The Billionaire's Six-Month Deal

Avelina "Avril" Montenegro 

Three days na akong halos walang matinong tulog. Kung puwede lang i-stapler ang mga talukap ng mata ko para hindi na pumikit, ginawa ko na. Kasal kasi nina Chloe at Mark ngayon—ang pinaka-high-profile na society wedding ng taon, at ako mismo ang nag-design at nag-asikaso ng lahat ng styling.

Gusto ko na lang matapos ang lahat nang maayos. Sobrang pagod na ng katawan ko, at ang nasa isip ko na lang ay ang kama ko sa apartment pagkatapos kong makuha ang huling bayad nila para sa styling services ko. Pang-down payment na sana iyon sa bahay na inuupahan ng pamilya namin para hindi na kami mag-alalang mapaalis.

"Avril, paki-check nga ng audio feed sa gilid ng stage. Parang may pumipito," utos ng coordinator habang pabalik-balik sa paglalakad, hawak ang clipboard niya.

"Sige, ako na," sagot ko habang pinipilit ngumiti kahit parang sasabog na ang ulo ko sa sobrang puyat.

Naglakad ako papunta sa gilid ng grand ballroom ng hotel habang suot ang simpleng itim na gown na uniform naming mga stylist. Kalagitnaan na ng reception program. Punong-puno ng tao ang venue—mga sikat na negosyante, politiko, at mga kaibigan ng pamilya ng bride at groom. Ang ganda ng buong paligid. Puno ng puting rosas, kristal, at mamahaling ilaw. Lahat perpekto.

Hawak ko ang wireless mic habang chine-check kung maayos na ang tunog bago iyon iabot sa mag-asawa para sa speech nila. Tumayo ako sa tabi ng sound system console at kinausap ang sound technician.

"Hello? Mic test, one, two..." sabi ko habang nakatingin sa sahig.

Pero biglang nagbago ang tunog sa buong ballroom. Unti-unting natahimik ang mga tao. Nagkatinginan ang mga bisita bago sabay-sabay na napatingin sa malaking LED screen sa likod ng stage, kung saan kanina naka-play ang pre-nuptial video ng couple.

Kumunot ang noo ko. Akala ko tapos na ang video presentation. Pero nang iangat ko ang tingin ko sa screen, parang biglang nawala ang hangin sa baga ko.

Hindi na iyon ang pre-nup video.

Slideshow na ng mga litrato ang nasa screen. At hindi basta-bastang mga litrato iyon—mga selfie sa loob ng isang madilim na kuwarto.

Si Mark.

Ang fiancé ko ng limang taon. Ang lalaking pinag-alayan ko ng halos kalahati ng buhay ko.

At ang kasama niya sa kama...

Si Chloe.

Ang best friend ko. Ang bride na kakagaling lang sa altar kanina.

Nagsimula nang magbulungan ang mga tao sa paligid. Parang biglang gumuho ang buong mundo ko sa mismong harap ng lahat. Rinig na rinig ko ang bawat kabog ng puso ko, na para bang gusto nitong kumawala sa dibdib ko.

"Three years na pala kaming nagloloko behind your back, Avril. Sorry kung tanga ka."

Boses iyon ni Mark, na biglang umalingawngaw sa malalaking speaker ng ballroom dahil nakabukas pa pala ang mic na hawak ko. Naka-connect ang audio nito sa buong sound system ng hall.

Nabitawan ko ang mic.

Bumagsak iyon sa sahig at naglabas ng matinis na tunog na nagpalingon sa lahat ng tao sa direksiyon ko.

Napabigat ang paglunok ko, pero parang may nakabara sa lalamunan ko. Umiikot ang paningin ko. Kahit malamig ang aircon sa ballroom, ramdam ko ang malamig na pawis na unti-unting bumabasa sa buong katawan ko.

Lahat ng tingin, nasa akin na.

May mga nagbubulungan. May mga halatang nagtsitsismisan. May ilan namang nakatitig lang, naghihintay kung ano ang susunod kong gagawin.

Ang sakit.

Parang isa-isang sinasaksak ang dibdib ko habang pinipigilan kong bumagsak sa sahig at umiyak sa harap nila.

Hindi na ako nakapag-isip nang maayos. Sa sobrang galit, hiya, at pagod, dumiretso ako sa stage kung saan nakatayo sina Mark at Chloe. Pareho silang nanginginig habang nakatingin sa akin.

Bago pa sila makapagsalita, hinawakan ko ang laylayan ng mamahaling gown ni Chloe at buong lakas na hinila iyon hanggang sa mapunit nang malaki ang gilid.

Pagkatapos, dinampot ko ang basong may pulang wine mula sa mesa ng katabi kong bisita. Walang sabi-sabi, ibinuhos ko iyon sa sarili kong mukha at damit para matakpan ang mga luha ko.

