ログインMatapos maibaba ang tawag, tila naman biglang bumigat ang buong paligid niya.Saka lang niya naisip na mag-isa siya. She had no one on her side. Just her and herself alone. Inilibot niya ang paningin sa buong condo. Silence. Sobrang tahimik—pero sa loob ng isip niya, parang may nagwawala. Her heart's beating faster.Sunod-sunod na pumasok ang mga eksena sa utak niya.Ang mukha ng mommy niya.Ang paraan ng pagtingin nito kay Kael—malambing, puno ng pagmamahal…isang uri ng pagmamahal na matagal na niyang hinahanap pero hindi niya naranasan sa nakalipas na mga taon.Napapikit siya nang mariin, napahawak sa dibdib niya.“Bakit…?” bulong niya sa sarili. “Bakit sa kanya…kaya niyang ibigay ang lahat?”May kirot na sumiksik sa puso niya.Hindi niya napigilang makadama ng inggit.Hindi niya matanggap na mahal nito si Kael… ang pagmamahal na sana'y dapat sa kanya ibigay ng ina.Mapait siyang natawa, nakaramdam ng habag sa sarili.“You are so unfair…” mahina niyang sabi, habang nanginginig a
Walang nagawa si Maxine kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng nobyo. Siguro nga panahon na para magtagpo ang landas nila ng taong kinamumuhian niya. Ang taong ilang taon na niyang pilit iniiwasan, ang dahilan kung bakit siya napadpad sa Pilipinas. Noong una hindi siya naging handa sa pagtatagpo nilang muli ni Sofia, but this time, dahil na rin sa pangungumbisi ni Kael sa kanya. Ang pagiging mapilit nito ay nag-udyok sa kanyang sumang-ayon dito. Naubusan na rin siya ng mga rason para hindi ito mapagbigyan. Bahala na. “Are you sure?” tanong ni Kael habang nasa loob sila ng kotse, papunta na sila sa bahay ng mga magulang nito. Tahimik lang si Maxine, habang nakatingin sa labas ng bintana. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dahil sa hindi alam kung ano ang naghihintay sa kanyang pagdating sa mansion ng mga Montenegro. Kahit ina-assure siya ng kasintahan, hindi pa rin niya maiwasang kabahan. Lumunok muna siya bago nagsalita. “Yes…” mahinang sagot niya, kahit kabaligtaran ang
The elevator ride to her condo had been a silent, simmering thing. Kael stood beside her, his tailored suit a dark silhouette against the polished steel walls. Maxine kept her gaze forward, but every cell in her body was tuned to his presence, to the heat that radiated from him like a forge. Hindi na nito kailangang tumingin pa sa kanya dahil nararamdaman niya na iyon.That look, the one he used to look at her, was a physical weight on her skin even when his eyes were elsewhere. Parang hinuhubaran siya gamit lang ang presensya nito. At parang nakapako na siya sa ilalim nito kahit wala pa itong ginagawa, isang pakiramdam na itinatago niya sa nobyo.Ngayon, sa tahimik na santuwaryo ng kanyang condo, iba ang katahimikan. It was thick and expectant. Nag-click ang pinto sa likod nila, parang tuluyang isinara ang mundo habang nababalot sila ng malambot na ilaw mula sa ambient lighting ng kanyang kwarto.“Thank you for dating me, baby,” sabi ni Kael, mababa ang boses, parang gumuguhit ang tu
Sa mga sumunod na araw, halos hindi na sila mapaghihiwalay ni Kael. Mas naging maalaga rin ito—hindi lang sa salita, kundi sa bawat kilos na ipinapakita nito sa kanya. Ang bawat galaw nito ay may kasamang pag-iingat, parang natatakot itong masaktan siya o mawala siya sa paningin nito. He became possessive of her. “Good morning, baby. I love you…” Iyon agad ang bungad sa kanya ni Kael—sa text, sa tawag, o minsan… sa mismong labi nito kapag magkasama sila. Hindi pa siya nakakabangon, pero naroroon na si Kael sa condo niya—maaga kasi itong dumadating at pinaghahanda siya lagi ng almusal. Hindi ito nagsasawang pagsilbihan siya sa abot ng makakaya nito. “Hindi ka ba napapagod sa ginagawa mo?” tanong niya minsan, pilit tinatakpan ang kilig. Ngunit ngumiti lang ito, saka marahang hahaplos sa buhok niya. “I like taking care of you, baby,” sagot nito. “You’re mine, after all.” Napapailing siya, pero hindi niya maitatanggi— may kung anong bumabalot sa dibdib niya sa bawat sali
