LOGINCHAPTER 28Hindi ko alam kung alin ang mas dapat kong ikabahala: ang hapunan kasama ang mga magulang ni Jaxith sa susunod na Linggo o ang katotohanang hindi pa niya sinasabi sa akin ang tungkol dito. Paulit-ulit kong binasa ang mensahe ni Isabelle habang nakahiga sa kama. May dahilan kung bakit gusto ka nilang makilala. Ano ang ibig sabihin noon? Gusto ba nila akong makilala bilang kaibigan ng anak nila, o bilang babaeng posibleng maging bahagi ng buhay nito? Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina. Sinubukan kong ituon ang pansin sa mga blueprint ng bagong hotel project, pero tuwing naaalala ko ang sinabi ni Isabelle, kusa akong napapatingin sa cellphone ko. Alas nuwebe nang mag-message si Jaxith. Jaxith: Good morning. Nakauwi ka ba nang maayos kagabi? Ako: Oo. May tanong ako. Jaxith: Tungkol saan? Huminga ako nang malalim bago sumagot. Ako: Totoo bang may hapunan tayo kasama ang mga magulang mo sa Linggo? Ilang segundo akong naghintay bago lumitaw ang sagot niya. Jaxith: Oo. Bal
CHAPTER 27 Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan ako sa hapunang iyon kaysa sa mga presentasyong ginawa ko sa harap ng malalaking kliyente. Sanay akong humarap sa mga taong kailangang kumbinsihin sa disenyo ko, pero ibang usapan kapag kapatid ng lalaking gusto mo ang kailangan mong makaharap. Paano kung hindi niya ako magustuhan? Paano kung isipin niyang hindi ako bagay kay Jaxith? At paano kung may malaman akong dahilan kung bakit hindi niya kailanman ipinakilala sa akin ang mga taong malapit sa kaniya? “Lyra, huminga ka nga,” sabi ni Nina habang pinagmamasdan ako sa salamin. “Dinner lang iyan, hindi job interview.” “Mas madali pa sa akin ang job interview,” sagot ko habang inaayos ang laylayan ng damit ko. “Hindi naman ako kailangang magustuhan ng interviewer bilang posibleng girlfriend ng kapatid niya.” Napangiti si Nina. “So, girlfriend ka na talaga sa isip mo?” Napatingin ako sa kaniya. “Hindi pa nga kami opisyal!” “Pero gusto mo na.” Hindi ako sumagot. Hindi ko na kailangang
CHAPTER 26Unang beses akong nakaramdam ng selos dahil kay Jaxith Valdemore, hindi ko pa nga nakikita ang babaeng posibleng dahilan nito.Paulit-ulit kong binabasa ang mensahe niya habang nakaupo sa harap ng laptop ko. Tatlong simpleng pangungusap lang iyon, pero sapat para mawala ang konsentrasyon ko sa trabaho.Jaxith: Gusto kong ipakilala sa iyo ang isang taong mahalaga sa buhay ko sa susunod na linggo.Me: Sino?Jaxith: Isang taong matagal nang nagtatanong kung kailan ko na ipakikilala ang babaeng nagpapangiti sa akin tuwing nakatingin ako sa cellphone ko.Napabagsak ako ng cellphone sa mesa.“Kalma lang, Lyra,” bulong ko sa sarili ko. “Hindi lahat ng babaeng nasa buhay niya ay karibal mo.”“May kausap ka na naman bang hindi natin nakikita?”Napalingon ako kay Nina, na nakatayo sa tabi ng desk ko habang may hawak na dalawang tasa ng kape.“May iniisip lang ako.”“Tungkol kay Jaxith?”“Tungkol sa trabaho.”Inilapag niya ang kape sa tabi ng laptop ko. “Nakakatuwa naman. Kasi labinli
Chapter 25Buong umaga kong sinubukang magpokus sa trabaho, pero may isang bagay na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko: ang date namin ni Jaxith sa Sabado. Hindi ko alam kung anong sorpresa ang inihanda niya, pero sa tuwing naiisip ko ang ngiti niya, kusa ring sumasabay ang ngiti ko.“Lyra, kung ngingiti ka pa nang ganyan sa laptop mo, baka isipin nitong in love ka na,” tukso ni Nina.“I'm not smiling at my laptop.”“Ah, talaga? E bakit kanina mo pa binabasa ang parehong email?”Agad kong isinara ang laptop. “You're annoying.”“And you're in love!”“Hindi pa!”Napangisi siya. “Hindi pa raw. Sige, hintayin natin ang susunod na chapter ng love story mo.”Bago pa ako makasagot, nag-vibrate ang cellphone ko.Jaxith: Good morning, Architect. Ready for tomorrow?Me: It's only Friday. Our date is tomorrow.Jaxith: Exactly. I'm giving you time to get excited.Me: Who said I'm excited?Jaxith: Your smile probably did.Napailing ako habang pinipigilan ang tawa.Me: Stop being so confident.Jax
Chapter 24Hindi pa man ako nakakapagkape, gusto ko nang itapon ang laptop ko sa bintana.“Request for Clarification Regarding the Valdemore International Project.”Iyon ang subject ng email na ilang minuto ko nang tinititigan. Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o mainis. Wala naman akong ginawang mali. Isa akong arkitekto na nagtatrabaho nang maayos, at ang CEO ng kumpanyang kliyente namin ay nagkataong lalaking unti-unti kong nagugustuhan.Ang problema, mukhang hindi ganoon kasimple para sa ibang tao.“Lyra, bakit parang gusto mong makipag-away sa laptop mo?” tanong ni Nina habang inilalapag ang kape sa mesa ko.Itinuro ko ang screen. “May meeting ako sa management ngayong umaga.”“Dahil sa picture ninyo ni Jaxith?”Tumango ako.Umupo siya sa tabi ko. “Relax. Hindi ka naman gumawa ng krimen. Naglakad lang kayo papunta sa parking lot.”“Alam ko. Pero paano kung isipin nilang may special treatment ako sa project?”“Then show th
Chapter 23“Please tell me this is a joke.”Paulit-ulit kong binasa ang email sa laptop ko, umaasang magbabago ang pangalan sa screen. Pero hindi. Nandoon pa rin ang pangalang kinatatakutan at lihim kong hinihintay makita araw-araw: Jaxith Valdemore, ang bago kong project director.“Anong problema mo?” tanong ni Nina habang lumalapit sa desk ko.Itinuro ko ang screen. “Basahin mo.”Pagkabasa niya, ngumisi siya. “Oh, this is wonderful!”“Wonderful? Makikipagtrabaho ako sa kaniya nang ilang buwan!”“And?”“And kailangan kong magpokus! Hindi puwedeng kinikilig ako sa project director ko habang may meeting!”Napahalakhak siya. “At least, aminado ka nang kinikilig ka.”“Nina!”“Okay, professional ka lang. Huwag kang tititig sa mata niya nang matagal.”Kinuha ko ang ballpen at itinuro iyon sa kaniya. “Isa pang salita, tanggal ka na bilang best friend ko.”“Noted. Pero kapag nagdala siya ng kape, ikukuwento mo sa akin ang lahat.”







