All Chapters of The Billionaire's CEO Secretary: Chapter 1 - Chapter 5

May mga araw na wala namang kakaiba sa simula, pero pagdating ng gabi, maiisip mong sana pala hindi ka na lang umalis ng bahay.Hindi ako naniniwala sa ganoong pakiramdam.Mas gusto kong isipin na ang mga bagay ay may malinaw na dahilan.Kapag nagkamali ka, may dahilan.Kapag may nangyari, may pinagmulan.At kung may problemang hindi mo maintindihan, ang solusyon ay hanapin ang tamang impormasyon.Kaya bago ako bumaba ng taxi sa harap ng Velmont Group, tiningnan ko pa ang oras sa cellphone ko.7:43 a.m.Labimpitong minuto bago ang orientation ko.Maaga.Maayos.Kontrolado.Dapat ganoon.“Trabaho lang,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingala sa gusali.Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang sabihin iyon.Siguro dahil sa unang tingin pa lang, alam kong hindi ako sanay sa mundong papasukin ko.Ang gusali ng Velmont Group ay hindi lang mataas.Nakaka-intimidate.Salamin at bakal ang halos buong harapan nito, at maging ang lobby ay parang walang lugar para sa mga taong nag-aalinlang

Hindi ko kayang maghintay nang matagal.Kinabukasan, nang magkaroon ako ng pagkakataon, pumasok ako sa digital archive.Hindi ko alam kung ano mismo ang hinahanap ko.Siguro kahit isang sagot man lang sa marami kong tanong.Siguro kahit isang maliit na piraso ng impormasyon na magpapatunay na hindi ako nababaliw.Una kong hinanap ang pangalan sa likod ng litrato, si Elise.Maraming records.Karamihan restricted.May mga dokumentong hindi ko mabuksan.May mga folder na nangangailangan ng mas mataas na access.May ilang files na pangalan lang ang nakikita ko bago mawala sa screen.Mas lalo akong kinabahan.Pagkatapos, hindi ko alam kung bakit, isinulat ko ang sarili kong pangalan.LIANA VALDEZ.May lumabas.Isang folder.Napatigil ako.Binuksan ko.Employment information.Personal records.Application documents.Normal sana.Hanggang sa makita ko ang petsa.Tatlong taon na ang nakalipas.Napakunot ang noo ko.Hindi ako nag-apply noon.Hindi ako nagtrabaho rito.Alam ko iyon. Sigurado ak

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa takot.Mas nakakainis kaysa roon.Dahil sa dami ng tanong.Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang litrato ni Elise.Pagkatapos ang sarili kong mukha.Pagkatapos ang lumang file.At sa pinakahuli—ang mukha ni Adrian nang makita niya ang address.Hindi ko alam kung ano ang mas gusto kong malaman.Kung bakit kamukha ko si Elise.O kung bakit parang matagal na akong bahagi ng isang kuwento na hindi ko maalala.Kinabukasan, sumama ako kay Adrian.Tahimik ang biyahe.Pareho kaming may iniisip.Sa unang ilang minuto, tanging tunog ng makina at mahinang ingay ng lungsod ang naririnig ko.Maya-maya, ako na ang unang nagsalita.“May nangyari ba sa apartment na iyon?”“Liana.”“Simple lang ang tanong ko.”“Hindi ko alam kung ano ang makikita natin.”“Hindi iyon ang tinanong ko.”Saglit siyang tumingin sa akin bago ibinalik ang mga mata sa daan.“May mga alaala akong hindi ko gustong balikan.”Hindi ko inaasahang ma