Chapter 2- Happy Faith

Chapter 2

Faith’s POV

“Talaga po sir… tayo po ang napili?” Hindi ko mapigilan ang panginginig ng boses ko tila may kung anong init ang sumiklab sa dibdib ko, halong gulat, tuwa, at matinding pasasalamat. Napalunok ako ng mahina. Hindi ko akalaing maririnig ko ang balitang iyon mula mismo kay Sir Jaecob.

May isang kilalang kompanya kasi na magdo-donate ng bagong classroom building sa isang piling paaralan sa Zambales. Kaya’t lahat ng paaralan ay pinasulat ng proposal. Ako ang naatasang gumawa para sa amin pinagpuyatan ko iyon, bawat salita iningatan ko, bawat ideya pinanday ko mula sa puso. Isa lamang daw ang mapipili, At heto nga, kami ang napili.Kulang kasi talaga kami sa classrooms kaya ang nangyari ay shifting class kami. May pang-umaga at pang hapon na klase

Sobra naming kailangan iyon. May mga estudyanteng kailangang gumising nang sobrang aga para lang makapasok, habang ang iba nama’y ginagabi na sa pag-uwi. Pati mga guro, ramdam ang bigat lalo kapag may batang naiiwan sa hapon dahil late na kung masundo ng magulang dahil may trabaho rin sila.

Kaya sa kabila ng mga pagod at inis kanina, parang biglang nabunutan ako ng tinik. At least, may magandang dahilan pala kung bakit ako pinatawag sa office.

“Yes, ma’am Faith. Congratulations. You did great,” wika ni Sir Jaecob, seryoso pero may bakas ng ngiti sa kanyang mata. “Hindi ako nagkamali nang sa’yo ko ipinagawa ang proposal. You really made it.”

“Thank you po, sir. Ginawa ko lang po talaga ‘yung best ko. Para po sa mga bata,” sagot ko, pilit pinipigilan ang pag-iyak. Hindi ko alam kung dahil ba sa tuwa o dahil sa biglaang bigat ng emosyon sa puso ko.

“Lalo mo akong pinahanga, Ma’am Faith,” patuloy ni sir. “Dahil sa ipapatayong bagong gusali, mawawala na ang shifting. Magiginhawa na ang lahat.”

Napabuntong hininga ako. Ganito si sir mahinahon, propesyonal. Totoo, may nararamdaman siya sa akin, pero hindi niya ito ipinipilit. Hindi niya ako kailanman pinahiya o pinressure. Sa harap ng mga guro, estudyante, ako ay guro rin isang katrabaho, isang partner sa layunin.

Biyudo si sir. 35 years old. Limang taon na raw mula nang pumanaw ang kanyang asawa dahil sa panganganak. Isang anak lang ang naiwan sa kanya. Sabi ng iba, ngayon lang ulit siya natutong ngumiti nang totoo, at ako raw ang dahilan. Ewan ko ba. Hindi ko pa rin kayang tanggapin ang posibilidad na muling magmahal. Hindi pa ngayon.

“Oo nga pala,” dagdag ni Sir Jaecob, “tumawag ang secretary ng A.G. Company. Tinanong kung may iba pa raw kayong pangangailangan, kayo ng mga guro.”

“Talaga po? Sir, kung para po sa teachers… printer siguro. Karamihan po kasi ay sira na. Naghihiraman na kami kaya minsan natatagalan ang paggawa ng mga materials.”

“Noted, Ma’am Faith. Ipaparating ko. Salamat ulit, ha?”

“Okay po, sir.” Tumango ako at pinilit ngumiti. Habang palabas ng opisina, parang unti-unting gumagaan ang pakiramdam ko. Ngayon, naramdaman kong sulit lahat ng sakripisyo.

“Uy! Andito ka pa Charie? Wala ka pa bang klase?” bungad ko sa kanya pagbalik ko sa room.

“Naki-print lang ako. Sorry ha, pinakialaman ko printer mo. Nasira na kasi ‘yung sakin eh,” inosenteng sagot niya sabay peace sign.

“Yun lang ba, debale at baka pagbigyan naman tayo ng donor ng classroom, pati printer isama na.”

“WHAT? As in tayo ang napili? OH. MY. GOSH. FAITH! Ang galing mo talaga!” halos mapasigaw siya.

“Ang OA mo sa part na yan Charie,” natatawa akong napailing. “Isang sentence lang ‘yun, pero parang sinabugan ka ng fireworks sa dami ng punctuation na ginamit mo, kaloka ka!”

“Oo nga, mamaya daw may meeting sa lunch time. Sabi ni sir, i-aannounce niya officially. Antayin na lang daw natin ang message niya sa GC.”

Sinabi ko iyon nang may ngiti, pero ramdam kong medyo nanginginig pa rin ang boses ko tila hindi pa rin lumulubay ang kabog ng dibdib ko. Hindi ko pa rin maipaliwanag ang saya.

