LOGINKinabukasan, parang may sariling buhay ang tsismis sa Montenegro Imperial University. Hindi halatang eskwelahan ng mga elite sa society.
Sa hallway pa lang ng campus ay ramdam na ang kakaibang atmosphere. May mga nagbubulungan sa gilid, may mga matang sumusunod sa bawat kilos ni Maxine. Mga phones na discreet kuno pero halatang kumukuha ng stolen glances. “Maxine Blaire Kensington, nakita sa private lounge ni Kael.” Maarteng wika ng isang estudyante. “Halos maghalikan pa nga daw.” Ani naman ng isa. “Akala ko ba wala siyang pinapansin?” Someone rolled her eyes. “Grabe… ang tapang niya.” At kung ano-ano pa. Halata ang inggit sa mga sinasabi at kilos ng mga 'to. At higit sa lahat—curious. Napataas-kilay lang si Maxine habang naglalakad, designer heels clicking against the marble floor like a warning bell. Huh. Fake news. Kagaya ng mga pagmumukha nila. Gusto sana niyang sumigaw ng, Touch some grass, people! pero of course she won’t do that. Hindi siya sanay na ipagtanggol ang sarili. Hinahayaan niya ang mga inggitera na mas lalong mainggit sa kanya. She lets the rumors grow. Dahil mas interesting ang mystery kaysa katotohanan. Once lang silang nagtagpo kagabi ni Kael Alessio sa rooftop. Isang confrontation na tila hudyat ng isang kasunduan. At Ilang pulgadang pagitan. And suddenly, they’re almost lovers? Pathetic jealous people. Sa dulo ng hallway, may isang lalaking nakatayo. Navy blazer. Crisp white shirt. Hawak ang kape na parang accessory lang. Relaxed na relaxed ang postura. Pero ang mata? Diretso ang tingin sa kanya. May mga babae na namang maglalaway sa kagwapohan nito. Kael Alessio Montenegro. He didn’t look away. She didn’t either. The hallway suddenly felt narrower. Sinubukang umiwas ng tingin ni Kael sa dalagang naglalakad patungo sa kanya, pero huli na. Nasa harap na niya ito natila hinihintay na mapansin siya. He heard the rumors too, kaya gusto niyang umiwas rito. Maxine stopped a few inches away. Casual lang. Elegant. Hawak ang mamahaling handbag na parang walang bigat ang mundo. “Good morning, Kael,” she said softly, almost sweet. May matamis na ngiti sa labi niya—too sweet to be innocent. Ramdam ni Kael ang tensyon. Parang may static sa pagitan nila. “Morning,” tipid niyang sagot sa dalaga. He looked down at his coffee, kunwaring may inaayos sa phone niya. Ayaw niyang ibigay sa dalaga ang satisfaction na napansin niya ito. “You’re so cold, babe,” she pouted dramatically, loud enough for nearby students to hear. “Ba’t ba ayaw mo akong tingnan?” Maarte niyang patuloy, obviously, gusto niyang marinig at mapansin sila ng mga tsismoso't tsimosa. May mga nagulat. May napasinghap. Kael’s brows furrowed. “We’re not close enough for you to call me babe, Miss Kensington.” Suplado nitong saad. “Oops.” She placed a hand over her lips. “My bad. Akala ko tayo na mula kagabi.” Sinadya niyang sabihin iyon para gumawa ng ingay sa paligid. At hindi nga siya nabigo. A few students choked on their drinks. Kael’s jaw flexed. “What are you talking about? Wala tayong relasyon, Miss Kensington.” She stepped closer. Too close. “Are you out of your effing mind?” he added in a low voice, trying to keep it contained. Maxine smiled sweetly. Mukhang nawala ang kompiyansa ng binata sa sarili nito. He looked affected. Then she closed the distance. Her palm landed flat against his chest. Even through layers of fabric, she felt the heat of him. The firmness. The steady thump beneath. She leaned in. Ilang pulgada na lang ang pagitan ng mga labi nila. “You’re starting something you won’t finish,” Kael said quietly. Pero this time, he leaned in too. His minty breath brushed her lips. Her heart betrayed her. “You think I can’t finish what I start?” she whispered back, eyes locked with his. “You underestimate me, Montenegro.” His hand slowly moved to her waist. Hindi mahigpit—pero