The Billionaire Boss Wants To Pamper Me

Chapter 1 

“Five minutes na lang at male-late na ako,malamig na rin ang kape ko.

Ang ganda talaga ng simula ng araw ko,” bulong ko sa sarili ko habang nagmamadaling lumabas ng kotse.

Habang naglalakad nang mabilis,pasimple kong tiningnan Ang loob ng bag ko para masiguradong dala ko ang aking tablet at portfolio.Pinaghandaan ko ng ilang linggo ang meeting na ito, kaya hindi pwedeng masira ang lahat dahil lang sa bwisit na traffic.

Pagpasok ko sa building Ng Valdemore International, agad kong naramdaman Ang lamig ng hangin na mula sa aircon.

Napatingin ako sa paligid.

Pagpasok ko sa engrandeng building ng Valdemore International agad kong naramdaman ang malamig na hangin mula sa aircon na nag pataas ng balahibo ko.Napatingin ako sa paligid.

Everything looks expensive.Mula sa makintab na sahig na parang salamin hanggang sa mga modernong ilaw sa kisame-halatang hindi problema sa kumpanyang ito ang gastusin.

Napailing ako para pawiin ang pagka mangha.Lyra,You came here for work.Hindi para mamangha sa mga gamit nila,paalala ko sa sarili ko.

“Miss Solvana?” Napalingon ako sa receptionist na tumawag sa akin.”Yes po?”

“Sa 32nd floor po ang meeting ninyo. Pakihintay na lang po ang susundo sa inyo para samahan kayo sa itaas.

“Thank you po.” sagot ko habang tipid na ngumiti.

Habang naghihintay,binuksan ko muli ang aking tablet para i-double check ang presentation.Ilang beses ko nang itong narebyu kagabi,pero hindi parin mawala ang mabigat na kaba sa dibdib ko.This is a very big project.Kapag nakuha ng kumpanya namin ang kontratang ito,malaking tulong iyon para sa team namin.

At ang kliyente?Wang iba kundi si Jaxith Valdemore.Isang tanyag na billionaire at CEO. Ayon sa mga tsismis ng mga empleyadong nakausap ko bago ang araw na ito.napakaseryoso niyang tao at napakahirap pasayahin.Sana naman hindi ganoon kasama ang araw ko ngayon,dasal ko sa isip ko.

Ilang sandali pa,lumapit sa akin ang isang lalaking nakasuot ng plantsadong itim na suit.“Miss Solvana? Pakisundan na lang po ako.”

Sumakay kami sa elevator. Habang mabilis itong umaakyat, tahimik kong binabasa Ang aking mga notes sa aking tablet,pilit na nagpapakalma.

Pagbukas ng p***o sa itaas,tumambad sa amin ang isang mahabang hallway na napapaligiran ng mga glass office sa magkabilang gilid.

Dinala ako ng lalaki sa isang malaking conference room.“Kayo na po,” sabi niya bago kumatok at binuksan ang p***o para sa akin.

Huminga Ako nang malalim bago humakbang pumasok. At doon ko saiya unang nakita.

Nakaupo si Jaxith Valdemore sa dulo ng mahabang mesa,abala sa pagbabasa ng ilang makakapal dokumento. Nakasuot siya ng charcoal grey suit at puting polo, at may kumikinang na mamahaling relo sakanyang kaliwang. Hindi siya agad tumingin sa direksyon ko.

“Good morning, Sir,” bati ko,sinisiguradong buo ang boses ko.

Ilang mahabang segundo ang lumipas bago niya dahan- dahang itinaas ang kanyang ulo.“You're late.”

Awtomatikong napatingin ako sa orasan na nakasabit sa dingding.Tatlong minuto lang Naman. “I’m sorry po, Sir. Hindi na po mauulit.”

Itinuro niya ang bakanteng upuan sa tapat niya gamit ang kanyang mamahaling panulat. “Have a seat. May susunod pa akong meeting.”

Agad akong umupo ako at inilabas ang aking portfolio para hindi na masayang ang oras niya. “Thank you po. Simulan ko na ba ang presentation?

Tumango lang siya bilang tugon.

Sinimulan kong ipaliwanag ang konsepto ng design para sa bagong Luxury Hotel ng kompanya.Ipinunto ko na gusto naming elegante ang lugar, pero nanatiling komportable pa rin para sa mga magiging bisita.Habang nagpapaliwanag ako, tahimik lang siyang nakikinig habang paminsan-minsan ay may isinusulat sa mga papel harap niya.

Ngunit nang i-flash ko ang design para sa lobby, bigla siyang nagsalita na nag patigil sa akin.“The materials you chose are not enough.”

Napatingin ako sakanya,medyo nagulat. “Alin po, Sir?”

“Ang mga materials sa lobby. Hindi iyon ang standard na gusto kong makita sa hotel ko.”

Palihim Akong huminga nang malalim bago sumagot nang may paninindigan. “May rason naman po kung bakit iyon ang pinili namin, Sir.”

“And what is it?” tanong niya, nakataas ang Isang kilay.

“Matibay, madaling linisin, at saktong- sakto sa team ng hotel. Hindi naman po kailangang pinakamahal ang lahat para maging maganda ang resulta.”

Biglang tumahimik ang ilang mga staff nasa paligid ng mesa.Napansin ko pa nga ang pasimpleng pagtingin sakin ng isang lalaking nakaupo sa tabi ni Jaxith,tila gulat na may nangahas sa CEO.Samantala, nanatiling kalmado at blangko ang mukha ng lalaki sa tapat ko.

“So what you mean is… mali Ang desisyon ko?” malamig niyang tanong.

