#3

Hindi ako mapakali.

Bakit nga ba?

Hindi ko alam kung bakit pero simula ng makaalis si Farrah ay hindi na ako napakali sa pagkakaupo ko lang sa sofa habang naghihintay kay Tamarah.

Kuyom ang kamao, pag uugpungin, tatayo mula sa pagkakaupo ko. Basta, pabalik balik ako sa pag upo at pagtayo. Tumitingin sa pinto.

Naghihintay na makauwi si Tamarah. O naghihintay na agad na bumalik si Farrah.

A moment passed by, 25 minutes to be exact. Nakarinig na ako ng sasakyan na tumigil sa tapat ng kanilang bahay.

Bumalik ba agad si Farrah?

Malamang. Dahil hindi ako naniniwalang lalabas ito para makipagdate tulad ng sinabi nito kanina. Naikwento sa akin ni Tamarah na hindi marunong makipag socialiaz si Farrah.

Napatayo ako ng marinig ko ang pagbukas ng pinto, ngunit hindi si Farrah ang pumasok, kundi si Tamarah.

Huh! Paano ko ba nasigurong hindi si Farrah ang nasa harap ko ngayon.

Malamang agad kong naipaghambing dahil iba naman ang suot ni Farrah na lumabas kanina kahit na magkamukhang magkamukha sila at hindi maipaghahambing kung sa mukha lang ang magiging basihan para kilalanin sila.

Kaya nga nagkamali ako kanina na bigla kong nahalikan si Farrah sa pag aakala kong si Tamarah dahil sa mukha ako bumase, hindi ko na pinansin ang suot nito.

“Lucas!” tila nagulat pa si Tamarah ng makita akong naghihintay nga ako sa kanya. “Kanina ka pa ba naghihintay dito?” tanong pa niya na halatang hindi nasabi ng kambal niya na nandito ako.

“A moment ago,” sagot ko na sinalubong na siya at mabilis na dinampian ng halik sa labi.

“Where is Farrah? Did you see her?” muli niyang tanong na hindi ko pinansin ang tila pag iwas niya sa paghalik ko sa kanya.

“Kanina pa siya umalis, hindi ba niya sinabi sayo? And suot niya ang damit na regalo ko sayo nung nakaraang buwan.”

“Huh!”

“Yes. Sigurado ako na iyon ang niregalo ko sayo noong nakaraang buwan pero hindi ko pa nakikitang sinuot mo iyon. Kaya akala ko ay ikaw kanina ang lumabas sa kwarto mo.”

“Sorry for that. Wala pa kasi akong alam na okasyon kung saan ko iyon susuutin. At hindi ko naman nasabi kay Farrah na huwag iyon ang kunin niya ng magpaalam siyang hihiram siya ng damit ko.” paghingi pa niya ng tawad na parang ang laki ng kasalanan niya sa pagpapasuot kay Farrah ng damit niya na siyang regalo ko.

“It’s okay. Bibili na lang ako ng bago para sayo. Nakakapanghinayang nga lang at siya ang unang nagsuot ng regalo kong damit na para sana sayo lang.” sabi ko sa kanya.

Ano nga ba ang nagustuhan ko kay Tamarah?

Well, nagustuhan ko kung gaano siya kalambing at ang sinabi nitong mas gusto niyang maging simpleng may bahay lang. Magkaroon ng anak na aalagaan niya at magfocus lang sa pag aalaga sa kanyang magiging asawa.

At iyon ang hinahanap ko sa isang babae na mapapangasawa ko. Kabaliktaran ng ugali ni Farrah na parang magkatulad na rin sa ugali ko. Walang ibang mahalaga kundi ang magtrabaho ng magtrabho. Magpayaman. And Farrah is strong one, hindi nito kailangan ng mag aalaga sa kanya at hindi nito kailangan ng lalaking magtatanggol sa kanya habang ang gusto ko sa isang babae ay iyong pwede kong alagaan at ako ang magiging tagapagtanggol niya.

Kaya si Tamarah ang pinili ko noon na ligawan dahil siya ang ideal na babae para sa akin.

“Pasensya na talaga. Nagulat nga rin ako kanina ng magmessage siya sa akin at humihiram ng damit ko. Kaya agad akong pumayag dahil talagang hindi siya nagsusuot ng mga dresses. Baka nga nakahanap na siya ng lalaking magugustuhan niya ngayon kaya siya ngapasyang magsuot ng ganun.” mahaba pa ulit na paliwanag ni Tamarah tungkol sa damit na isinuot ni Farrah.