firm enough to make a statement. His gaze darkened. “I don’t want you running home crying like a baby, Miss Kensington.” Napaarko ang kilay niya. Hambog. She smirked, her fingers sliding up to his collar. “Try me, loverboy,” she murmured. “Baka ikaw ang umuwi na hindi makatulog.” A few students pretended not to stare—but halatang nakatutok ang attention sa kanila. His grip tightened slightly. Her fingers slowly traveled upward, tracing the line of his jaw… hanggang sa labi niya. She brushed her thumb lightly across his lower lip. Deliberate. Testing. Kael inhaled sharply. His Adam’s apple bobbed. “What do you want from me?” he asked, voice lower now. Not mocking. Not amused. But serious. Her eyes glinted. Mukhang umobra ang ginagawa niya. “For you to trust me,” she whispered. The words hung heavy between them. Trust. Kael almost laughed. “Trust is earned,” he said. “And you? You weaponize it.” She tilted her head. “Only when necessary.” “You manipulate narratives.” “You control empires.” Hindi siya magpapatalo rito. Silence. “Don’t pretend you’re innocent,” she added softly. “You run this campus without lifting a finger.” “And you walk into it like you’re planning to burn it down.” She smiled faintly. Kung alam lang ng lalaki ang binabalak niya rito, he'll surely gone mad at her. “Maybe I just like playing with fire.” He leaned closer, their foreheads almost touching now. “You’ll get burned.” Her breath hitched—but she didn’t move away. “Maybe I like the heat.” His hand suddenly moved—resting lightly on her waist. Not possessive. Not gentle either. Just enough pressure to let her know he could pull her closer if he wanted. Gasps echoed faintly from the background. “Careful,” he murmured near her ear. “You’re making people believe the rumors.” “Let them,” she whispered back. “It makes things more interesting.” “You like being talked about?” “I like being unforgettable.” His grip tightened slightly. “You’re dangerous.” “You’re tempted.” she snapped back. His lips hovered dangerously close to hers. “Don’t confuse curiosity with temptation.” She smiled, breath brushing his mouth. “Don’t confuse control with resistance.” For one reckless second— He almost kissed her. Almost. Instead, he pulled back abruptly. “This isn’t a game you can win.” She smirked. “Oh, Kael, baby” she said softly, stepping back just enough to regain composure. “I don’t play games to win.” “Then why play?” Her eyes held his. “To change the outcome.” A flicker of something passed through his expression. Suspicion. Interest. Challenge. The hallway noise slowly returned. Students pretending not to stare. Phones subtly raised. Kael straightened his blazer. “Stay away from me, Maxine.” She adjusted his collar lightly, fingers lingering. “Make me.” Then she walked past him like nothing happened. He stood there for a moment, coffee forgotten in his hand. Because for the first time in years— Someone didn’t fear him. Someone didn’t want his name. Someone wanted something else. And that terrified him more than attraction ever could. Sa kabilang dulo ng hallway, Maxine kept walking. Chin high. Steps steady. But inside? Her pulse was racing. This wasn’t just flirting anymore. This was escalation. And neither of them— Was backing down. 