LOGINWalang nagawa si Maxine kundi ang sumang-ayon sa kagustuhan ng nobyo. Siguro nga panahon na para magtagpo ang landas nila ng taong kinamumuhian niya. Ang taong ilang taon na niyang pilit iniiwasan, ang dahilan kung bakit siya napadpad sa Pilipinas. Noong una hindi siya naging handa sa pagtatagpo nilang muli ni Sofia, but this time, dahil na rin sa pangungumbisi ni Kael sa kanya. Ang pagiging mapilit nito ay nag-udyok sa kanyang sumang-ayon dito. Naubusan na rin siya ng mga rason para hindi ito mapagbigyan. Bahala na. “Are you sure?” tanong ni Kael habang nasa loob sila ng kotse, papunta na sila sa bahay ng mga magulang nito. Tahimik lang si Maxine, habang nakatingin sa labas ng bintana. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib dahil sa hindi alam kung ano ang naghihintay sa kanyang pagdating sa mansion ng mga Montenegro. Kahit ina-assure siya ng kasintahan, hindi pa rin niya maiwasang kabahan. Lumunok muna siya bago nagsalita. “Yes…” mahinang sagot niya, kahit kabaligtaran ang
The elevator ride to her condo had been a silent, simmering thing. Kael stood beside her, his tailored suit a dark silhouette against the polished steel walls. Maxine kept her gaze forward, but every cell in her body was tuned to his presence, to the heat that radiated from him like a forge. Hindi na nito kailangang tumingin pa sa kanya dahil nararamdaman niya na iyon.That look, the one he used to look at her, was a physical weight on her skin even when his eyes were elsewhere. Parang hinuhubaran siya gamit lang ang presensya nito. At parang nakapako na siya sa ilalim nito kahit wala pa itong ginagawa, isang pakiramdam na itinatago niya sa nobyo.Ngayon, sa tahimik na santuwaryo ng kanyang condo, iba ang katahimikan. It was thick and expectant. Nag-click ang pinto sa likod nila, parang tuluyang isinara ang mundo habang nababalot sila ng malambot na ilaw mula sa ambient lighting ng kanyang kwarto.“Thank you for dating me, baby,” sabi ni Kael, mababa ang boses, parang gumuguhit ang tu
Sa mga sumunod na araw, halos hindi na sila mapaghihiwalay ni Kael. Mas naging maalaga rin ito—hindi lang sa salita, kundi sa bawat kilos na ipinapakita nito sa kanya. Ang bawat galaw nito ay may kasamang pag-iingat, parang natatakot itong masaktan siya o mawala siya sa paningin nito. He became possessive of her. “Good morning, baby. I love you…” Iyon agad ang bungad sa kanya ni Kael—sa text, sa tawag, o minsan… sa mismong labi nito kapag magkasama sila. Hindi pa siya nakakabangon, pero naroroon na si Kael sa condo niya—maaga kasi itong dumadating at pinaghahanda siya lagi ng almusal. Hindi ito nagsasawang pagsilbihan siya sa abot ng makakaya nito. “Hindi ka ba napapagod sa ginagawa mo?” tanong niya minsan, pilit tinatakpan ang kilig. Ngunit ngumiti lang ito, saka marahang hahaplos sa buhok niya. “I like taking care of you, baby,” sagot nito. “You’re mine, after all.” Napapailing siya, pero hindi niya maitatanggi— may kung anong bumabalot sa dibdib niya sa bawat sali
“Good morning, baby…” Mahinang napasinghap si Maxine nang maramdaman ang sunod-sunod na halik ni Kael sa labi niya. Hindi pa siya tuluyang gising, pero ramdam na ramdam niya ang lambing nito—mainit, mabagal, at mapang-angkin. “Kael…” mahina niyang tawag, napapikit ulit nang kilitiin siya ng stubbles nito sa leeg niya. “Wake up, baby. May pupuntahan tayo,” bulong nito sa tainga niya, sabay ng marahang kagat sa earlobe niya. “Mm… ayoko pa…” reklamo niya, pilit pang hinihila ang kumot. Ngunit napamulagat siya nang maramdaman ang kamay ni Kael na marahang gumagapang sa bewang niya, pababa, na parang sinasadya siyang gisingin. “Kael!” napabangon siya bigla, hawak ang kamay nito. “Ang kulit mo!” Ngumisi lang ito, halatang tuwang-tuwa. “Good, gising ka na,” sabi nito, sabay halik ulit sa labi niya. “Bumangon ka na, baby. Breakfast is ready.” “Where are we going?” tanong niya, kahit medyo lutang pa. “It’s a surprise,” sagot nito, sabay kindat. Hindi na siya nakasagot pa
