Chapter 3- Faith Gandara

Chapter 3

Faith’s POV

“Good day, fellows. Dahil may maganda akong balita sa inyo, pagsaluhan natin ang munting pagkain sa inyong harapan,” masayang pahayag ni Sir Jaecob, may bitbit na ngiti na tila ba may itinatagong kilig at tuwa. Sa simpleng handang iyon, ramdam mo ang sinseridadhindi lang basta pagkain, kundi pasasalamat.

“Wow! Ang taray may pa-lafang si Sir!” sabay taas kilay at pa-cute na biro ni Charls, na Carlo talaga ang pangalan pero mas trip niya ang ‘Charls’ mas sosyal daw, mas ka-fabulous. Isa rin siya sa mga naging sandalan ko rito. Katulad ni Charie, kalog, walang preno, pero totoo. Charls is a gay, pero hindi mahilig sa mga girly things.

“Oo, kumain na muna tayo bago ko sabihin ang good news. Sige na, puwesto na kayo.” May kakaibang sigla sa tinig ni Sir, parang batang may iniingatang sorpresa.

“Jomer, dito ka na sa tabi ko. Ito na ang plato mo, nilagyan ko na ng kanin at paborito mong adobo,” malambing pero may halong arte ang paanyaya ni Nicole. Ramdam ko agad ang tusok ng inggit sa pagitan ng kanyang mga salita. ‘Yung tipong gusto mong magpasalamat, pero mas gusto mong sumigaw. As if gusto ko namang makatabi si Jomer. Saksak niya sa baga niya.

Umupo kami nila Charie at Charls sa isang gilid ng mesa. Ako, nauwi sa dulo. At ayan na nga katapat ko si Jomer. Pero ang pinakamasaklap? Walang ibang bakanteng upuan maliban sa tabi ko. Kaya’t heto na si Sir Jaecob, dahan-dahang umupo sa tabi ko habang si Charie, panay ang kilig at sundot sa tagiliran ko. Lalong nag-init ang mukha ko sa hiya, parang gusto kong mag-evaporate gaya ng tubig sa ilalim ng araw.

Napapansin kong si Jomer, palinga-linga sa pagitan naming dalawa ni Sir. Tapos, ayun si Nicole may tingin na parang espada. Yung titig na parang sinasabi, “'Wag kang masyadong masaya, dahil hindi ka dapat masaya.” Sa totoo lang, gusto ko na lang umuwi. Kung saan tahimik. Walang matang nakatingin na may panghuhusga.

“Itong kare-kare Faith, i-try mo.”

“Itong pinakbet Faith, i-try mo.”

Sabay pa talaga sina Sir Jaecob at Jomer! Gusto nilang maglagay sa plato ko ng sabay, pero hindi match yung mga ulam na ilalagay sana nila sa plato ko.. Nagkatinginan pa ng masama. Pati mga kasama naming kumakain, halos sabay-sabay na nauubo. Ako naman, parang gusto na lang lamunin ng lupa.

“Ahmm… yung adobo na lang po muna ang ita-try ko, mga Sir.” Sobrang hina ng boses ko, pero alam kong narinig nila. Sabay nilang ibinalik ang serving spoon sa lagayan ng ulam, saka nagsimula ulit kumain. Tahimik na ang paligid, pero ramdam ko ang tension lalo na sa mata ni Nicole, na hindi na yata marunong ngumiti.

“Faith, gusto mo ba ng juice?” tanong ni Sir Jaecob, habang inaabot sa akin ang baso.

“Naku Sir, healthy living yang si Faith. Ayaw niya ng ganyang inumin. Fresh fruit juice po iniinom niyan. Akin na lang po ‘yan, Sir!” Sabat ni Charls. Napangiti ako. Totoo naman ‘yon. Iyon kasi ang nakasanayan ko. Dahil ang mommy ko isang dietician. Because fresh fruit juice has a lot of benefits for our body. I miss my mom.

Because fresh fruit juice isn’t just a drink for me. It’s a memory. A piece of home.

