Just Lunch, Nothing More

Chapter 6 

Akala ko, ang pinakamahirap na bahagi ng araw ko ay ang makasama si Jaxith Valdemore sa isang lunch na hindi ko naman talaga kailangang puntahan.

Nagkamali ako.

Ang pinakamahirap pala ay ang magpanggap na ordinaryong lunch lang iyon kahit ilang minuto pa lang kaming magkasama, pakiramdam ko ay unti-unti nang nawawala ang kakayahan kong kumilos nang normal.

“So, where are we going?” tanong ni Jaxith habang magkasabay kaming naglalakad papunta sa elevator.

“Somewhere quiet.”

“Quiet?”

“Yes. Yung lugar na hindi ako kailangang sumigaw para lang marinig ang sarili kong iniisip.”

He chuckled. “Am I that distracting?”

Hindi ako agad sumagot.

Dahil ang totoo, oo.

Pero hindi ko iyon sasabihin sa lalaking mukhang masayang-masaya tuwing nahuhuli niya akong hindi makasagot sa mga tanong niya.

“Your ego is showing again, Mr. Valdemore.”

“Should I hide it?”

“Please. Nakakaabala sa public.”

Napatawa siya. At gaya ng mga nakaraang pagkakataon, nahuli ko na naman ang sarili kong nakatingin sa kanya nang mas matagal kaysa sa nararapat.

Nakakainis.

Bakit ba ang dali niyang patawanin ang sarili niya? At bakit kailangan kong aminin sa sarili ko na gusto ko ang tunog ng tawa niya?

Pinili kong dalhin kami sa isang maliit na restaurant ilang kanto mula sa opisina. Hindi ito ganoon kakilala, pero masarap ang pagkain at hindi masyadong matao tuwing tanghali. Ilang beses na akong kumain dito kapag gusto kong magpahinga mula sa trabaho.

Pagkapasok namin, sinalubong kami ng amoy ng bagong lutong pagkain. May ilang customers sa tabi ng bintana, habang mahina ang tugtog mula sa speakers.

“This is your favorite place?” tanong niya habang hinihila ang upuan para sa akin.

“One of my favorites.”

“Good choice.”

Umupo ako at inilapag ang bag sa tabi ko. “Huwag ka munang magbigay ng rating. Hindi pa tayo kumakain.”

“I trust your judgment.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit mas tumatak sa akin ang simpleng sagot na iyon kaysa sa lahat ng pang-aasar niya kanina.

Minsan kasi, nakakapagod din ang palaging kailangang patunayan na tama ang mga desisyon mo. Lalo na kapag sanay ang mga tao na ikaw ang mag-aadjust, ikaw ang iintindi, at ikaw ang gagawa ng paraan kapag may hindi nag-work out.

Kaya nang sabihin niyang pinagkakatiwalaan niya ang judgment ko, kahit tungkol lang iyon sa pagpili ng restaurant, may kung anong bahagi sa akin ang napahinga.

Mabilis kong ibinaling ang tingin ko sa menu.

“Don't say things like that so casually.”

His eyebrows lifted. “Like what?”

“Nothing. Order ka na lang.”

Hindi na siya nagtanong, pero nakita ko ang bahagyang ngiti sa labi niya.

Habang naghihintay kami ng pagkain, napag-usapan namin ang project. Tinanong niya ako tungkol sa suppliers, sa schedule, at sa ilang design decisions na kailangan naming tapusin bago ang next presentation.

Sinagot ko naman siya nang maayos. After all, trabaho ko iyon.

Pero nang maubos ang business topics, biglang naging tahimik ang mesa namin.

Hindi naman awkward sa simula. May ilang segundong pareho kaming abala sa pag-inom ng tubig. Hanggang sa nagsalita siya.

“What do you usually do when you're not working?”

Napakurap ako. “Matulog.”

He laughed. “That's it?”

“Sometimes kumakain din.”

“Very informative, Ms. Solvana.”

“Thank you. I try my best.”

Umiling siya habang nakangiti. “Seriously, Lyra.”