“No, Sir. Ang ibig ko pong sabihin, mas dapat dapat nating piliin ang materyales na most suitable sa proyekto, hindi lang dahil iyon Ang pinakamahal.”Diretso akong tumingin sakanyang mga mata.

Kinakabahan ako,oo, pero ayokong bawiin ang sinabi ko. Pinag-aralan ko ang desinyong ito at alam mong may matibay na dahilan ang bawat desisyon ko.

Ilang segundo siyang tumahimik habang nakatitig sa akin, bago muling ibinalik Ang tingin sa presentation.

“Continue.”

Lihim akong napahinga ako nang maluwag. Akala ko talaga ay tatapusin na niya ang meeting at palalayasin ako para maghanap ng ibang arkitekto.Mabuti na lang at hindi.

Natapos na ang presentation makalipas ang tatlumpung minuto. Marami siyang tanong, at halos bawat sagot ko ay sinusundan niya ng panibagong usisa.Mahirap siyang i-convince at aminado akong nakakapagod syang kausap, pero hindi ko maikakailang alam na alam niya ang kanyang ginagawa.

Tumayo siya at eleganteng inayos ang manggas ng kanyang suit. “Ipadala mo sakin ang revised proposal before Thursday.”

“Sa Thursday na po agad?” gulat kong tanong.

“May problema ba?”

“Wala naman po, Sir. Medyo masikip lang ang oras.”

Tiningnan nya ako ng mariin. “Hindi mo ba kaya?”

Sinalubong ko ang tingin niya. “Kaya po. Pero sana, huwag nating baguhin ang mga bahaging may malinaw namang dahilan sa disenyo.”

Bahagya siyang tumango,Isang maliit na reaksyon na hindi ko inaasahan. “Kung mai-explain mo nang maayos ang mga desisyon mo, makikinig ako.”

Pagkatapos noon kinuha na niya ang kanyang mga dokumento at deri-diretsong lumabas ng conference room.

Ilang segundo akong napatulala sa nakasarang pintuan. “Napakabait talaga,” sarkastiko kong bulong sa hangin.

“I heard that.”

Mabilis akong napalingon dahil sa gulat.Nakatayo pala sa likuran ko ang isang babaeng may hawak na folder.Namilog ang aking mga mata at uminit ang aking pisngi. “Ha?”

Ngumiti siya nang malawak. “Joke lang!. Ako nga pala si Clara, ang executive assistant ni Sir Jaxith.”

“Lyra.” pakilala ko Naman sa sarili ko. “I know. Magaling ka kanina.” puri niya sa akin.

Napabuntong-hininga ako habang dahan-dahang inaayos ang mga gamit ko sa loob ng bag. “Thank you. Akala ko nga, hindi na niya ako hahayaang matapos.

“kung hindi siya interested sa proposal mo, matagal ka na nyang pinauwi,” paliwananag ni Clara sabay kibit-balikat. “Sanay lang talaga siyang mag tanong, kaya masanay ka na.”

Napatingin ako sa kanya,tila nabuhayan ng pag-asa. “So, you mean, may chance pa kami?”

“Malaki.”

Ngumiti ako. “Sana nga. Ayokong maulit ang ganitong ka-stressful na meeting araw-araw.”

Tumawa nang mahina si Clara. “Good luck saiyo, Lyra. Feeling ko, magkikita pa kayo nang madalas.”

I don't know why ,pero parang may ibang Ibig sabihin ang paraan ng pagkakasabi sinabi niyang iyon.But I just ignored it.

Paglabas ko ng building, dumiretso ako sa isang maliit at tahimik na coffee shop sa kabilang kalsada. I ordered coffee at umupo sa tabi ng bintana habang pinapanood ang mga naglalakad na tao sa labas. Kinuha ko ang cellphone ko sa bag at soon ko nakita ang sunod-sunod 

na message mula kay Mia, ang matalik kong kaibigan.

Mia: Kumusta ang meeting? 

Ako: Muntik na akong mamatay sa stress.

Mia: Bakit? Pangit ba ang ugali ng billionaire?

Ako: Hindi ko alam kung pangit. Pero parang sakanya na napunta Ang lahat ng problema sa mundo- hindi man lang magawang ngumingiti.

Mia: Pero gwapo ba?

Napailing ako habang nakangiti sa screen.

Ako: Iyon talaga ang unang gusto mong malaman?

Mia: Sagutin mo muna ang tanong ko!

Napaisip ako sandali. Hindi naman talaga maikakailang gwapo si Jaxith. Napaka kisig ng mukha, matangkad, at may matinding presensya na mahirap hindi mapansin ng kahit sinong babae.Pero hindi ibig sabihin noon ay may gusto na ako sa kanya.

Ako: Oo, gwapo. Masaya ka na?

Mia: VERY. At least may magandang tanawin sa meeting mo today.

Ako: Mia, trabaho ang pinunta ko rito. Hindi para tumingin sa mukha ng kliyente ko.

Mia: Sige na nga. Panindigan mo iyan!

Natawa ako at tuluyang ibinaba ang aking cellphone. Subalit habang humihigop Ng kape, bigla Kong naalala ang paraan ng pagtitig sa akin ni Jaxith noong ipinagtanggol ko ang aking mga disenyo. Hindi siya ngumiti, at hindi rin siya nagpakita ng kahit anong emosyon.Pero nakinig siya.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, sapat na iyon para maging interisado ako sa susunod naming pagkikita.

Hindi ko lang alam na kinabukasan, may Isang bagay na mangyayaring hindiing-hindi ko inaasahan…