🍁🍁🍁 “Gaga! Ginawa mo ’yon talaga?” Halos mapasigaw si Sierra habang hinihila si Maxine papunta sa isang bakanteng corner ng cafeteria. Nasa paligid nila ang usual lunch crowd—may nagchi-chikahan, may nagre-review, pero malinaw na sila ang pinaka-invested sa usapan. Maxine casually stirred her iced coffee, parang wala lang ang confession niya. “Yes, Sie,” she said with a shrug. “Sinubukan ko lang naman. And guess what? Umobra.” Napabuka ang bibig ni Sierra. “Umobra? Anong umobra? Girl, buong campus pinag-uusapan kayo!” Maxine smirked, crossing her legs elegantly. “Exactly.” “Sira ulo ka,” bulong ni Sierra, pero halatang amused at stressed at the same time. “So ano? Anong plano mo?” Maxine leaned back in her chair, slow and confident. “I can tell,” she said softly, eyes glinting. “Malapit ko na rin siyang makuha.” “Maxine!” halos maubo si Sierra. “Mean! ’Wag mong sasaktan si Kael gaya ng mga naging lalaki mo. Kawawa naman ’yon. Good boy kaya ’yan.” Maxine almost rolled her eyes. "Ang arte lang." Pagkatapos ay napataas ito ng kilay. “Good boy?” she repeated, amused. “Have you seen the way he looks at people? That man could run this university with one sentence.” “Still,” Sierra insisted, crossing her arms. “Hindi siya kagaya ng iba mong nilaro.” “Excuse me?” Maxine narrowed her eyes playfully. “I don’t play. I explore.” Sierra gave her a flat look. “For the last six months,” Sierra continued dramatically, counting on her fingers, “labing dalawa na ang naging boyfriend mo dito sa campus. Labing dalawa, Max!” “Correction,” Maxine lifted a finger. “Not boyfriends. Situationships.” “Pareho lang ’yon!” Sierra shot back. “Ano ba talagang hinahanap mo sa lalaki?” Maxine went quiet for a second. Her playful expression softened—just slightly. Then she smiled again. “I’m not done playing, my friend,” she said lightly. “At isa pa, I’m still young. Gusto kong mag-enjoy muna.” Pero sa loob niya, may ibang bulong. Kung mapapasakin si Kael Alessio Montenegro… siguro titigil na rin ako. Sierra leaned closer, lowering her voice. “On a serious note… hindi ka man lang ba natatakot sa karma?” Maxine let out a small laugh. Ang mukha ng kaibigan ay parang mas takot sa karma kaysa kanya. “You made twelve boys cry,” Sierra continued. “Literal na umiiyak sa hallway, girl. You broke hearts like it was a hobby.” “I don’t believe in karma, Sierra,” Maxine replied calmly. “I believe in reality.” “And what’s your reality?” “That people leave,” she said matter-of-factly. “So I leave first.” Sandaling natahimik si Sierra. “Ahh…” she sighed softly. “So defense mechanism mo ’to?” Maxine smirked again, pero mas controlled na. “Defense? No. Strategy.” “Strategy for what?” “To never be the one begging.” Sierra studied her friend’s face. “Pero iba si Kael, ’no?” Maxine’s fingers paused mid-air. “Bakit mo nasabi?” “Because for the first time,” Sierra said slowly, “ikaw ang mukhang naapektuhan.” Maxine scoffed. “Please. I almost had him against the wall kanina.” “Exactly!” Sierra pointed dramatically. “Almost. Hindi ka sanay sa almost. Sanay ka sa sure.” Maxine leaned forward, eyes narrowing. “He held my waist, okay” she said quietly. “Firm. Like he wasn’t scared.” Sierra blinked. “And?” “And he didn’t kiss me,” Maxine admitted, irritation flashing in her eyes. “He could have. Everyone expected him to.” “Pero hindi niya ginawa.” “Hindi.” “And that bothers you.” Maxine rolled her eyes. “It intrigues me.” “Girl,” Sierra deadpanned. “Same thing.” Maxine bit her lower lip unconsciously. “He told me to stay away from him,” she murmured. Sierra gasped dramatically. “Ay wow. Reverse psychology.” “I told him to make me,” Maxine added, a slow smile forming. Sierra covered her face. “Hindi ka na magbabago.” "Are you really my friend?" Hindi niya napigilang itanong kay Sierra. "I am, that's why I'm reminding you to behave." “He thinks I’m dangerous, Sie” Maxine continued, almost to herself. “Well… are you?” She looked up, eyes shining with something more than mischief. “Only to men who think they can control me.” “And si Kael?” Maxine leaned back again, confidence returning. “He doesn’t want control,” she said softly. “He wants certainty.” “At ikaw?” “I want him uncertain.” Sierra shook her head, half impressed, half worried. “Promise me one thing,” Sierra said seriously. “Kapag ikaw ang unang na-fall, hindi ka tatakbo.” Maxine laughed. “Me? Fall?” Over her dead