Kael’s breathing was heavy, halos sabay sa paghinga ni Maxine habang halos natataranta silang pumasok sa silid ng unit ni Kael. Hindi pa man tuluyang sumasara ang pinto—nasa isa’t isa na agad ang atensyon nilang dalawa. Click. The moment the door closed, parang may kung anong sumabog sa pagitan nila. “Kael…” mahinang tawag ni Maxine, pero hindi na niya natapos pa ang sasabihin. Dahil agad siyang hinila nito palapit. “God, I missed you,” paos nitong bulong bago idikit ang noo sa kanya, saka siya hinalikan. Nagkasama naman sila buong magdamag kagabi pero bakit pakiramdam nila ay kulang pa rin? It wasn't a simple kiss. It was urgent. Needy. At halos sabik na sabik talaga. Napapikit si Maxine habang kusang umangat ang mga kamay niya sa dibdib ng binata, marahang hinahaplos iyon, ramdam ang init ng katawan nito kahit sa ibabaw ng damit. “Hindi ka pa ba nagsasawa sa’kin?” mahina niyang tanong sa pagitan ng halik, medyo hinihingal pa dahil sa sensasyon. Bahagyang ngumiti
“Kumusta ang buhay may jowa, girl?” Napapitlag si Maxine mula sa ginagawa niyang pag-aayos ng tela nang biglang sumulpot si Sierra sa tabi niya, may pilyang ngiti sa labi at halatang may balak mang-asar sa kanya. “What?” kunot-noong sagot niya, pilit na nagfo-focus ulit sa project niya. Walang pakialam sa pasaring ng kaibigan. Ngunit hindi siya tinigilan ni Sierra. Sa halip, mas kinulit pa siya nito. “Don’t ‘what’ me,” sabi pa nito habang sinusundot-sundot siya sa tagiliran. “Kanina pa kita pinapanood, Max. Halatang blooming ka masyado, girl. You're glowing from afar.” Inirapan ito ng dalaga. Umandar na naman ang pagiging chismosa ng kaibigan, at siya na naman ang napagdidisketahan nito. “Wala ka talagang magawa, no,” sagot niya, pero hindi naitago ang bahagyang pamumula ng pisngi. Mas lalo lang ngumisi si Sierra, tila ba nanalo sa lotto sa sobrang tuwa. “Uy, namumula ka!” halos pasigaw nitong sabi. “Confirm! May nangyayari talaga sa inyo ni Kael!” Pinanlakihan niya ito ng mga
“I’ll pick you up later.” Marahang saad ng binata habang nakahinto ang sasakyan sa harap ng university gate kung saan kapwa sila nag-aaral. Ilang estudyante rin ang napapalingon sa kotse ng binata—at hindi na bago iyon kay Maxine, pero ngayon, parang mas ramdam niya ang mga tingin ng tao sa kanil
Katatapos lang nilang kumain ng breakfast, pero imbes na maghiwalay o maglinis ng mesa—ibang init ang biglang bumalot sa pagitan nila.Nakasandal pa si Maxine sa dining table habang inaayos ang mga plato nang maramdaman niya ang mabigat na presensya ni Kael sa likod niya.“Kael…” mahina niyang taw
Hindi alam ni Kael kung ilang minuto na siyang gising, basta ang alam niya—kanina pa siya nakatitig sa dalagang mahimbing na natutulog sa braso niya. Tahimik ang buong silid at ang tanging maririnig ay ang tunog ng aircon at ang mahina at pantay na paghinga ng dalaga, na parang musika sa gitna ng k
Nasa labas na sila ng campus nang maramdaman ni Maxine na patuloy pa ring nagva-vibrate ang phone niya sa loob ng bag. Hindi niya pa rin sinasagot. Nakatingin lang siya sa screen habang patuloy ang pag-ring. Sa tabi niya, halos nakadungaw na si Sierra sa balikat niya sa kakasilip. “Girl…” b