“Good morning, baby…” Mahinang napasinghap si Maxine nang maramdaman ang sunod-sunod na halik ni Kael sa labi niya. Hindi pa siya tuluyang gising, pero ramdam na ramdam niya ang lambing nito—mainit, mabagal, at mapang-angkin. “Kael…” mahina niyang tawag, napapikit ulit nang kilitiin siya ng stubbles nito sa leeg niya. “Wake up, baby. May pupuntahan tayo,” bulong nito sa tainga niya, sabay ng marahang kagat sa earlobe niya. “Mm… ayoko pa…” reklamo niya, pilit pang hinihila ang kumot. Ngunit napamulagat siya nang maramdaman ang kamay ni Kael na marahang gumagapang sa bewang niya, pababa, na parang sinasadya siyang gisingin. “Kael!” napabangon siya bigla, hawak ang kamay nito. “Ang kulit mo!” Ngumisi lang ito, halatang tuwang-tuwa. “Good, gising ka na,” sabi nito, sabay halik ulit sa labi niya. “Bumangon ka na, baby. Breakfast is ready.” “Where are we going?” tanong niya, kahit medyo lutang pa. “It’s a surprise,” sagot nito, sabay kindat. Hindi na siya nakasagot pa
Kael’s breathing was heavy, halos sabay sa paghinga ni Maxine habang halos natataranta silang pumasok sa silid ng unit ni Kael. Hindi pa man tuluyang sumasara ang pinto—nasa isa’t isa na agad ang atensyon nilang dalawa. Click. The moment the door closed, parang may kung anong sumabog sa pagitan nila. “Kael…” mahinang tawag ni Maxine, pero hindi na niya natapos pa ang sasabihin. Dahil agad siyang hinila nito palapit. “God, I missed you,” paos nitong bulong bago idikit ang noo sa kanya, saka siya hinalikan. Nagkasama naman sila buong magdamag kagabi pero bakit pakiramdam nila ay kulang pa rin? It wasn't a simple kiss. It was urgent. Needy. At halos sabik na sabik talaga. Napapikit si Maxine habang kusang umangat ang mga kamay niya sa dibdib ng binata, marahang hinahaplos iyon, ramdam ang init ng katawan nito kahit sa ibabaw ng damit. “Hindi ka pa ba nagsasawa sa’kin?” mahina niyang tanong sa pagitan ng halik, medyo hinihingal pa dahil sa sensasyon. Bahagyang ngumiti
“I’ll pick you up later.” Marahang saad ng binata habang nakahinto ang sasakyan sa harap ng university gate kung saan kapwa sila nag-aaral. Ilang estudyante rin ang napapalingon sa kotse ng binata—at hindi na bago iyon kay Maxine, pero ngayon, parang mas ramdam niya ang mga tingin ng tao sa kanil
“Kumusta ang buhay may jowa, girl?” Napapitlag si Maxine mula sa ginagawa niyang pag-aayos ng tela nang biglang sumulpot si Sierra sa tabi niya, may pilyang ngiti sa labi at halatang may balak mang-asar sa kanya. “What?” kunot-noong sagot niya, pilit na nagfo-focus ulit sa project niya. Walang pa
Kael was extra sweet when he escorted her to the bathroom of her condo. Hindi siya nito hinayaang makapagreklamo. Sa bawat galaw niya, lagi itong nakahawak sa kanya—isang kamay sa balikat, isa sa baywang—para siguraduhing hindi siya matutumba. Tinulungan rin siya nitong hubarin ang suot na dami
The drive to her condo felt like eternity. Tahimik ang loob ng sasakyan ni Kael. Tanging ang mahinang tunog ng aircon ang pumailanlang at ang mabagal na paghinga nilang dalawa. Kasalukuyang nakatingin si Maxine sa labas ng bintana, gusto niyang iwasang makipag-usap sa binata sa pamamagitan nang p







