I Know You Like Me

Chapter 5

Kinabukasan, iisa lang ang plano ko: magtrabaho nang maayos, tapusin ang revisions, at kumilos na parang walang kakaibang nangyari kagabi. Simple lang, hindi ba?

Pero mukhang hindi nakikisama sa akin ang mundo.

Alas-nuwebe pa lang ng umaga, tatlong beses ko nang binasa ang message ni Jaxith bago ako pumasok sa trabaho.

Jaxith: Don't skip breakfast today.

Hindi ko alam kung bakit kailangan pa niyang sabihin iyon. Hindi niya naman ako nanay, at lalong hindi niya trabaho ang siguraduhing kumakain ako sa tamang oras.

Pero napangiti ako.

Nakakainis talaga.

"May magandang balita ba?" tanong ni Nina habang inilalapag ang kape sa mesa niya.

Agad kong binitawan ang cellphone ko. "Wala."

"Kung wala, bakit ka nakangiti?"

"Masama bang ngumiti?"

"Hindi. Pero kapag ikaw ang nakangiti nang ganyan, siguradong may kinalaman 'yan sa isang lalaking ayaw mong aminin na gusto mo."

"Alam mo, kung hindi lang kita kaibigan, matagal na kitang sinumbong sa HR dahil sa pang-aabala."

"Go ahead. Sasabihin ko rin sa HR na ginagamit mo ang office hours para magbasa ng sweet messages."

"Anong sweet message? Sinabihan niya lang naman akong kumain."

Napatigil si Nina. Dahan-dahan siyang napangiti habang nakatingin sa akin.

"Wait. Sino ang nagsabi sa iyo niyan?"

Hindi ako sumagot.

Lalong lumawak ang ngiti niya. "Si Jaxith?"

"Nina, please."

"Si Jaxith nga!"

"Ang aga-aga, ang ingay mo!"

Tumawa siya nang malakas kaya napalingon ang dalawa naming katrabaho. Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang folder dahil gusto ko nang maglaho sa kinauupuan ko.

"Okay, sorry," sabi niya, kahit halatang hindi siya nagsisisi. "Pero aminin mo, iba na ang pakikitungo niya sa iyo."

"Professional lang siya."

"Talaga? At professional concern din ba ang pagsabi niyang mag-message ka kapag nakauwi ka na?"

"Wala ka na bang ibang ginawa kundi asarin ako?"

"Because you're making it too easy."

Kinuha ko ang mga drawing at tumayo. "May meeting ako."

"Wala kang meeting hanggang alas-diyes!"

"Magre-ready ako!"

Umalis na ako bago pa siya makapagsalita ulit. Pero kahit malayo na ako, naririnig ko pa rin sa isip ko ang pang-aasar niya.

At ang mas nakakainis?

Tama naman talaga siya.

Dumating ako sa Valdemore International sampung minuto bago ang meeting. Pagpasok ko sa lobby, nakita ko agad si Clara na may hawak na tablet malapit sa reception desk.

"Good morning, Lyra."

"Good morning. Nasa office na ba si Jaxith?"

"He's expecting you. Nasa conference room na siya."

Tumango ako at nagpasalamat bago dumiretso sa elevator. Habang umaakyat, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Maayos naman ang buhok ko. Simple ang suot kong cream blouse at itim na pantalon. Wala namang kakaiba sa itsura ko.

Pero bakit pakiramdam ko, kailangan kong siguraduhing maganda ang itsura ko kapag kaharap ko siya?

Napapikit ako at napabuntong-hininga.

Lyra, trabaho lang ito.

Pagbukas ng elevator, dumiretso ako sa conference room. Nasa loob na si Jaxith, nakaupo sa dulo ng mesa habang may binabasang documents. Nang bumukas ang p***o, agad siyang tumingin sa akin at ngumiti.

Ngiting kagaya ng nakita ko kagabi.

"Good morning," bati niya.

"Good morning."

"You're early."

"Mas maaga kaysa sa inaasahan mo?"

"Actually, yes."

Umupo ako sa kabilang panig ng mesa at inilabas ang mga drawing. "May problema ba kung maaga akong dumating?"

"None at all."

Kinuha niya ang isang folder na nasa tabi niya bago muling tumingin sa akin.

"I was just thinking that you might be avoiding me today."

Napahinto ang kamay ko. "Why would I avoid you?"

Sumandal siya sa upuan habang pinagmamasdan ako, na para bang sinusubukan niyang basahin ang nasa isip ko.

"That's what I'm asking."

"Jaxith, alas-nuwebe pa lang. Wala pa akong sapat na kape para sa mga tanong mong walang connection sa project."

Tumawa siya, at hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya.

"Fine. Let's talk about work."

"Thank you."

Sinimulan ko ang presentation at ipinaliwanag ang mga pagbabagong ginawa ko sa lighting arrangement. Nakinig siya habang ipinapakita ko ang updated drawings at nagtanong tungkol sa materials at installation schedule.