Hindi ko alam kung bakit mas naging mahirap sagutin ang tanong niya nang tawagin niya ako sa pangalan ko.

“I read sometimes. Watch movies. Spend time with people I'm comfortable with.”

“People you're comfortable with,” ulit niya. “That's a very short list, isn't it?”

“Maybe.”

“Am I on that list?”

Napatingin ako sa kanya.

Walang pang-aasar sa mukha niya ngayon. Curious lang siya, at tila handang tanggapin kahit ano ang isagot ko.

Iyon ang dahilan kung bakit hindi ako agad nakasagot.

“I'm still deciding.”

He placed a hand over his chest. “That's cruel.”

“You'll survive.”

“Hopefully. I have a company to run.”

Napatawa ako, at sa pagkakataong iyon, hindi ko na pinilit pigilan ang sarili ko.

Sandali niya akong tinitigan bago ngumiti.

“There. I like that.”

Nawala ang ngiti ko. “What?”

“When you laugh without trying to hide it.”

Biglang naging mas mainit ang pakiramdam ko kahit malamig naman ang air-conditioning sa restaurant.

I looked down at my glass. “You're making lunch unnecessarily complicated.”

“I'm just having a conversation with you.”

“Exactly. That's the problem.”

He laughed softly.

Dumating ang pagkain namin bago pa niya ako maitanong kung ano ang ibig kong sabihin.

At nagpapasalamat ako roon.

Habang kumakain kami, napansin kong halos hindi niya ginagalaw ang phone niya. Ilang beses itong umilaw sa tabi ng plato niya, pero hindi niya pinansin.

“You can answer that,” sabi ko.

“It's nothing important.”

“Baka important sa tumatawag.”

He glanced at the screen, then turned it face down.

“I promised someone lunch. I intend to keep that promise.”

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Someone.

Ako ba ang tinutukoy niya?

Of course, Lyra. Ikaw lang naman ang kasama niya.

Pero may kakaiba sa paraan ng pagsasabi niya noon. Para bang hindi lang basta pagsunod sa isang plano ang ginagawa niya. Para bang gusto niyang iparamdam na mahalaga sa kanya ang oras na magkasama kami.

I didn't know what to do with that feeling.

“Do you always do this?” tanong ko.

“Do what?”

“Make people feel special with simple things?”

Nawala ang ngiti niya, at ilang segundo niya akong tiningnan bago sumagot.

“No.”

Isang salita lang iyon, pero hindi ko alam kung paano ko dapat intindihin.

“Then why me?”

He leaned back slightly.

“Maybe because I want to know you beyond the person who keeps correcting my project proposals.”

Napayuko ako at kunwaring inayos ang kutsara ko.

“I'm not that difficult to know.”

“Are you sure?”

“Yes.”

“Then tell me something about yourself that isn't in your employee records.”

Napangiti ako nang bahagya. “I hate people who make promises they don't intend to keep.”

Hindi agad siya sumagot.

For the first time that afternoon, I felt like I had said something I hadn't planned to share.

Hindi iyon malaking confession. Hindi rin iyon isang dramatic story about my past. Pero totoo iyon.

I had learned to be careful with promises. Dahil minsan, mas masakit ang maghintay sa isang bagay na paulit-ulit ipinapangako kaysa sa malaman mong hindi talaga iyon mangyayari.

“That's fair,” he said quietly.

I looked at him.

“That's all you're going to say?”

“What do you want me to say?”

“Nothing. Forget it.”

“Lyra.”

His voice made me look up again.

“I won't ask you to explain something you're not ready to talk about.”

Hindi ko napigilang mapalunok.

Iyon ang problema kay Jaxith. Kapag inaasar niya ako, madali siyang kontrahin. Pero kapag bigla siyang nagiging sincere, hindi ko alam kung saan ako lulugar.

“Thank you,” mahina kong sagot.

He nodded, then deliberately changed the subject.

At sa halip na ma-offend ako dahil hindi na niya ako tinanong, nakaramdam ako ng pasasalamat.

