Kabanata 5

Tahimik ang biyahe sa sasakyan.

Magkatabing nakaupo sina Emily at Denovon sa likurang upuan, kapwa nakatingin sa labas ng kanilang mga bintana habang maayos na lumiliko ang drayber sa mga kalsada ng lungsod. Walang ilang-ilang na katahimikan sa pagitan nila—katahimikan lamang na hindi kailangang punan ng mga salita.

Biglang nag-vibrate ang telepono ni Emily sa loob ng kanyang bag. Kinuha niya ito at nakita ang pangalan ni Valentina.

Sinagot niya ang tawag. "Uy, Val."

"Uy, girl," narinig niya ang boses ni Valentina, bahagyang nagmamadali. "Sandali lang, puwede mo ba akong tulungang bumili ng ilang bagay sa mall? Naipit ako sa trabaho, marami pa akong kailangang tapusin, at malamang magsasara na ang mall bago ako matapos. Pupuntahan ko na lang at kukunin sa iyo nang maaga bukas ng umaga."

Sumulyap si Emily sa kanyang relo. "Sige, ipadala mo lang sa akin ang listahan."

"Ikaw talaga ang pinakamagaling! Ite-text ko agad sa iyo. Malaki ang utang na loob ko sa iyo!"

Bahagyang ngumiti si Emily. "May utang na loob ka na talaga sa akin." Pareho silang natawa nang bahagya bago natapos ang tawag.

Lumingon siya kay Denovon at mahina siyang nagsalita. "Ahm… puwede bang sa mall mo na lang ako ihatid? May kaunting bagay lang akong kailangang asikasuhin para sa isang kaibigan."

Tumango si Denovon nang walang pag-aalinlangan. "Walang problema."

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng mall. Tinanggal ni Emily ang kanyang seat belt at kinuha ang kanyang pitaka.

"Salamat, Denovon. Sa paghatid sa akin… at pati na rin sa ginawa mo kanina."

Bahagya siyang tumango habang nakatingin sa kanya. "Walang anuman."

Binuksan ni Emily ang p***o at bumaba.

Habang naglalakad siya papunta sa pasukan, pinagmamasdan siya ni Denovon. Kumikilos siya nang may tahimik na katatagan, hindi nagmamadali at hindi rin sinusubukang magmukhang matapang—kumikilos lamang siya bilang kanyang sarili.

May kung anong kislap na dumaan sa mga mata ni Denovon. Isang saglit na interes… o marahil ay kuryosidad. Hindi siya nag-alis ng tingin hanggang sa tuluyang mawala si Emily sa likod ng mga p***o ng mall.

Naglakad si Emily sa loob ng tindahan, dahan-dahang pinipili ang mga bagay na nasa listahang ipinadala ni Valentina. Inilagay niya ang bawat isa sa basket habang nananatiling kalmado ang kanyang isip.

Ngunit nang lumiko siya sa susunod na pasilyo, biglang tumigil ang kanyang mga paa.

Parang bumagsak ang kanyang puso.

Doon, ilang hakbang lamang ang layo sa kanya, nakatayo ang dalawang taong hindi na niya kailanman gustong makita—sina Julie at ang kanyang stepsister na si Evelyn. Tumatawa sila at mahina ang usapan habang pumipili ng mga bagay mula sa istante. Napakalapit nila sa isa't isa, parang matalik na magkaibigan. Para bang walang anumang nangyari.

Napatigil si Emily. Lalong humigpit ang pagkakahawak ng kanyang mga daliri sa hawakan ng basket. Bumalik ang mga alaala—si Charles, ang ospital, ang pagtataksil, ang mga kasinungalingan. Ang kanyang sanggol.

Ang sakit na ilang buwan niyang ibinaon sa kanyang kalooban ay biglang dumagan nang husto sa kanyang dibdib. Nahihirapan siyang huminga. Nag-aapoy ang kanyang mga mata, ngunit hindi siya umiyak. Hindi rito. Hindi sa harap nila.

Mabilis siyang tumalikod, handang umalis, ngunit—

" Ate?"

Napatigil siya sa narinig na boses.

Nakita siya ni Evelyn.

Dahan-dahang lumingon si Emily, pilit na pinananatiling kalmado ang kanyang mukha. Nakangiti si Evelyn—ang dati ring peke at matamis na ngiti na minsang nakalinlang sa kanya.

Nakatayo sa tabi nito si Julie, nakakrus ang mga braso, matalim ang mga mata at puno ng pagmamataas. Wala ni isa sa kanila ang mukhang nakokonsensiya. Sa halip, mukha silang… masaya.

Walang sinabi si Emily.

Dahan-dahang umangat at bumaba ang kanyang dibdib habang pinipigilan niyang sumabog ang bagyong nagngangalit sa kanyang kalooban. Ang sakit. Ang galit. Ang pagtataksil. Nakatayo lamang si Emily, kalmado ang mukha ngunit mabilis ang tibok ng puso. Gusto na lamang niyang tumalikod at umalis—ngunit lumapit si Evelyn, malambot ang boses at puno ng pekeng emosyon.

"Ate, masaya akong makita kang muli," sabi ni Evelyn sa nanginginig na boses, habang kumikinang ang kanyang mga mata dahil sa mga pekeng luha.