“O, magmi-meeting naman pala tayo, bakit ipinatawag ka pa ni sir nang solo?”

May halong panunukso ang boses ni Charie, sabayan pa ng taas-kilay niya na para bang sinisilip ang di ko kayang sabihin.

“Ewan ko,” napailing na lang ako sa kakulitan nya. “Siguro… gusto lang niya akong personal na batiin at pasalamatan.” Pero sa isip ko: “Pasalamatan? Eh, hindi pa nga pala sya nag thank you kanina .”

“Asus! Pasalamatan daw o. Baka ginawa lang niyang dahilan ‘yan para lang makita ka niya ng mas matagal.” Sabay tinusok-tusok ako sa tagiliran. Napapitlag ako, natatawa. Hindi dahil sa kilig. O baka konti lang. Pero ayoko na lang aminin.

“Tumigil ka na nga Charie,” pinilit kong seryosohin ang tono ko kahit napapangiti ako. “Ayusin mo na ‘yang mga piniprint mo at bumalik ka na sa room mo. Baka may nag-aaway na naman sa mga estudyante mo.”

“Oy! Kinikilig! Nakita nyo mga bata? Kinikilig si teacher nyo oh!”

At dinamay pa talaga ang mga estudyante ko sa kalokohan niya.

“Opo!” Saglit na katahimikan, sabay sabay silang sumagot, parang may rehearsal. “Papaligawan ko po si teacher sa tito ko pag-uwi niya galing Japan. Para tita ko na si teacher Faith!”

Halos mapa-facepalm ako. Ang lakas ng tawanan sa loob ng room.

“Mga anak, ayaw pa ni teacher ng boyfriend. Saka na yan. Bata pa ako. Mag-aral muna tayo, ha?” Bakas sa boses ko ang pilit na pag-aaliw. Pero sa loob-loob ko, parang may kirot. Hindi dahil sa biro, kundi dahil may mga tanong akong pilit iniiwasan.

“Yes po, teacher!” Sabay-sabay na naman. Ang kukulit, pero nakakatuwa.

“Ikaw naman kasi Charie,” balik ko sa kaibigan kong walang preno, “dinadamay mo pa mga bata. Lumayas-layas ka na nga baka hindi kita matantiya.”

Pero halata sa tono ko, hindi galit, kundi isang paalalang may hangganan ang biro. May mga sugat pa rin akong pinipilit itikom.

“Naku, wala naman akong nilalabag. Hindi pa oras ng klase. Hindi pa nga nag-bell.”

Nakangisi pa rin siya, parang wala lang.

“Hindi pa nga nag-bell, pero naka-time in ka na, di ba?”

“Nagtatrabaho na ako, noh! Trabaho na may kasamang chika. Ganon talaga kapag masaya sa work.”

Napailing ako, napatawa rin. “Ewan ko sayo. Babae ka, napakaingay mo talaga.”

Pero sa kabila ng tawanan, panunukso, at harutan, may laman ang lahat. Sa likod ng bawat biro, may kwento. May mga damdaming gustong ilabas pero natatakot. At sa gitna ng lahat ng iyon, pilit kong pinaninindigan ang isang pangakong paulit-ulit kong binubulong sa sarili: Hindi pa ngayon. Hindi pa ako handa.

Nagpatuloy ang kulitan namin. Napakagaan ng pakiramdam kapag kasama si Charie. Parang kapatid. Siya lang ang nakakaalam ng kwento ng buhay ko ng mga sugat na iniwan ng nakaraan. Siya lang ang may alam kung bakit hindi pa ako handang magmahal ulit.

“Pero seryoso, Faith… si Sir Jaecob… wala ba talagang pag-asa?” tanong ni Charie, tila may lungkot sa tinig.

“Charie…” mahina kong sagot.

“Siya pa rin ba… hanggang ngayon?” tanong niya muli, mas mahinahon na. At sa mga mata niya, hindi panunukso ang nakikita ko. Kundi pag-aalala.

Hindi ako sumagot. Tumawa na lang ng pilit.

“Haha! Alam mo curious ako sa itsura nya. Bakit hanggang ngayon di mo pa rin sya makalimutan.”

 “May dalawang kamay, dalawang paa, at ilong na maganda,” biro ko. “Maliliit na ngipin masarap kumain. Dilang maliit pero marunong magsinungaling.”

“Ay grabe, in fairness ang galing mong kumanta ah kahit naiba ang lyrics.” asar pa ni Charie. “Pero… daks ba?”

“CHARIIIIIEEE!!!” sigaw ko habang tinutulak siya palabas. Napatawa rin ako. Napakabaliw ng babaeng to. Pero salamat, dahil sa kanya, kahit papaano… mas gumagaan ang bawat araw ko.