Hindi lahat ng tao kailangang malaman ang buong kuwento mo para respetuhin ka.

Pagkatapos naming kumain, nag-offer siyang ihatid ako pabalik sa opisina. Tinanggihan ko muna dahil gusto kong maglakad nang kaunti.

Surprisingly, hindi siya nakipagtalo.

Naglakad kami sa sidewalk habang pinag-uusapan ang isang pelikulang pareho naming napanood. Magkaiba ang opinions namin sa ending, at halos magtalo kami kung tama ba ang ginawa ng main character.

“See? You have terrible taste in movies,” sabi niya.

“At least hindi ako nanonood ng action movie tapos nagrereklamo kapag maraming action.”

“That's literally the point of an action movie.”

“Exactly. Predictable.”

He shook his head, smiling.

For a few minutes, nakalimutan kong CEO siya. Nakalimutan kong may mga taong naghihintay sa kanya sa opisina at may responsibilidad siyang hindi ko kayang isipin.

He was simply Jaxith.

A man who laughed at my ridiculous arguments and listened when I spoke.

At nakakatakot palang masanay sa ganoong pakiramdam.

Pagdating namin sa building, huminto ako sa harap ng entrance.

“Thank you for lunch,” sabi ko.

“Thank you for choosing the place.”

“Don't expect this every day.”

“Wouldn't dream of it.”

“Good.”

“Maybe twice a week?”

“Jaxith!”

He laughed, raising both hands in surrender.

“Fine. I'll behave.”

I shook my head and walked toward the entrance. Pero bago ako tuluyang makapasok, tinawag niya ulit ako.

“Lyra.”

Lumingon ako.

“I'm glad you said yes.”

Hindi siya ngumiti nang mapang-asar. Hindi rin siya nagdagdag ng joke para pagaanin ang sinabi niya.

He simply meant it.

At iyon ang dahilan kung bakit ilang segundo akong hindi nakasagot.

“Me too,” mahina kong sabi bago ako tuluyang pumasok.

Hindi ko alam kung narinig niya iyon. Pero nang sumilip ako sa salamin ng entrance, nakita kong nakatayo pa rin siya sa labas.

Nakatingin sa akin.At nakangiti.

Pagbalik ko sa desk ko, agad akong sinalubong ni Nina.

“So?”

I put down my bag. “So, what?”

“Don't insult my intelligence. Kumusta ang lunch?”

“Masarap ang pagkain.”

“I'm asking about the man, Lyra.”

“Wala. Kumain lang kami.”

Nina narrowed her eyes.

“Then why are you smiling?”

Agad kong inayos ang upuan ko. “I'm not.”

“Girl, I have known you long enough to recognize that face.”

“Anong face?”

“The face of someone who's starting to care.”

Hindi ako sumagot.

Dahil sa unang pagkakataon, wala akong maisip na magandang excuse.

Bago pa ako makapagsalita, nag-vibrate ang phone ko.

A message from Jaxith.

Jaxith: Made it back safely?

Napatingin ako sa oras. Wala pang limang minuto mula nang maghiwalay kami.

I typed a reply.

Lyra: Yes. Nasa office na ako.

Mabilis ang sagot niya.

Jaxith: Good. And Lyra?

Lyra: What?

Matagal akong nakatingin sa screen habang naghihintay.

Then his message appeared.

Jaxith: Next time, I want to take you somewhere you've never been.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

Dapat biro lang. Dapat sabihin kong depende sa schedule ng project.

Pero bago pa ako makapag-type, may pumasok na panibagong notification mula sa isang hindi kilalang number.

Isang larawan.

Si Jaxith iyon, kuha sa isang eleganteng restaurant. Katabi niya ang isang magandang babae na nakangiti habang nakahawak sa braso niya.

Hindi ko alam kung kailan iyon kinunan.

Pero ang caption sa ibaba ng larawan ang tuluyang nagpawala sa ngiti ko.

Unknown Number: Before you get too close to him, you should know that you're not the first woman he's taken to lunch.