"Alam mo… hindi ka sana umalis sa bahay. Naiintindihan kong nasaktan ka, pero dapat mong malaman na hindi namin iyon sinadya…"

Bahagyang sumikip ang mga mata ni Emily, ngunit hindi pa rin siya nagsalita.

"Talagang sinubukan kitang sabihan, pero alam mo naman kung paano ang mga bagay-bagay," patuloy ni Evelyn. Nakadikit ang mga kamay niya sa kanyang dibdib, na para bang siya ang biktima. "Hindi ko iyon desisyon, si Dad iyon. Sinubukan ko siyang pigilan. Talagang sinubukan ko… pero alam mo naman kung ano si Father. Pakiusap, huwag mo siyang sisihin. Gusto lang niya ang pinakamabuti para sa ating lahat."

Mahigpit na nagdikit ang mga panga ni Emily. Napakatamis pakinggan ng mga kasinungalingan mula sa mga labi ni Evelyn.

"Ate kita," dagdag ni Evelyn sa mas malakas na boses, na nakakuha ng atensyon ng mga mamimiling malapit sa kanila. "Ikaw lang ang nag-iisa kong kapatid na babae. Pakiusap… huwag mong hayaang paghiwalayin tayo ng isang lalaki."

Nagsimulang kumalat ang mga hingang gulat at pabulong na usapan sa paligid nila. Tiningnan ng mga tao si Emily na para bang siya ang may kasalanan—para bang siya ang sumira sa kanilang pamilya.

Hindi nagsalita si Emily.

Bago pa siya makapagsalita, mabilis na lumapit si Julie at pumagitna kina Evelyn at Emily, na para bang isang asong nagbabantay.

"Eve, ano ba ang sinasabi mo?" malakas na singhal ni Julie. "Hindi mo kailangang magmakaawa sa kanya. Hayaan mo siyang mabulok."

Bumaling siya kay Emily, matalim at puno ng poot ang kanyang boses.

"Paano mo nagawang pagnasaan ang isang taong hindi naman sa iyo? Ang lalaki ng ibang babae? Isa kang mang-aagaw ng asawa, Emily. Iyan ang pagkatao mo."

Lumapit pa si Julie, may malupit na ngiti sa mga labi.

"Akala mo ba maaagaw mo si Charles sa akin dahil lang may pera ka? Dahil may mga shares ka? Huwag mo akong patawanin."

Nanatiling walang pagbabago ang mukha ni Emily, ngunit bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay. Yumuko nang bahagya si Julie palapit sa kanya, at ang mga salita nito ay parang mga kutsilyong tumatarak sa kanya.

"Wala kang ibang ginawa kundi matalo sa buhay. Dapat mong itago ang mukha mo at huwag nang magpakita kailanman."

Pagkatapos, may malupit na ngising idinagdag niya, "Oh—at bago ko makalimutan… salamat sa pagsilang mo sa anak kong lalaki."

Nanikip ang dibdib ni Emily.

At nang akala niyang hindi na maaaring lumala pa ang tagpong iyon, mabilis na nagsalita si Evelyn.

"Julie, huwag mong sabihin iyan tungkol sa ate ko. Hindi niya kasalanan. Hindi niya alam na magkasintahan kayo ni Charles. Ang pinakamamahal kong ate ay hindi mang-aagaw ng asawa."

Sinabi niya iyon nang sapat ang lakas upang marinig ng lahat—nagpapanggap na ipinagtatanggol si Emily, ngunit lalo lamang nitong pinalala ang sitwasyon para sa kanya. Lalong nalito ang mga tao sa paligid. Ang ilan ay umiling, habang ang iba naman ay patuloy na nagbubulungan.

Dahan-dahang gumalaw ang mga mata ni Emily mula kay Evelyn… papunta kay Julie… at pagkatapos ay sa sahig.

At nang muli siyang tumingala, malamig na ang kanyang puso.

Kalmadong tiningnan ni Emily si Evelyn at nagsalita.

"Tigilan mo ang pagtawag sa akin ng ate. Hindi mo ako kapatid."

"Huwag mong sabihin iyan, Ate," sagot ni Evelyn habang sinusubukan siyang abutin.

Ngunit umatras si Emily—

Paa!

Bumagsak si Evelyn sa sahig.

"Evelyn!" sigaw ni Julie habang nagmamadaling tulungan siyang tumayo. Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa paligid nila.

"Ang sama niya."

"Kahit mabait na nga si Evelyn sa kanya, itinulak pa niya."

"Kaya pala hindi siya kayang panindigan ng isang lalaki."

"Ate…" umiiyak na sabi ni Evelyn, habang tumutulo ang kanyang mga luha. Malambot at kaawa-awa ang kanyang boses—sapat upang maawa sa kanya ang mga estrangherong nakapaligid sa kanila.

"Tigilan mo ang pagtawag sa kanya ng ate," singhal ni Julie. "Tinuring mo siyang kapatid mo, pero hindi ka naman niya kailanman itinuring na kapatid."

Humarap si Julie kay Emily, puno ng galit ang mga mata.

"Wala kang karapat-dapat na anumang mabuti sa buhay… kamatayan lang."

Paa!