Lahat ng Kabanata ng The Beautiful Wife Of Mr Rowland : Kabanata 1 - Kabanata 10

Tahimik ang silid nang dahan-dahang imulat muli ni Emily ang kanyang mga mata. Kumakabog ang kanyang ulo. Masakit ang kanyang buong katawan.Dahil sa maliwanag na ilaw sa itaas niya, napapikit siya nang bahagya. Saglit niyang hindi maalala kung nasaan siya—hanggang sa biglang bumalik sa kanyang alaala ang lahat. Si Charles. Si Julie. Ang mga kasinungalingan. Ang sanggol.Alam ng lahat maliban sa kanya, na nangangahulugang maging ang sarili niyang pamilya ay alam din ang lahat.Dahan-dahan siyang umupo, nakaramdam ng matinding sakit sa kanyang likod, ngunit hindi na siya umiyak sa pagkakataong ito. Tuyo ang kanyang mga mata. Pakiramdam niya ay nanlamig ang kanyang puso.Pinagtaksilan nila siya.Ginamit nila siya.Nilagyan nila siya ng droga.Kinuha nila ang kanyang katawan,ang tiwala niya, at ngayon... ang kanyang anak.Isang sanggol na siyam na buwan niyang dinala sa kanyang sinapupunan. Isang sanggol na kinakantahan niya sa dilim. Isang sanggol na pinangarap niyang kargahin sa kanya

Habang pumapasok si Emily sa restawran, maririnig ang mahinang tugtog ng musikang klasikal sa paligid. Tumingin siya sa buong lugar, at doon niya siya nakita.Isang matangkad na lalaki ang nakatayo malapit sa malaking bintana. Nakalagay ang isang kamay niya sa bulsa, habang hawak naman ng isa ang telepono sa tainga niya. Nakasuot siya ng maitim na suit na akmang-akma sa katawan niya. Kahit nakatalikod ito, mukha na siyang makapangyarihan—kalmado, maayos, at kontrolado ang lahat.Hindi agad lumingon ang lalaki, ngunit nang mapansin niya ang presensya ni Emily, bahagya siyang tumango at ginamit ang kamay na nasa bulsa upang senyasan siyang umupo. Nagpatuloy siya sa pakikipag-usap sa telepono. Mababa at matatag ang kanyang boses, bagaman hindi marinig ni Emily ang mga sinasabi niya.Naglakad si Emily papunta sa mesa at tahimik na umupo. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, hindi dahil sa takot, kundi dahil may kung anong bagay sa presensya ng lalaki na nagpapakaba sa kanya. May kakaiba ito

Tumayo nang tuwid si Emily, kalmado ngunit puno ng awtoridad ang kanyang boses.“Tatlong buwan na ang lumipas mula nang mangyari ang lahat ng iyon,” malamig niyang sabi.“Hindi ko kayo hinanap, kaya huwag ninyo akong hanapin.”“Lumayo kayo sa akin. Huwag ninyo akong piliting harapin kayong dalawa.”“Dahil lang pinili kong magpakawala ay hindi nangangahulugang mahina ako.”“Ito na ang una at huli kong babala.”Pagkasabi nito, tumalikod siya at nagsimulang maglakad palayo, iniwan ang lahat na natigilan sa gulat.Si Julie ang unang nakabawi sa pagkabigla. Nag-aalab sa galit ang kanyang mukha.“Bruha ka, sinampal mo ba talaga ako?!” sigaw niya habang nagmamadaling lumapit upang sunggaban si Emily.Ngunit bago pa niya ito maabot, isang malakas na kamay ang humawak sa kanyang braso—isang security guard.“Bitawan mo ako!” sigaw ni Julie habang pilit na kumakawala.“Bruha ka! Saan ka pupunta?! Bumalik ka rito! Paano mo nagawang sampalin ako?!”Hindi na lumingon si Emily. Nagpatuloy lang siya

Huminto ang makinis at itim na kotse sa harap ng sikat na VIP club bar sa lungsod. Pagkababa ng drayber, bumaba si Denovon at inayos ang mga butones ng kanyang kamiseta pati na rin ang mga manggas nito. Malamig at seryoso ang kanyang mukha—gaya ng dati.“Ibalik mo na ang kotse,” utos niya sa drayber.“Opo, sir,” sagot ng lalaki habang tumatango bago pinaandar ang kotse at umalis.Mabibigat ang mga hakbang ni Denovon habang papasok siya. Bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa, matatag, at may malinaw na layunin. Sinumang makakita sa kanya ay iisipin na papasok siya sa isang larangan ng digmaan, hindi sa isang bar.Pero kung tutuusin, ganoon talaga si Denovon Rowland. Malamig. Nakatuon sa kanyang layunin. At mapanganib na guwapo.Diretso siyang nagtungo sa pribadong bahagi ng club kung saan naghihintay na ang tatlong lalaki. Ang pinakamalalapit niyang kaibigan.Pagpasok pa lang niya sa silid, agad na sumabog ang tawanan.“Hoy! Tingnan n'yo kung sino ang sa wakas ay nagpakita matapos maglah

Sumandal si Denovon sa kanyang upuan, maluwag na tinatapik ng kanyang mga daliri ang armrest habang pinagmamasdan si Emily na palabas ng kanyang opisina. May kakaiba sa babaeng iyon—isang tahimik ngunit matatag na katangian—na nanatili sa kanyang isipan kahit nakalabas na ito ng silid. Sakto namang tumunog ang kanyang telepono. Tiningnan niya ang screen. Lolo. Napabuntong-hininga siya bago sinagot ang tawag. Denovon: “Lolo.” Lolo (natatawa): “Ah! Ano ang pakiramdam ng nakaupo sa malaking upuan ngayon, Chairman Rowland?” Denovon: “Normal lang. Trabaho lang naman ang trabaho.” Lolo: “Huwag kang magpanggap na hindi ka nasasabik, iho. Alam kong excited ka. Pinaghirapan kong itayo ang kumpanyang iyan. Siguraduhin mong aalagaan mo iyon.” Denovon (nakangisi): “Aalagaan ko. Iyan ang plano ko.” Sandaling natahimik ang kabilang linya bago nagsimula ang tunay na pakay ng tawag. Lolo: “At ngayong maayos na ang takbo ng trabaho mo, kailan ka magpapakasal?” Den