Sandali akong natigilan ng marinig ko ang sinabi niyang may lalaki na nagugustuhan si Farrah kaya nagsuot na ito ng dress. Para saan? Just to impress someone?

Bakit kailangan pa niyang magsuot ng ganun? Kung talagang magugustuhan siya ng lalaking gusto niya ay hindi iyong siya ang pagpursigi na baguhin ang nakasanayan para lang magustuhan siya.

“Huwag na natin siyang pag usapan, matalino ang kapatid mo at alam na niya ang ginagawa niya na makakabuti para sa sarili niya.” sabi ko na lang.

Tulad nga ng pagkakakilala ko kay Farrah ay hindi nito kailangan ang tulong iba.

“Bakit ka pala nandito? Dati rati naman ay nagpapasabi ka kung dadalaw ka?” tanong na ni Tamarah sa akin.

“Gusto lang naman kitang surpresahin. Dalawang linggo rin ng huli akong dumalaw dito sa bahay niyo.”

“Busy ka naman lagi sa trabaho mo kaya naiintindihan ko. Pareho lang kayo ni Farrah. Halos ayaw ng umiwi dahil sa mga trabaho niya.”

“Pasensya ka, tinatapos ko lang ang pwede kong tapusin bago ang itinakdang pamamanhikan namin. Para mapag usapan na ang ating kasal.”

Napansin ko ang pagkatigil niya sa sinabi ko. Napapansin ko na parang lagi niyang nililihis din ang usapan tungkol sa pamamanhikan namin.

“Di’ba matagal na nating iyan napag usapan. Nasabi ko na rin sa tito Oscar mo ang tungkol sa bagay na iyon at nasabi na rin sa inyong mama. May problema ba? Mukhang kapag napag uusapan natin ang tungkol sa pagpapakasal natin ay parang may pag aalinlangan ka na?” hindi ko na pamigilan ang sarili kong tanungin iyon sa kanya.

“Hindi ah, alam mo naman na medyo busy din sa online business ko kaya nakakalimutan ko minsan. Mabuti nga at pinapaalala mo.” sagot naman niya kaya naintindihan ko siya sa bagay na iyon.

“Hmm, ganun ba? Sinabi ko naman sayo na hindi mo na kailangang mgatrabaho dahil kaya kitang buhayin. Maibibigay ko sayo ang luho mo.” Saka ako mas lumapit sa kanya at hinawakan siya sa baywang.

Hinila palapit sa katawan ko pero mabilis niyang itinungkod ang kamay sa pagitan ng mga katawan namin.

Akma ko siyang hahalikan ngunit mabilis rin niyang iniwas ang mukha niya.

Napatitig ako sa kanya. Hindi ko naman siya pinipilit ang paghalik sa kanya kung wala siya sa mood ngunit sa tagal naming hindi nagkita ay hindi ba niya pinangulian ang mga halik ko sa kanya?

Dahil ako ay talagang nangulila ako sa paghalik sa kanya. Hanggang halik pa lang ang nararating namin at wala naman akong balak siyang galawin kung hindi pa kami naikakasal. At ibubuhos ko na lang ang pag angkin ko sa kanya sa unang gabi ng kasal namin.

Pero ngayon ay bakit pati halik ay ipagkakait niya sa akin. O sadyang pinapasabik lang niya ako kaya ayaw niyang magpahalik.

Siguro nga, kaya hindi ko na muna siya pipilitin. Mahigpit na lang na niyakap ko siya. At sa pagyakap ko sa kanya ay hindi naman na siya nanulak kaya ikinulong ko siya sa aking mga bisig.

Ngunit bakit habang kulong siya sa mga yakap ko ay biglang lumitaw sa isip ko ang imahe ni Farrah. Imahe niyang hawak ko ang baywang nito habang hinahalikan ko siya.

No!

Napailing ako. Bakit ba biglang sumagi ulit sa utak ko ang paghalik ko kay Farrah kanina. At kung gaanu kainit ang naging halikan namin.

“May problema ba?” tanong sa akin ni Tamarah ng maramdaman ang pag iling ko at paghigpit pa lalo ng yakap ko sa kanya.

Doon na siya kumalas sa yakap ko at muling dumistansya.

“W-wala. Naalala ko lang ang sinabi ng kapatid mo.”

“Ano ang sinabi niya.”

“That she is going on a date.”

“I knew it. Well, hindi na masama. Matagal ng maraming nalilink sa kapatid ko pero walang seneseryoso. Baka ito na ang panahon para sumeryoso na siya.”

Hindi na ako nagkomento sa sinabi niya. Hindi dapat ako maging interesado sa buhay pag ibig ni Farrah.