登入“Hindi ko kayang magsinungaling sa’yo ngayon.”Nanatili akong nakatingin kay Adrian.Sa likod niya, patay ang screen. Parang sinadya ng lumang computer na bigyan kami ng ilang segundo para magpanggap na wala kaming narinig.Pero narinig ko.At hindi ko kayang kalimutan.“Sabihin mo,” bulong ko.Hindi siya gumalaw.“Adrian.”Pumikit siya sandali.“Hindi ako ang nagbigay ng utos.”“Pero alam mo kung sino.”Tumango siya.Iyon lang.Isang maliit na kilos, pero sapat para bumigat ang dibdib ko.Lumapit ako sa mesa at kinuha ang folder.“Pangalan.”“Sebastian.”Napahinto ako.“Siya ang nag-utos sa’yo?”“Hindi.”Mas mabigat ang kasunod niyang sinabi.“Siya ang nagbigay sa akin ng impormasyon.”Hindi ko agad n
Hindi ko dapat nakita ang video.Pero bago ko maipikit ang mga mata ko, nakita ko na.Isang batang ako ang nasa screen.Hawak ko ang kamay ng isang batang babae.At sa kabilang kamay ko, may susi.Sa likod namin, nakabukas ang pintong may numerong 017.“Liana.”Boses ni Adrian ang unang narinig ko, pero hindi ko siya matingnan.May kung anong kumakalam sa dibdib ko.Hindi takot.Pagkilala.Alam ko ang lugar na iyon.Mas masakit, alam kong ako ang nagbukas ng pinto.Napaatras ako mula sa laptop.“Patayin mo.”Agad niyang pinindot ang pause.Tumigil ang larawan.Ako.Ang batang babae.Ang puting pinto.At ang kamay kong may hawak ng susi.“Huminga ka,” sabi niya.Hindi ko magawa.Lumapit siya, pero huminto bago ako maabot. Parang hinihintay niyang ako mismo ang pumili kung gusto ko siyang lapitan.Pinili ko.Lumapit ako at hinawakan ang braso niya.Mainit.Totoo.Samantalang ang lahat ng nasa screen ay parang buhay na hindi ko pag-aari.“Hindi lang ako dinala rito,” bulong ko.Nanatilin
The photograph was still in my hand when I realized I had stopped breathing.Hindi dahil sa mukha ko.Hindi dahil sa batang ako na nakatingin sa camera na parang may alam na hindi ko na maalala.Kundi dahil kay Adrian.Nasa likod siya ng batang ako sa larawan, mas bata ng ilang taon, pero unmistakable ang tindig. Isang kamay niya ang nakahawak sa kamay ko. Hindi niya ako tinitingnan. Nakatingin siya sa puting pinto sa likuran namin, parang may hinihintay na lalabas.Sa ibaba ng larawan, may maliit na sulat.Nanginginig ang mga daliri ko.“Adrian.”Hindi siya sumagot agad.Lumapit siya at kinuha ang larawan mula sa kamay ko. Saglit siyang tumigil nang makita ang sulat sa ibaba.Hindi siya nagulat.Iyon ang mas masakit.“Matagal mo na itong alam,” sabi ko.Umangat ang mga mata niya sa akin.“Hindi ang larawang ito.”“Pero alam mong nandoon ako.”Huminga siya nang mabagal. “Alam kong nakita kita.”Simple lang ang sagot, pero mas mabigat iyon kaysa sa inaasahan ko.Umupo ako sa gilid ng s
Hindi ko maalis sa isip ko ang sinabi ko.Ako mismo ang nagsara ng pintong iyon.Hindi ko alam kung paano ko iyon nalaman. Wala akong malinaw na larawan sa utak ko, walang kumpletong alaala, ngunit naroon ang pakiramdam. Ang bigat ng bakal na hawakan. Ang malamig na pinto sa ilalim ng palad ko. At ang tunog ng lock nang tuluyan ko itong isara.“Liana.”Napatitig ako kay Adrian.“May alam ka ba tungkol sa Project Lumen?” tanong ko.Hindi siya agad sumagot.“Kaunti.”“Gaano kaunti?”“Enough to know that we shouldn't go looking for it alone.”Napailing ako. “Hindi sapat iyan.”“Alam ko.”“Patient 017 ako.”“Alam ko.”Parang mas masakit ang dalawang salitang iyon kaysa sa anumang paliwanag.“Alam mo?”Tumango siya.“Hindi ko alam ang buong detalye. Nakita ko lang ang designation mo sa isang lumang report.”“Bago mo ako hinire?”“Oo.”“Bakit hindi mo sinabi?”“Dahil hindi ko alam kung sino ang naglagay ng pangalan mo roon.”“Pero alam mong may koneksyon ako sa project.”“Oo.”Napahawak ako
“Adrian Montenegro.”Boses ko.Ako mismo ang nagsabi ng pangalan niya sa recording.Pero hindi ko maalala.Hindi ko maalala na nakilala ko siya tatlong taon na ang nakalipas. Hindi ko maalala na napunta ako sa Velmont Group. At higit sa lahat, hindi ko maalala kung bakit tila alam ko ang pangalan niya bago pa kami nagkita sa opisina.Napaatras ako mula sa lumang cellphone.“Hindi ako iyan.”Tahimik si Adrian.“Liana…”“Hindi ako iyan.”“Boses mo iyon.”“Alam ko.”Masakit sabihin.Dahil alam kong totoo.Pinindot niya ulit ang recording, ngunit bago pa ito magsimula, hinawakan ko ang kamay niya.“Sandali.”Tumingin siya sa akin.“Baka may paraan para malaman kung kailan ito ginawa.”“Meron.”Kinuha niya ang cellphone at sinuri ang file.“Walang original timestamp.”“Binago?”“Posible.”“Bakit lahat ng bagay tungkol sa akin ay parang may nagbabago?”Hindi siya sumagot.Napansin kong nakatingin siya sa kamay naming magkadikit.Agad kong binitiwan iyon.Hindi niya ako pinigilan.Ngunit may
Hindi ko maalis ang tingin ko sa litrato.Kaming dalawa ni Adrian.Magkatabi.Sa lugar na dapat ay walang nakakaalam.Walang ibang tao sa paligid nang kuhanan iyon. Wala akong napansing camera. Wala ring taong sumusunod sa amin.Pero malinaw ang larawan.Maging ang ekspresyon ko ay kita.At ang caption.MALAPIT NA KAYO.“Gaano katagal nang sinusundan tayo?” tanong ko.Hindi sumagot si Adrian.Nakatingin lamang siya sa screen ng telepono niya, tila sinusubukang hanapin kung saan nanggaling ang mensahe.“Adrian.”“Hindi ko alam.”“May tracker ba?”“Sinuri ko na ang sasakyan.”“Paano ang phone?”“Wala akong nakikitang kahina-hinala.”“Pero may litrato tayo.”“Oo.”Umupo ako sa sofa.Parang biglang naging napakaliit ng silid.“Hindi na ito tungkol kay Elise lamang.”Tumingin siya sa akin.“Hindi na.”“May taong sumusubaybay sa akin.”“Sa atin.”Napatingin ako sa kanya.“Sa atin?”Tumango siya.At hindi ko alam kung bakit mas nakakatakot marinig iyon kaysa sa salitang “ikaw.”Dahil ibig sa