Ayokong makita nila akong umiiyak. Ayokong magmukhang kawawa sa harap ng mga taong kanina lang ay nakikisalamuha sa akin na parang walang problema sa mundo ko.

"Salamat sa libreng exposure para sa negosyo ninyo," sabi ko habang diretso silang tinitingnan sa mga mata.

Basang-basa ng wine ang mukha at damit ko, pero wala na akong pakialam.

Pagkatapos kong sabihin iyon, tumalikod ako at tumakbo palabas ng ballroom.

Akala ko iyon na ang pinakamasamang araw ng buhay ko.

Nagkamali pala ako.

Kagagaling ko lang sa opisina ng event company kung saan ako nagtatrabaho bilang head stylist. Walang paligoy-ligoy na sinibak ako ng manager namin.

"Nasisira ang pangalan ng kumpanya dahil sa iskandalong ginawa mo sa kliyente namin, Avril."

Iyon mismo ang sinabi niya bago ako tinalikuran at iniabot ang termination paper ko.

Wala man lang akong natanggap na sweldo para sa tatlong linggong halos hindi ko na nga pinagpahinga ang sarili ko.

At ngayon, heto ako.

Nakatayo sa labas ng isang murang paupahang kuwarto sa gilid ng EDSA. Maliit ang lugar, maingay dahil sa mga sasakyang walang tigil sa pagdaan, at amoy alikabok ang paligid.

Wala akong trabaho. Ubos na ang ipon ko dahil ibinigay ko kay Mark ang halos lahat para sa down payment ng bahay na pinaplano naming tirhan noon. At para kumpleto ang malas ko, may naiwang utang sa bangko ang namayapa kong ama na kailangan kong bayaran buwan-buwan kung ayaw kong humantong sa kaso ang lahat.

Para lang may maipangkain at maipambayad sa mga gastusin, napilitan akong tanggapin ang pinakamababang trabahong puwede kong pasukan ngayon: maging part-time assistant sa catering at set-up crew para sa mga high-end corporate event sa isa sa pinakamalalaking hotel chain sa lungsod.

Dahil urgent ang kailangan nila ng tao, tinanggap nila ako kahit walang background check. Ang importante, makapag-report ako agad ngayong umaga.

"Avril! Bilisan mo diyan sa hallway! Kailangan nang maayos ang VIP floor bago dumating ang mga investor!" sigaw ng supervisor habang nagmamadaling naglalakad, bitbit ang isang makapal na stack ng mga dokumento.

"Opo, eto na!" sagot ko habang hinihila ang trolley na puno ng mga dokumento at gamit para sa meeting room.

Dahil sa puyat at gutom, halos hindi ko na makita nang maayos ang dinadaanan ko. Nanlalabo na ang paningin ko, pero kailangan kong kumilos. Hindi puwedeng magpahinga kapag kailangan mo ng pera.

Habang naglalakad ako sa pasilyo ng 45th floor ng Montecillo Tower, hindi ko napansin ang lalaking papalapit mula sa kabilang direksiyon.

Bago pa ako nakaiwas, diretso akong bumangga sa dibdib ng isang matangkad na lalaking nakasuot ng tailored suit.

Bagsak.

Nagkalat sa sahig ang mga hawak kong mamahaling papel. Kasabay niyon, tumapon ang mainit na kape na dala ko, diretso sa puting long sleeves ng lalaki at sa mamahaling laptop na nakapatong sa trolley ko.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Biglang tumahimik ang buong hallway, maliban sa tunog ng kape na patuloy na tumutulo mula sa mesa papunta sa carpet.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lalaki.

Si Stefan Yñiguez.

Kilala siya bilang isa sa pinakamasungit at pinakastriktong chief executive ng hotel chain na ito. Matalim ang mga mata niyang nakatitig sa akin, na para bang gusto niya akong lamunin nang buo.

"Are you out of your mind?" malamig niyang tanong sa baritonong boses.

Ramdam ko ang bigat ng presensya niya. Para akong nakatayo sa gitna ng nagyeyelong hangin sa sobrang lamig ng tingin niya.

Pero sa halip na manginig o yumuko gaya ng ginagawa ng ibang empleyado sa harap niya, diretso ko siyang tiningnan sa mga mata.

Ubos na ang pasensya ko sa mundong ito.

Wala na akong pakialam kung sino siya. Wala na rin akong ibang mawawala.

"Kung gaano kainit ang kape na 'to, gano'n din kainit ang ulo ko ngayon. Kaya huwag mo akong sabayan kung ayaw mong ibuhos ko sa'yo ang isa pang tasa," malamig kong sagot habang pinupulot ang mga papel na nagkalat sa sahig.

Natigilan si Stefan.

Bahagyang kumunot ang noo niya, halatang hindi siya sanay na sinasagot nang ganoon katapang ng isang simpleng empleyadong tulad ko.