Kabanata 4

Habang pumapasok si Emily sa restawran, maririnig ang mahinang tugtog ng musikang klasikal sa paligid. Tumingin siya sa buong lugar, at doon niya siya nakita.

Isang matangkad na lalaki ang nakatayo malapit sa malaking bintana. Nakalagay ang isang kamay niya sa bulsa, habang hawak naman ng isa ang telepono sa tainga niya. Nakasuot siya ng maitim na suit na akmang-akma sa katawan niya. Kahit nakatalikod ito, mukha na siyang makapangyarihan—kalmado, maayos, at kontrolado ang lahat.

Hindi agad lumingon ang lalaki, ngunit nang mapansin niya ang presensya ni Emily, bahagya siyang tumango at ginamit ang kamay na nasa bulsa upang senyasan siyang umupo. Nagpatuloy siya sa pakikipag-usap sa telepono. Mababa at matatag ang kanyang boses, bagaman hindi marinig ni Emily ang mga sinasabi niya.

Naglakad si Emily papunta sa mesa at tahimik na umupo. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, hindi dahil sa takot, kundi dahil may kung anong bagay sa presensya ng lalaki na nagpapakaba sa kanya. May kakaiba itong awtoridad. Ang pagiging kalmado nito, ang paraan ng pagtayo niya, at ang tahimik na lakas na taglay niya—iba ito sa lahat ng lalaking nakilala ni Emily noon.

Hindi nagtagal, tinapos ng lalaki ang tawag at naglakad papunta sa kanyang upuan. Napansin ni Emily na may tasa na ng tsaa sa harap nito. Dahan-dahan itong umupo at tiningnan siya nang may kalmadong mga mata. Matalas, maitim, at malalim ang mga mata nito—parang kaya nitong tumingin hanggang sa kaloob-looban ng isang tao at makita ang mga kasinungalingan.

"Hello, ikaw si Emily, tama?" tanong niya sa malalim ngunit malambot na boses.

Bahagyang ngumiti si Emily at tumango. "Oo, ako nga."

Iniabot ng lalaki ang kamay niya upang makipagkamay. "Ako si Denovon. Ikinagagalak kitang makilala."

Tinanggap ni Emily ang kamay nito. Mainit at matatag ang pagkakahawak nito.

"Ikinagagalak din kitang makilala," magalang niyang sagot.

Sandaling natahimik ang dalawa pagkatapos noon, ngunit hindi naman iyon nakailang. Hindi nagmadaling magsalita si Denovon. Tiningnan lamang niya si Emily nang may tahimik na interes, na para bang sinusubukan niya itong unawain—hindi lamang ang mukha nito kundi pati ang puso niya.

Umayos ng upo si Emily, ayaw niyang ipahalata ang kanyang kaba. Hindi na siya ang sirang babaeng tulad ng dati, ilang buwan na ang nakalipas. Hindi na ngayon.

Kalmado si Denovon sa panlabas, ngunit sa kaibuturan niya, ayaw rin naman niyang naroon.

Hindi niya ideya ang blind date na ito. Tatlumpung taong gulang na siya, matagumpay, at nakatuon sa kanyang mga layunin—ngunit sa paningin ng kanyang pamilya, nahuhuli na siya sa buhay.

"Tatlumpu ka na at hindi ka pa rin kasal? Ano pa ba ang hinihintay mo?" madalas sabihin ng kanyang lola.

"Kailangan mo ng asawa upang makatulong sa pagbuo ng iyong kinabukasan," madalas namang ipaalala sa kanya ng kanyang ina.

Ngunit ang boses ng kanyang lolo ang pinakamahalaga sa kanya. Ang kanyang lolo, ang pinuno ng pamilya at nagtatag ng Rowland Corporation, ay malinaw na nagpahayag ng kanyang kagustuhan:

"Bumalik ka na ngayon, Denovon. Panahon na. At ang babaeng ito—apo siya ng dati kong kaibigan. Maganda ang asal niya at nakapag-aral. Kilalanin mo siya."

Isang buwan pa lamang ang nakalipas mula nang bumalik si Denovon sa bansa matapos manirahan nang limang taon sa Amerika, kung saan pinamamahalaan niya ang sangay ng kumpanya roon. Nagtrabaho siya araw at gabi, pinalago ang negosyo, at nakuha ang respeto ng kanyang pamilya—lalo na ng kanyang lolo.

Ngayon, bumalik siya upang pamunuan ang pangunahing kumpanya. Malaking responsibilidad iyon, at wala sa kanyang mga plano ang pagpapakasal—kahit sa ngayon. Ngunit magalang siyang hiniling ng kanyang lolo, at palagi niya itong iginagalang. Iyon ang dahilan kung bakit pumayag siya sa blind date na ito.

