sa aksyon.Habang si Jeremy ay umakyat
“Bakit ninyo hinahanap ang doktor namin?” matatag na tanong ni Dennis habang nakaharap sa mga armadong lalaki. “Kahit alam namin, sa tingin ninyo basta-basta namin siyang ituturo sa inyo matapos ang ginawa ninyo?”Bahagyang ngumisi ang lalaking may hawak ng baril.“Kung magmamatigas kayo----” malamig nitong sabi, sabay hablot sa isang matandang pasyente na nakaupo malapit sa dingding.Napaigtad ang matanda nang hilahin siya ng lalaki at ilapit ang syringe sa kanyang leeg.“Huwag!” biglang napasigaw si Nerine at napahakbang pasulong.Ngunit agad siyang napigilan nang hawakan ni Dennis ang kanyang braso.Napalingon si Nerine sa binata.Dahan-dahan itong umiling---isang tahimik na babala na huwag siyang makialam.“Just stop what you’re doing,” mariing sabi ni Dennis habang pilit pinananatiling kalmado ang boses. “Hindi ninyo ba nakikita? Natatakot na ang lahat
The briefing room lights dimmed as the screen flickered to life.A faint hum filled the silence.Rowen stood at the front, one hand in his pocket, the other gripping the remote tighter than usual. He didn’t look amused today. No jokes. No side comments.“Tama si Dr. Sabrina,” he began. “The biochemical hazard found in the victims… was used during World War II.”A black-and-white archival image appeared on screen: soldiers in protective suits, sealed canisters marked with faded warning symbols.No one spoke.“Two years ago,” Rowen continued, “the same research resurfaced in Ireland.”The next slide showed photographs — blurred crime scenes, covered stretchers, children’s worn-out shoes left beside hospital beds.“Street children. Terminal cancer patients,” he said quietly. “Same symptoms. Same pathogen strain.”A muscle ticked







