LOGINSa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng katahimikan, may realization siyang dumaan sa isip niya— At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch
Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng katahimikan, may realization siyang dumaan sa isip niya— At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch
Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng katahimikan, may realization siyang dumaan sa isip niya— At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch
Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng katahimikan, may realization siyang dumaan sa isip niya— At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch a
Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng katahimikan, may realization siyang dumaan sa isip niya— At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch at
At sa gitna ng lahat ng iyon, may kakaibang comfort. Dati, hindi niya maiimagine na magiging masaya siya sa ganitong klase ng gabi. Ngayon, ayaw niya itong palitan. — May mga pangarap kasi na habang tumatanda ka, nag-iiba ng hugis. Hindi sila nawawala. Nagiging mas tahimik lang. Mas totoo. — Kinagabihan, si Lea ay nasa couch habang nakapatong ang paa niya sa kandungan ni Daniel. May palabas sa TV pero pareho silang hindi masyadong nakatingin. Paminsan-minsan lang silang nag-uusap. “Remember when you used to answer emails hanggang madaling araw?” tanong ni Daniel. Napangiwi siya. “Please don’t remind me.” “You were terrifying.” “I was stressed.” “Totoo rin.” Tahimik silang natawa. Pagkatapos ay sumandal siya sa couch at napabuntong-hininga. Hindi pagod. Kuntento. — Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa balcony habang magkatabi silang umiinom ng tsaa ni Clara. Tahimik ang gabi. May ilaw mula sa mga bahay sa malayo. At sa gitna ng ka
Hindi na ako natulog nang maayos. Sa bawat pagpikit ko, bumabalik ang eksenang iyon—ang kamay ni Miguel sa bewang ko, ang tibok ng puso niya sa ilalim ng palad ko, at ang paraan ng pagtigil niya na parang ang isang hakbang pa ay tuluyang sisira sa lahat ng itinayo namin. Kinabukasan, mas tahimik
Hindi ako agad umuwi. Matapos umalis si Miguel, nanatili akong nakatayo sa gitna ng opisina, parang may iniwang marka ang presensya niya sa hangin. Ang kamay ko ay bahagyang nakatiklop pa rin, para bang hawak ko pa rin ang init na iniwan niya. Hindi ito kilig. Hindi rin simpleng pananabik. Ito
Tahimik ang gabi sa gusali. Halos lahat ay umuwi na, at ang mga ilaw sa hallway ay naka-dim na parang sinasadyang ipaalala na ang oras na ito ay hindi na para sa trabaho. Hindi ko alam kung bakit nanatili pa ako. Alam kong nandito pa rin siya. Ramdam ko iyon bago ko pa marinig ang mga hakbang niya
Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang presensya niya sa opisina ngayon. Tahimik lang, ngunit ramdam ko ang bigat ng espasyo sa pagitan namin—isang tensyon na parehong nakakaadik at nakakatakot. Nakaupo siya sa tabi ng kanyang mesa, abala sa mga dokumento, ngunit alam kong nakatingin sa akin