Isang hapunan lang, sabi niya sa sarili.

Wala siyang gaanong inaasahan dito. Marahil ay ilang magagalang na salita lamang ang kanilang palitan bago sila maghiwalay. Tahimik. Walang pressure. Ngunit nang makita niyang pumasok si Emily sa restawran—simple, kalmado, at maganda sa banayad na paraan—parang may kung anong bagay sa loob niya ang biglang huminto.

Hindi siya nagbihis upang magpasikat. Hindi rin siya lumakad na parang naghahanap ng atensyon.

Tahimik siya, ngunit… malakas ang loob. Para siyang isang taong maraming pinagdaanan ngunit nananatiling matatag at nakatindig nang tuwid.

Natagpuan ni Denovon ang sarili na patuloy siyang pinagmamasdan, kahit tapos na silang magkamay.

Marahil, hindi magiging ganoon kasimple ang hapunang ito.

Muling kinuha ni Denovon ang kanyang tsaa at dahan-dahang humigop bago nagsalita.

"So… madalas ka bang makipag-blind date?" kaswal niyang tanong, habang tinitingnan siya nang may bahagya at magalang na ngiti.

Mahinang natawa si Emily at umiling. "Hindi. Sa totoo lang, ito ang una ko."

Tumango siya. "Ako rin."

Pareho silang bahagyang ngumiti. Hindi naging awkward ang katahimikan sa pagitan nila—kalmado lamang. Nakapagbibigay pa nga ito ng kapayapaan.

"Ano ang trabaho mo?" tanong ni Emily, sinusubukang ipagpatuloy ang kanilang pag-uusap.

"Nagtatrabaho ako sa negosyo. Isang buwan pa lamang mula nang bumalik ako sa bansa. Limang taon akong nasa Estados Unidos upang pamahalaan ang sangay ng isang kumpanya roon," paliwanag niya.

"Mukhang malaki ang responsibilidad mo," sabi niya.

"Maraming ginagawa," simple niyang sagot. "Pero marami rin akong natutuhan." Muli siyang humigop ng tsaa, habang nakatuon pa rin ang mga mata sa kanya.

"Ikaw naman?" tanong niya. "Ano ang trabaho mo?"

Sandaling nag-atubili si Emily bago sumagot. "Manager ako sa Rowland Corporation."

Napansin ni Denovon na bahagyang humina ang boses ni Emily nang magsalita siya. Hindi iyon gaanong kapansin-pansin, ngunit napansin pa rin niya.

Maayos naman ang hitsura ni Emily sa panlabas—maganda ang suot, magalang, at nakangiti—ngunit pagod ang kanyang mga mata. Para siyang isang taong may mabigat na dinadala sa kalooban.

Ayaw ni Denovon na mailang siya, kaya mahinahon siyang nagsalita.

"Hindi mo kailangang sabihin sa akin kung ano ang problema mo," malumanay niyang sabi, "pero… anuman iyon, huwag mong hayaang sirain ka nito."

Nagulat si Emily at tumingin sa kanya.

Sumandal si Denovon sa kanyang upuan. Kalmado at matatag ang kanyang boses. "May nakita na akong mga taong dinadala ang sakit na para bang bahagi na ito ng kanilang pagkatao. Unti-unti silang nilalamon nito. Pero ikaw… mas malakas ka kaysa roon. Nakikita ko iyon."

Ilang sandaling nanatiling tahimik si Emily. Mas tumagos sa kanyang puso ang mga salita nito kaysa sa inaasahan niya. Wala nang nagsabi sa kanya ng ganoong bagay mula nang gumuho ang lahat sa kanyang buhay.

Bahagya siyang ngumiti—isang tunay na ngiti.

"Salamat."

Minsan siyang tumango, seryoso ang mukha. "Huwag mo lang kalimutang kilalanin kung sino ka. Anuman ang nangyari noon, hindi iyon ang magtatakda kung sino ka."

Maayos na natapos ang kanilang blind date, at mas panatag na ang loob nilang dalawa kaysa noong nagsimula ito.

Nang lumabas sila ng restawran, malamig at payapa ang hangin sa gabi. Sinabi ni Emily na tatawag siya ng taxi, ngunit marahang umiling si Denovon.

"Ihahatid na kita," simple niyang sabi. "Gabi na, at hindi ako magiging panatag kung hahayaan kitang umuwi nang mag-isa."

Sandaling nag-atubili si Emily bago tumango. "Sige… salamat."

Magkasama silang naglakad papunta sa kotse ni Denovon. Tahimik sila, ngunit komportable naman ang pakiramdam nila sa isa't isa.