#2

This is Farrah, she might be the one who will handle my brother-in-law's company.” nauna akong pinakilala ni tito Oscar dito. “Mas nakuha niya ang ugali ng kanyang ama kaya sigurado akong siya ang hahawak ng kompanyang iniwan ng kanilang ama.”

“Hello, Ms. Farrah,” pormal na pagbati niya sa akin.

Seryoso at parang nakikipagdeal nga lang ito sa mga kasosyo sa trabaho.

“Hello, Mr. Scott.” kung ganu naman kapormal ang pagbati niya sa akin ay ganun din ang naging tugon ko sa kanya.

Seryoso ko na ring tinapunan ng tingin tulad ng kaseryosohan niya.

“And this is Tamarah. Kabaliktaran naman ang ugali niya kay Farrah, she is sweet and loving. She prefers to stay in the house kung wala siyang ginagawa kaysa ang sumama sa kanyang mga barkada.” pagpapakilala ni tito Oscar naman kay Tamarah.

“Hi, Tamarah.” magiliw na pagbati naman niya sa kapatid ko.

Napayuko naman si Tamarah dahil tinawag lang siya ni Lucas ng pangalan lang hindi tulad sa akin na pormal ang pagtawag sa pangalan ko.

And yes, halata nga na kay Tamarah nagkaroon ng interest si Lucas at nauna na ring sinabi ni Tamarah na gusto nga niya si Lucas kaya hindi na ako nakisali pa.

Halata naman na nagkagustuhan na sila sa unang araw pa lang ng kanilang pagkikita.

“Tito Oscar, doon na muna ako. Gusto kong mag ensayo mag gulf,” paalam ko na sa kanila para hindi ko na makita kung paano sila magkagustuhan.

Hindi naman ako pinigilan ni tito Oscar kaya nagpaalam na rin ako kay Tamarah at Lucas na iiwan ko na muna sila. Just to give them space to know each other.

……

“Ugh!”

Sa pagkaalala ko sa nakaraan kung paano namin nakilala si Lucas aymas lalo pa yatang sumakit ang ulo ko idagdag pa ang naging halikan namin ni Lucas ng makapanhik ako sa aking silid at iniwan nga siya sa sala para hintayin si Tamarah.

Patalon akong nahiga padapa sa kama ko at agad na hinila ang unan at niyakap iyon.

Ang dami ko ng pinoprobema sa kompanya ngunit nadagdagan pa dahil sa paghalik sa akin ng brother in law ko to be.

Kung kailan pilit kong nililimot ang tungkol sa nararamdaman ko sa kanya ay lalo pang nadagdagan ngayon dahil doon.

“Damn this heart,” napamura ako at bahagya ko pang nasuntok ang sarili ko sa tapat ng aking puso.

Hindi ko mapigilan at lalong hindi ko maturuan ang puso ko na kalimutan ang nararamdaman ko kay Lucas.

“Hindi ito maari.” napabalikwas ako ng bangon.

Kailangan kong humanap ng bagay na pagbabalingan ko ng nararamdaman ko. Dahil kung magpapatuloy lang ako ng ganito ay baka magkasala pa ako sa kapatid ko at maging dahilan pa ng pag aaway naming dalawa. Hindi ako pwedeng magpaapekto kay Lucas.

Nagpasya akong maligo, magbihis. Inayos ang sarili ko na bihira kong ginagawa.

Pulbos lang at kaunting bahid ng lipstick ay ayos na sa akin pero ngayon ay nagpasya akong ayusin ang sarili ko. Naglagay ako ng make up.

Marunong naman akong maglagay pero hindi ko lang madalas ginagawa dahil aksaya lang ng oras iyon kung pagtutuunan ko pa iyon araw araw para lang lalong mas maging maganda.

But now, I just want to give it a try.

At umabot ako ng kalahating oras ng matapos akong magmake up.

Tumayo pa ako sa whole lenght mirror para pagmasdan ang sarili kong repleka.

I feel like I’m seeing Tamarah in front of me.

Ngumiti ako. Ito ang masasabing identical kami ni Tamarah. Dahil wala kaming pinagkaiba sa panlabas na kaanyuan maliban na lang sa birthmark na parang bulaklak na mayroon ako sa balikat ko.

Nagmessage ako kay Tamarah na hihiram ako ng damit niya dahil lalabas ako. Agad naman siyang nagreply at pumayag kaya pumasok ako sa kwarto niya at kumuha doon ng damit niya.