Every time I take a sip, I remember my childhood. Mommy would press oranges with her bare hands, no machine, just love. She’d pour the juice into a small glass, always the same one. “Drink this, anak. Pampalakas ng katawan, pampasaya ng puso,” she’d whisper, tired but tender.

Back then, I thought it was just juice. But now I know it was comfort in liquid form. A promise. That I was cared for. That I was safe. Fresh fruit juice is healing. It's sunshine in a glass.Natural sugars that don’t just energize but uplift. Nutrients that don’t just nourish but remind me that someone once made time for my well-being. It’s simple, yes. But for me, it's everything. A drink that holds memories, healing, and love pressed and poured with hope.

“Hoy! Faith! Tinanong ka lang kung gusto mo ng juice, parang iiyak ka na diyan.” Pagtawag pansin ni Charie na bumalik sa realidad ko.

“Sorry, may naalala lang ako.” Sagot kong may pilit na ngiti.

“Oh, ito na ang tubig, uminom ka na para mailigpit na ang mga ginamit natin.”

“Salamat, Charie.”

“I got you,” sabay kindat pa niya. Ay talaga, kahit nakakagigil, siya lang din talaga ang nagpapagaan ng loob ko minsan.

“May I have your attention now, fellows? Before I start, flowers for you, Faith.”

At ayan nanaman. Flowers. Spotlight. Saan ba ako makakabili ng invisibility cloak?

“Remember the A.G. Company na mamimili ng isang school na pagdo-donate-an ng classroom? Hindi lingid sa inyong kaalaman na si Ma’am Faith ang pinagawa ko ng proposal, right? Tayo ang napili ng company! And hindi lang ‘yan lahat kayo ay makakatanggap ng tig-iisang printer!”

Sabay-sabay ang palakpakan, ang hiyawan. Pero ako? Namumula, nahihiya. Lumingon ako sa paligid at hindi ko matakasan ang tingin ni Nicole. Tingin na parang gusto akong sunugin sa paningin pa lang.

“Ang galing mo talaga Faith, mabuti na lang dito ka napunta sa amin!”

“Hindi na ko gigising ng maaga!”

“Hindi na ko gabihin, salamat Faith! Mabubuo na ulit ang pamilya ko!” Mabubuo dahil sa tuwing pag-uwi nya sa kanilang bahay hindi na nya naabutan ang kaniyang asawa dahil pumasok na rin ito sa kaniyang trabaho.

Mga salitang punong-puno ng pasasalamat. Sa totoo lang, masarap pakinggan. Pero para sa akin, sapat na sanang alam kong may nagawa akong tama. Hindi ko kailangan ng bulaklak. Hindi ko kailangan ng spotlight. Gusto ko lang ng katahimikan.

“Naku! Ginawa ko lang po ang kaya ko. Para naman po sa ikabubuti nating lahat ito, lalo na ng mga estudyante natin.” Nahihiya kong sagot.

“Again, Ma’am Faith, thank you. You did great. Next month na rin sisimulan ang building. Sakto sa end of school year.”

Hay… salamat. At least, matatapos na rin ang taon. Pahinga na sa ingay. Sa inggit. Sa mga matang humuhusga.

Paglabas ko ng opisina, magkasunod kami ni Nicole. At syempre, hindi siya papayag na walang pasaring.

“Yabang natin, ah. Congratulations, Faith! Ganda ng flowers pero ilang araw lang, malalanta rin ‘yan. Baka gaya rin ng career mo. Tsk tsk.”

Sabay talikod. Parang wala lang

“Ano bang problema mo? Para kang hindi teacher. Kung may kakayahan lang akong palayasin ka dito, ginawa ko na! Sarap mong ilipat sa Mars!” Galit na galit si Charls, halos sabunutan na si Nicole.

“Charls, ‘wag na. Pabayaan mo na lang siya. Magsasawa rin ‘yan.”

At ako? Tatahimik na lang. Kasi minsan, ang tunay na laban, hindi sigawan. Kundi pagpili ng kapayapaan. At sa dami ng ingay sa mundo, iyon ang pinakamatapang na hakbang.