2/2

“Naisip ko kasi, baka sakaling magtagumpay... at maireregalo ko sa kanya ang isang sorpresang hinding-hindi niya malilimutan.”

Subalit bago pa man dumating ang regalong iyon, ang nakapandidiring pasabog na dulot mismo ni Joaquin ang sumalubong sa kanya.

Sana... sana ay hindi na lamang niya kailanman hinangad na magkaanak sa lalaking walang kasing-taksil!

Nanggigigil sa galit at nagngangalit ang mga bagang na isinumpa ni Shura ang lalaki, “Hayop! Walanghiya! Isang malaking gago ang lalaking iyon! Sinayang at niyapakan lang niya ang wagas na pagmamahal mo, tapos pati ang asawa ng sarili niyang kapatid ay pinatulan pa! Ang mga lalaki nga naman, talagang nag-iisip gamit ang libog sa ibaba!”

Malalim na huminga si Althea, pilit na pinapakalma ang nag-aapoy na dibdib. “Bago pa man kami ikasal, matagal na niyang iniibig si Viviene.”

“What?!” Nanlilisik ang mga matang napaigtad si Shura, halos pumutok ang boses sa tindi ng gulat. “Anong kahit-anong klaseng katarantaduhan 'to? Ibig sabihin... ang itinuring mong kasal ay isa lamang basurang panakip-butas?!”

Mapait, basag, at may lason na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Althea. “Hindi man lang ako umabot sa pagiging panakip-butas.”

Padabog na dumura si Shura sa sahig, nanginginig ang mga kamay sa tindi ng poot. “Tangina! May natitira pa bang dangal at konsensya ang Joaquin na iyon?! Bulag ba siya o sadyang patay ang kaluluwa para hindi makita kung gaano mo siya kamahal at inalagaan?”

“Noong halos gumuho at malugi ang tech empire niya dahil sa dead-end sa core system, sino ba ang nagpuyat, lumaban, at palihim na nag-code para isalba ang kumpanya niya kaya umabot sa bilyun-bilyong halaga ang merkado nila ngayon? Ikaw, Althea! Ikaw ang utak-henyo na nagligtas sa kanya sa hukay!”

“At ilang beses mo bang isinalba ang mukha niya sa mga high-profile clients na hindi niya ma-handle? Ikaw ang lihim na kumikilos sa dilim!”

“Tuwing may mga lasingang pilit niyang iniiwasan para hindi masira ang katawan, ikaw ang sumasalo at lumalagok ng bawat patak ng alak hanggang sa ilang beses kang isumpa ng sakit at suka sa sarili mong kwarto!”

Ngunit ang lalaking iyon, ni hindi man lamang lumingon o nag-ukol ng kahit isang tipid na ngiti sa mga sakripisyo niya.

“Lahat ng ginawa mo, ibinigay mo nang buong-buo at walang hinihinging kapalit! Kahit simpleng porsyento ng shares o suweldo man lang sa kumpanya, ni singkong duling ay wala kang nakuha!”

“Tapos ngayon, magagawa pa nilang yurakan ka nang ganito kawalang-hiya?!”

Habang inaalala ni Shura ang lahat, lalo lamang siyang isinusumpa ng galit sa sistema. “Althea! Magdivorce na kayo! Ang impyernong ito, kailangang tapusin na natin ngayon na!”

Unti-unting tumaas ang tingin ni Althea; sa kabila ng luha, ang mga mata niya ay naging kasingtulis at kasinglamig ng yelo.

“Handa na ang kasulatan ng divorce. Ngunit bago man lang tuluyang pumirma, bawat sentimo, bawat tagumpay, at bawat karapatang ninakaw nila sa akin—isa-isa nilang isusuka pabalik.”

Hinaplos ni Shura ang nanginginig na balikat ng kaibigan upang magsalin ng lakas. “Dapat lang! Ang mga basura tulad nila ay nararapat lamang tapakan! Hiwalayan mo na para hindi na sumakit ang mga mata mo sa pagmumukha ng dalawang halimaw na iyon.”

“At ngayon... nadagdagan pa ng isang—”

Dahil sa pag-aalinlangang baka saksakan ng sakit ang inosenteng pusong dinadala niya, maingat na binago ni Shura ang kanyang mga salita.

“At may bata pa... araw-araw mo bang haharapin ang batang magsisilbing buhay na alaala ng kataksilan nila? Sobrang sakit, Althea. Durudurugin ka lamang nito araw-araw.”

“Iwan mo na lahat! Bukas na bukas, hahanapan kita ng mga lalaking milyun-milyong beses na mas superior, mas gwapo, at karapat-dapat sa isang tulad mo!”