Hindi ako mahilig sa dress kaya wala akong damit ni isa mang dress sa mga damit ko. I always wear suit for my work at kahit na may okasyon ay nakasuit pa rin ako. No more, no less. Kaya doon kami napaghahambing dalawa ni Tamarah. Nakikilala nila kami hindi sa mukha kundi sa klase ng mga suot at pananamit naming dalawa.

Matapos akong makapili ng damit ni Tamarah ay agad na rin akong lumabas.

Nakalimutan ko pang nasa sala pala si Lucas at nagulat ng makita ako sa pag aakalang ako na si Tamarah, ang kasintahan niya.

Tatayo na sana siya para salubungin ako pero agad kung itinaas ang kamay ko para pigilan siya.

“I’m not Tamarah,” sabi ko sa kanya. “Di’ba sinabi ko na lumabas siya saglit at hindi pa siya bumabalik.” pagpapaalala ko sa sinabi ko kanina.

Hindi ko lang alam kung saan nagpunta si Tamrah. Basta sinabi niya na may pupuntahan nga lang siya saglit.

Hindi naman siya nagsalita pero halatang nagulat ng makita ako sa ayos ko ngayon. Yes, pagkakamalan nga niya akong si Tamarah dahil suot ko pa ang isa sa damit na hiniram ko nga sa kambal ko.

“Maiiwan na muna kita dito, hintayin mo na lang siya. Pauwi na rin naman daw siya.” sabi ko pa sa kanya.

“Saan ka pupunta?”

Lalagpasan ko na sana ito ng marinig ko ang tanong niyang iyon. Napatingin ulit ako sa kanya.

“Do I need to answer that, brother-in-law?” balik tanong ko sa kanya kaysa sa sagutin ko ang tanong niya.

“No!” pormal at mas lumamig pa nga ang boses niya ng sagutin ang tanong ko.

Ngumiti ako, tulad ng matamis na ngiti lagi ni Tamarah.

At tama ako, napatitig na naman siya sa akin sa pagngiti ko. I didn’t smile offen and I really don’t like to smile. Sinasabi pa nga sa akin lagi ni Tamarah na napakakelljoy ko daw dahil hindi ako marunong sumabay sa biruan nila dahil palagi akong seryoso.

“I have a date,” at sinagot ko nga ang tanong niya kanina bago ako muling tumalikod sa kanya at iniwan na nga siya sa sala na hindi na ako lumingon pa.

….

Habang nagmamaneho ako ay mas bumigat ang pakiramdam ko.

Wala naman talaga akong pupuntahan kaya para na lang akong nagmamaneho na walang pupuntahan.

At ang ikinabigat ng pakiramdam ko ay ang katotohanan na hindi ako matititigan ng ganun ni Lucas kung hindi niya nakikita sa akin si Tamrah.

Nagpahugot at nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Bumilis ang pagpapatakbo ko, nagmaneho ng walang destinasyon.

Nang makaramdam na ako ng pangangalay sa kamay ko sa halos isang oras ko na sa daan, tumigil ako sa harap ng kilalang club dito sa publacion.

Dahil hindi naman ako sanay pumasok at kung ano ba ang dapat gawin, nakisabay ako sa ilang kababaehan na pumasok sa loob.

Wala namang especial, magbabayad lang ng entrace f*e.

At ganun na lang ang pagsisisi kong pumasok sa loob dahil bumungad na sa akin ang malakas ng tugtugin.

At ang ang dilim sa loob na halos hindi na makilala ang mukha ng mga tao. At ang ilaw na sumasabay sa saliw ng tugtugin sa loob na may ibat ibang kulay.

Nakakahilo. Nakakabingi sa ingay. At siksikan pa sa loob dahil sa mga nagsasayawan.

Pero wala na akong mapagpipilian kundi ang manatili na lang muna dito sa loob para hindi naman masayang ang pagsisikap kong magliwaliw kahit isang beses lang sa buong buhay ko.

At sa pananatili ko nga sa loob ay nagsimula ako sa isang baso ng alak. Hanggang sa naging dalawa, naging tatlo. At sa ikapat na baso ay doon ko na tila nagugustuhan ang maingay na tugtugin at nakisabay na sa ilang mga kababaehang nagsasayawan sa gitna.