gorgeous body! Her mind flashed briefly— Kael’s hand on her waist. His breath close to her lips. The way he pulled back instead of giving in. She swallowed. “I don’t fall, Sie,” she said smoothly. “Everyone does,” Sierra whispered. Maxine stood up, grabbing her bag. “Not me,” she replied confidently. But as she walked away— Her heart beat a little too fast at the thought of seeing him again. And for the first time in months— She wasn’t sure if she was playing the game. Or slowly becoming part of it.Maxine shifted, the friction of the sheets against her oversensitive skin sending a fresh jolt of electricity through her nerve endings. She wasn’t done. A restlessness hummed beneath her satisfaction, a craving that the explosive orgasm inside the safety of these four walls hadn’t quenched. Dahan-dahan niyang pinaglakbay ang mga daliri sa matigas na tiyan ni Kael, her fingernails grazing the defined ridges of his abs, feeling the muscles twitch involuntarily under her touch. Habang ang sinag ng buwan ay nanatiling tanglaw nila sa gabi, creating a romantic vibe after their lovemaking. "Kael," paos ang boses at nanginginig pa rin dahil sa matinding emosyon kanina. Hindi siya nagtaas ng tingin dito, bagkus nanatiling nakasunod ang mga mata sa lugar kung saan naglalakbay ang mga daliri niya. Slowly teasing the coarse hair that trailed down from his navel. "Hmm?" His response was a low rumble against her ear, habang bahagyang humigpit ang hawak ni Kael sa balakang niya, sabay hila sa
The bridal cottage is silent. The only sounds were the soft melody of music drifting from a distance and the gentle rustle of the curtains as the breeze swept through the room. Maxine stood before the mirror for a long while. She remained still, unable to move at first. Habang nakakatitig sa reflection ng kanyang kabuoan, sinusubukan niyang i-proseso ang lahat ng mga nangyayari. Kung paano sila nagsimula ni Kael bago humantong sa pinaka-importanteng araw na 'to. Pagkuwa'y hinawakan ang laylayan ng suot na wedding gown, at mahinang kinuyom ang silk na tela. Ilang sandali ay binitawan din agad. Sinalakay siya ng takot na baka magising siya bigla, na lahat ng 'to ay panaginip lang. “Maxine…" Napalingon siya sa tumawag sa kanya. It was her best friend Sierra. Nasa likod niya ito at namumula ang mga mata, halatang galing sa pag-iyak. Napaarko ang kilay niya sa nakita. "Stop crying, masisira ang make-up mo." Saway niya sa kaibigan. “Sorry, hindi ko lang mapigilan. Don't worry, the
Nang huminto ang itim na sasakyan sa harap ng mansion, agad na lumabas sina Maxine at Kael, kasama ang anak nilang si Kaden. Sumunod naman sa kanila ang mag-asawang Constantine at Sofia. Bumukas ang pinto ng sasakyan at bumungad si Kurt, kasunod ang Aunt Julie ng dalaga at kapatid na si Lenoxx. Sandaling natigilan si Maxine. Hindi sila nagkita ng ama sa mahigit na apat na buwan, ngunit napansin niyang mas payapa ang aura nito ngayon. Hindi niya akalaing dadating ito ilang araw bago ang kasal nila ni Kael. Sana lang hindi maging awkward ang mga magulang nila ni Kael sa isa't-isa. "Daddy..." Tawag niya sa ama, napangiti naman si Kurt. "My princess." Hindi na napigilan ni Maxine ang sarili. Malalaking hakbang na tinungo ang direksyon ng ama. Mahigpit niya agad itong niyakap. "Dad..." Mahigpit din siyang niyakap ni Kurt pabalik. "I missed you, princess." "I missed you, too." Naramdaman ni Maxine ang panginginig ng ama. Pilit nitong pinipigilan ang emosyon. Pagkatapos ay