Naging maayos ang meeting. Walang pagtatalo, walang reklamo, at walang malaking pagbabago sa plano.

Pero sa tuwing natatapos akong magsalita, napapansin kong nakatingin pa rin siya sa akin.

Hindi sa drawing.

Sa akin.

Huminto ako sa pagpapaliwanag at tiningnan siya. "May mali ba sa mukha ko?"

"Why?"

"Kanina ka pa nakatingin."

"Am I not allowed to look at the person presenting my project?"

"Allowed naman. Pero may screen sa harap mo. Baka gusto mo na lang doon tumingin."

Napatawa siya. "You're nervous."

"Hindi."

"You are."

"Jaxith, kung gusto mong baguhin ang design, sabihin mo na lang. Huwag mo akong i-psychological analysis."

Tumiklop siya ng mga braso at sumandal sa upuan. "Interesting."

"Ano na naman?"

"You talk more when you're nervous."

Napakurap ako. "Hindi ako kinakabahan."

"Okay."

"At hindi rin ako umiiwas sa iyo."

"I didn't say you were."

"Pero iyon ang ipinapahiwatig mo!"

Lalong lumawak ang ngiti niya, at doon ko na-realize na nahulog na ako sa sarili kong bitag. Ako mismo ang nagbigay sa kanya ng dahilan para lalo akong asarin.

Napailing ako at muling inayos ang mga papel sa harap ko.

"Can we please continue?"

"Of course, Ms. Solvana."

Masyadong masaya ang boses niya, na lalo lang nagpagulo sa isip ko.

Hindi ko alam kung sinasadya niya akong asarin o talagang ganoon siya kapag komportable sa isang tao. Hindi ako sanay na may lalaking kayang guluhin ang isip ko sa ilang salita lamang. At lalong hindi ako sanay na gusto kong hayaan siyang gawin iyon.

Natapos ang meeting nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko. Habang inilalagay ko sa bag ang mga dokumento, tumayo si Jaxith at lumapit sa mesa ko.

"Are you free for lunch?"

"May kailangan pa akong tapusin sa office."

"That wasn't my question."

Napatingin ako sa kanya. "Anong ibig mong sabihin?"

"I'm asking if you want to have lunch with me."

"Para saan?"

"Do I need a reason?"

"Usually, oo."

Ngumiti siya na para bang inaasahan na niya ang sagot ko.

"Then let's say I want to discuss the project over lunch."

"Natapos na natin ang project discussion."

"Then we'll discuss something else."

Napahawak ako sa strap ng bag ko habang pinag-iisipan ang isasagot.

Dapat tumanggi ako kung gusto kong mapanatiling simple ang lahat. Dapat sabihin kong marami pa akong kailangang gawin at mas mabuting kumain na lang kami sa ibang pagkakataon.

Pero ang totoo, wala naman akong kailangang tapusin sa oras na iyon.

At hindi ko rin gustong aminin na gusto ko siyang makasama.

"Jaxith, hindi ba puwedeng kumain ang isang tao nang hindi ginagawang meeting ang lunch break niya?"

"Of course. We can talk about anything you want."

"Anything?"

"Anything."

Tinitigan ko siya, sinusubukang alamin kung seryoso ba siya o may balak na naman akong asarin.

"And if I say no?"

His smile faded slightly, but he didn't look offended.

"Then I'll respect that."

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nahirapang tumanggi nang sabihin niya iyon. Walang pamimilit sa boses niya. Hindi niya ako pinaparamdam na kailangan kong sumama dahil siya ang boss o dahil siya ang may-ari ng proyektong ginagawa ko.

Gusto lang niya akong makasama.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit ako kinakabahan.

"Fine," sagot ko sa wakas. "Lunch lang. At huwag mong gawing business meeting."

Ngumiti siya, at sa pagkakataong iyon, halatang nasiyahan siya sa sagot ko.

"Deal."

"At ako ang pipili ng kakainan."

"Even better."

Napakunot ang noo ko. "Bakit parang ang saya mo?"

"Because you said yes."

Simple lang ang sagot niya, pero sapat iyon para tuluyan akong mawalan ng maisagot.

Naiwas ko ang tingin ko at nagkunwaring abala sa pagsasara ng bag.

"You're impossible, Jaxith."

"And yet, you're having lunch with me."

"Don't make me change my mind."

Tumawa siya at itinuro ang p***o. "After you, Ms. Solvana."

Naglakad ako palabas ng conference room habang pilit na pinipigilan ang ngiti ko. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa lunch na iyon, pero may kakaiba akong nararamdaman.

At sa unang pagkakataon, hindi ko na masyadong gustong alamin kung bakit.

Dahil baka, sa kaibuturan ng puso ko, alam ko na ang sagot.

Gusto ko rin siyang makasama.

Ang problema lang, mukhang alam na niya iyon bago ko pa kayang aminin sa sarili ko.