Mag-log inMakinis, malamig, at nakakatakot ang penthouse office ng Rowland Enterprises—katulad mismo ng lalaking nagmamay-ari nito.Paglabas ni Emily sa elevator, maingat niyang inayos ang kalmadong anyo niya. Malayang dumadaloy sa kanyang katawan ang malambot na beige na blouse na parang seda, na ipinares niya sa itim na pantalon na akmang-akma sa kanyang katawan. Nakapusod nang mababa ang kanyang buhok. May mga bakas pa rin ng babaeng umiyak kagabi, pero may iba nang mababanaag sa kanyang mga mata ngayon—lakas ng loob.Nakaupo si Denovon sa likod ng malaki niyang mesang salamin habang may tina-type sa kanyang tablet. Nang pumasok si Emily, tumingala siya at sandaling pinagmasdan ito ng malamig niyang asul na mga mata.Pagkatapos, tumayo siya.“Dumating ka,” sabi niya.Tumango si Emily at lumapit hanggang sa ilang talampakan na lang ang pagitan nila.“May sagot na ako,” malumanay niyang sabi.Bahagyang tumaas ang kilay nito. “Nakikinig ako.”Huminga nang malalim si Emily. “Pakakasalan kita, Mr
Tahimik na nakaupo si Emily sa loob ng taxi, nakatingin sa labas ng bintana ngunit walang anumang nakikita.Paulit-ulit na umuulit sa kanyang isipan ang mga sinabi ni Denovon:“Ako, si Denovon Rowland, ay nangangailangan ng asawa.”“Kaya kung papayag ka, magpakasal tayo.”“Hindi ka malulugi sa kasunduang ito.”Pakiramdam niya ay panaginip lamang ang lahat. Hindi—parang kakaibang eksena sa isang drama. Pero totoo iyon. Sinabi niya talaga iyon. Talagang niyaya siya nitong magpakasal.Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Litong-lito siya. Gulat na gulat. At medyo natatakot.“Pag-isipan mo muna ngayong gabi… Hihintayin ko ang sagot mo.”Bahagyang nanginig ang kanyang mga daliri habang mas mahigpit na hinahawakan ang kanyang bag.Huminto ang taxi.“Nandito na po tayo, ma'am,” sabi ng drayber.Nagbayad siya at dahan-dahang bumaba. Nakatali pa rin ang kanyang mga iniisip sa mukha ni Denovon nang makita niya ang mga ito—Si Charles. Si Julie.Nakatayo sa harap ng kanyang apartment building.Nat
Sumandal si Denovon sa kanyang upuan, bahagyang tinatapik ng kanyang mga daliri ang armrest habang pinagmamasdan si Emily na lumalabas ng kanyang opisina. May kakaiba sa babaeng iyon—isang tahimik ngunit matatag na katangian—na nanatili sa kanyang isipan kahit nakalabas na ito ng silid. Sakto namang tumunog ang kanyang telepono. Tiningnan niya ang screen. Lolo. Napabuntong-hininga siya bago sinagot ang tawag. Denovon: “Lolo." Lolo (natatawa): “Ah! Ano ang pakiramdam ng nakaupo sa malaking upuan ngayon, Chairman Rowland?” Denovon: “Normal lang… Trabaho lang naman ang trabaho.” Lolo: “Huwag kang magpanggap na hindi ka nasasabik, iho. Alam kong excited ka. Pinaghirapan kong itayo ang kumpanyang iyan. Siguraduhin mong aalagaan mo iyon.” Denovon (nakangisi): “Aalagaan ko. Iyan ang plano ko.” Sandaling natahimik ang kabilang linya bago sinimulan ng matanda ang tunay nitong pakay. Lolo: “At ngayong maayos na ang takbo ng trabaho mo, kailan ka magpapakasal?
Sumandal si Denovon sa kanyang upuan, maluwag na tinatapik ng kanyang mga daliri ang armrest habang pinagmamasdan si Emily na palabas ng kanyang opisina. May kakaiba sa babaeng iyon—isang tahimik ngunit matatag na katangian—na nanatili sa kanyang isipan kahit nakalabas na ito ng silid. Sakto namang tumunog ang kanyang telepono. Tiningnan niya ang screen. Lolo. Napabuntong-hininga siya bago sinagot ang tawag. Denovon: “Lolo.” Lolo (natatawa): “Ah! Ano ang pakiramdam ng nakaupo sa malaking upuan ngayon, Chairman Rowland?” Denovon: “Normal lang. Trabaho lang naman ang trabaho.” Lolo: “Huwag kang magpanggap na hindi ka nasasabik, iho. Alam kong excited ka. Pinaghirapan kong itayo ang kumpanyang iyan. Siguraduhin mong aalagaan mo iyon.” Denovon (nakangisi): “Aalagaan ko. Iyan ang plano ko.” Sandaling natahimik ang kabilang linya bago nagsimula ang tunay na pakay ng tawag. Lolo: “At ngayong maayos na ang takbo ng trabaho mo, kailan ka magpapakasal?” Den
Pumasok si Emily sa mataas na gusaling salamin ng Rowland Corporation, buong isip na nakatuon sa mahalagang presentasyong naghihintay sa kanya. Mahigpit niyang hinawakan ang folder niya at huminga nang malalim.Hindi ko puwedeng palpakin ito.Diretso siyang naglakad patungo sa elevator, mahina ang tunog ng kanyang mga takong sa sahig. Nang bumukas ang mga pinto, bigla siyang natigilan.Denovon.Mag-isa itong nakatayo roon, guwapo at elegante sa suot nitong itim na suit na akmang-akma sa katawan niya, habang nakasuksok sa bulsa ang isang kamay. Hindi mabasa ang ekspresyon ng mukha nito, ngunit kalmado ito—gaya ng nakasanayan. Tumingala ito at nakita siyang natigilan sa may pintuan.“Papapasok ka ba?” tanong nito sa malamig nitong boses.Napabalik sa ulirat si Emily at nakaramdam ng hiya.“Oh, ah… oo.” Mabilis siyang pumasok at tumayo sa tabi nito, ngunit hindi masyadong malapit.“Magandang umaga,” magalang niyang bati sa mahinang boses.“Umaga,” sagot nito nang hindi man lang tumitingi
Huminto ang makinis at itim na kotse sa harap ng sikat na VIP club bar sa lungsod. Pagkababa ng drayber, bumaba si Denovon at inayos ang mga butones ng kanyang kamiseta pati na rin ang mga manggas nito. Malamig at seryoso ang kanyang mukha—gaya ng dati.“Ibalik mo na ang kotse,” utos niya sa drayber.“Opo, sir,” sagot ng lalaki habang tumatango bago pinaandar ang kotse at umalis.Mabibigat ang mga hakbang ni Denovon habang papasok siya. Bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa, matatag, at may malinaw na layunin. Sinumang makakita sa kanya ay iisipin na papasok siya sa isang larangan ng digmaan, hindi sa isang bar.Pero kung tutuusin, ganoon talaga si Denovon Rowland. Malamig. Nakatuon sa kanyang layunin. At mapanganib na guwapo.Diretso siyang nagtungo sa pribadong bahagi ng club kung saan naghihintay na ang tatlong lalaki. Ang pinakamalalapit niyang kaibigan.Pagpasok pa lang niya sa silid, agad na sumabog ang tawanan.“Hoy! Tingnan n'yo kung sino ang sa wakas ay nagpakita matapos maglah