Ang buong hardin ng Montenegro Estate ay nagliliwanag sa ilalim ng daan-daang fairy lights na nakasabit sa mga puno at gazebo. Ang malamig na simoy ng hangin ay nagbibigay ng kakaibang ginhawa habang ang mahinang tugtog ng violin quartet ay pumupuno sa paligid. Masayang nag-uusap ang pamilya at malalapit na kaibigan. Naroon sina Sofia at Constantine, na abala sa pag-uusap tungkol sa mga alaala ng nakaraan. Naroon din sina Sierra at Donald, na parehong nakangiti habang pinagmamasdan ang masayang eksena. Sa gitna ng lahat ng ito, hindi napigilan ni Sierra ang mapaiyak habang nakatingin sa bestfriend niya. Ilang taon rin silang hindi nagkita nito, pero hindi naman naging hadlang ang milya-milyang distansya nila. "She's finally happy," mahina niyang wika, nakadama ng saya para sa kaibigan. Mahigpit na hinawakan ni Donald ang kamay niya. "They deserves this," pangsang-ayon naman nito sa kanya. Tumango siya dito habang pinupunasan ang basang mga mata. Bilang mga kaibigan sa dalawa
Galit na galit na nagwawala si Dulce pagdating sa kanyang bahay. Malakas niyang ibinagsak ang handbag sa sahig. Sunod niyang itinulak ang isang mamahaling vase na nakapatong sa console table. CRASH! Nagkalat agad ang bubog sa marmol na sahig. Ngunit hindi iyon sapat para maibsan ang nag-aalab niyang galit. Hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga eksenang nasaksihan niya kanina. Ang kamay ni Kael na mahigpit na nakahawak kay Maxine, na para bang isa itong babasaging kristal. Ang paraan ng pagtitig nito sa babae. She hated the way she looked at her. At higit sa lahat— ang mga salitang binitiwan nito."She's the woman I love."Parang paulit-ulit na kutsilyong tumatarak sa kanyang dibdib. Sagad sa buto ang sakit na kanyang naramdaman. "Aaahhh!" sigaw niya habang sinasabunutan ang sarili. Hindi niya matanggap. Ayaw niyang tanggapin. Sa kanya lang si Kael. Walang ibang magmamay-ari rito kundi siya lang. Sa loob ng maraming taon, naniwala siyang darating ang araw na
Mainit na sinag ng araw ang marahang pumasok sa silid mula sa siwang ng makapal na kurtina ng balkonahe ang nagpagising kay Maxine. The room was quite, at ang mabagal na paghinga ng dalawang taong mahalaga sa kanya ang maririnig sa paligid. She slowly opened her eyes. Bahagyang nananakit ang buong katawan bunga nang marahas na pagniniig nila ni Kael buong gabi at nito lang madaling araw. Hindi siya tinigilan ng binata hanggang sa makatulog siya. Wala rin siyang maalala kung papano siya nakarating sa kama at may suot na puting t-shirt nito. Ilang segundo siyang natigilan habang pinagmamasdan ang nasa tabi niya. Mahimbing na natutulog si Kaden sa gitna nila habang yakap-yakap nito ang isang unan. Sa likuran naman ng bata ay si Kael na nakayakap sa kanilang dalawa, tila ba natatakot na mawala sila kapag binitiwan sila nito. May mainit na kamay ang humaplos sa puso ng dalaga. Hindi niya namalayang napapangiti na pala siya habang pinagmamasdan ang kanyang mag-ama. Yes! Ang mag-a
Maaga pa lang kinabukasan at halos hindi pa nga sumisikat nang tuluyan ang araw ay naroon na si Kael sa labas ng bahay ni Maxine. Hindi siya halos nakatulog buong gabi sa kakaisip sa anak at sa dalaga. Paulit-ulit sa isip niya ang nangyari kagabi—ang mga salitang sinabi ni Maxine, ang pagtanggi
Simula nang ipinanganak niya si Kaden, tuluyan siyang humiwalay sa poder ng kanyang ama. Hindi nito nais na umalis siya at si Kaden, pero nagpasya siyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Dahil hindi habang buhay ay lagi siyang nakasunod sa anino ng daddy niya. Pinag-isipan niya iyong mabuti. Ayaw
Nanginginig ang labi ni Maxine habang hinahaplos ang pisngi ng anak.“He’s…” naputol ang sasabihin niya, nang parang may nakabara sa lalamunan niya. Napatingin siya kay Kael—ang mga mata nito ay nakapako sa kanya, naghihintay…naghahanap ng sagot na matagal nang ipinagkait dito.“Mommy…?” mahina at
Buo na ang pasya niya. Kung hindi siya payagan ni Kael na makipaghiwalay dito, kailangan niyang humanap ng ibang paraan—isang paraan na hindi nito kailangang malaman ang totoong dahilan. Hindi niya kayang harapin ang mga mata nito habang sinasabi ang katotohanan. Hindi niya kayang aminin na sa gitn