Natawa nang bahagya si Althea, isang mapait ngunit matatag na tawa. “Kung may makakarinig sa iyo ngayon, iisipin nilang takot na takot akong tumanda nang mag-isa sa buhay.”

“Hindi ka ba natatakot? Sigurado akong kapag lumabas ka sa mundong ito, milyun-milyong makapangyarihang lalaki ang mag-uunahang lumuhod para lang masilayan ka.”

Pabiro namang umiling si Althea. “Huwag ka ngang mag-imbento ng mga kwento.”

“Hindi ako nag-imbento! Dahil si Joaquin ay isang mangmang na bulag sa tunay mong kapangyarihan. Kung alam lang sana niya ang tinatago mong talino, malamang ay gumapang na siya sa putik para lang humingi ng tawad.”

Mahigpit na isinandal ni Shura ang ulo ni Althea sa kanyang balikat habang nagbabalik sa kanyang alaala ang nakaraan.

Inakala ni Joaquin na ang pinakasalan niya ay isang marikit na manika lamang na palamuti sa mansyon—isang walang-silbing porselana. Lingid sa kaalaman ng buong angkan ng mga Valdemere, ang babaeng ito ay nagtataglay ng kayamanang hinding-hindi kailanman mabibili ng pera.

Dahil si Althea ay sadyang mapagkumbaba; kailanman ay hindi niya ibinandera ang kanyang ningning.

Noong siya ay nasa kolehiyo pa lamang, naging alamat na siya sa International Mathematical Olympiad dahil sa perpektong iskor na nagpabagsak sa mga internasyonal na kakumpitensya.

Kahit noon ay nag-aaral pa lamang, nakipagtulungan na siya sa pagbuo ng isang high-tech startup na binuhat niya sa tagumpay at nakakuha ng walumpung milyong dolyar na pondo sa loob lamang ng anim na buwan.

Ang magandang mukha ay isa lamang takip; ang pagiging tahimik na maybahay ay isang palabas lamang.

Ang totoo, si Althea ay isang kinatatakutang programming prodigy—ang utak sa likod ng mga kumplikadong code, advanced artificial intelligence, at high-end gaming architectures na pinagkakaguluhan ng mundo.

Isang maalamat na alaala ang biglang sumagi sa isip ni Shura.

“Noong gabing inatake ng pinakamalaking sindikato ng cyber hackers ang buong sistema ng bansa, ikaw at ang misteryosong hacker na may codename na 'King' ang nagtulungan para pamunuan ang alyansa sa isang overnight counter-attack... kung hindi dahil sa inyo, tuluyang naparalisa ang buong imprastrukturang digital ng bansa.”

Isang grupo ng mga estrangherong pinag-isa ng mga screen, linya ng code, at nag-aapoy na dugong makabayan.

Kaya hanggang ngayon, may kirot sa dibdib si Shura dahil hindi man lamang niya nasaksihan ang gabing iyon.

Si King ang kinatatakutang diyos ng K-Alliance.

At ang numerong dalawa—ang nag-iisang hacker na kilala sa mabagsik na codename na 'Storm'—ay walang iba kundi ang babaeng nakaupo ngayon sa harap niya.

Wala pang labing-walong gulang si Althea noong panahong iyon.

Kalmadong nagbaba ng tingin si Althea. “Matagal na kwento na iyon, Shura.”

“Ang punto ko, ang gagong si Joaquin ay isang bulag na sinayang ang pinakamahalagang brilyante sa mundong ito. Ang mawala ka ay ang pinakamalaking katangahan at habambuhay na pagkalugi ng kanyang buhay!”

Isang mainit na agos ng pagmamahal ang pumawi sa lamig na nararamdaman ni Althea. “Salamat, Shura. Salamat dahil ikaw lang ang nakakakita sa akin.”

Subalit habang nababalot ng katahimikan ang kwarto, muling bumagsak ang mabigat na tanong sa pagitan nila. “Kung ganoon... anong balak mo sa batang nasa loob ng sinapupunan mo?”

Kung itatapon niya ito, ito ang matagal niyang ipinagdasal, ang dugo at laman na galing sa mismong pagkatao niya.

Paano magagawang patayin ng isang ina ang sarili niyang anak?

Subalit kung pananatilihin niya... ang musmos na ito ay habambuhay na magsisilbing buhay na kadena na nagdurugtong sa kanya sa lalaking lumapastangan sa kanyang dangal.

Ang desisyong ito ay isang matalim na tabak na humahati sa kanyang kaluluwa.

Unti-unting tumigas ang mukha ni Althea, ang mga mata ay naging desidido at walang-bahid ng takot.

“Hindi ko hahayaang may matira pang alaala niya sa buhay ko... Ipapalaglag ko ang batang ito. Tapos na kami.”